En toen vonden we een pony.....

Nee echt!
Ik wilde alleen "even gauw" de honden uitlaten..... En even gauw werden anderhalf uur.
Wat is er gebeurd?
Mees moest om 17.00 uur naar logopedie.
Het plan was, ik zet Mees af, rij door naar het bos, loop een klein plasrondje van 15 minuten met ze en haal Mees weer op.
Myrthe besloot om ook mee te gaan. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw. Effe lekker aan de frisse lucht vond zij. Gelijk heeft ze.
Dus, honden in de auto, Mees naar logopedie en op weg naar het bos.
Ik wil net rechts af slaan. Stooooooooooooooooooooop EEN PONY!!!!! LOS!!!!
Het mag een wonder heten dat ik ons toen niet al te pletter reed.
Dus hup naar rechts, maar gelijk keren want ik had naar links gemoeten, naar de loslopende pony. Behalve dat ik probeerde in een druk spits een nog drukkere weg over te steken, moest ik ook nog opletten dat Myrthe niet alvast uit een half rijdend auto sprong om de pony te redden.....
Het lukte ons om heelhuids aan de overkant te komen. Aangezien we standaard halsters en halstertouwen in  de auto hebben liggen, was er genoeg materiaal om het kleine Shetje vast te grijpen.
Die stond (nog) doodgemoedereerd in de berm gras te eten. Het weitje achter hem, waar hij netjes achter de draad moest staan was immers helemaal kaal.
Ok, nu hebben we een Shet en wat nu?
Aaahhh, riep Myrthe gelijk, nemen we die ook mee naar Canada?
Tuurlijk kind, kost niks zo'n schurftige pony mee te nemen. Die ontvangen de Canadezen met open armen.....
Ik besloot om de dierenambulance te bellen.
Afgezien dat ik de verkeerde afdeling belde, Helmond, maar ik moest blijkbaar bij Eindhoven zijn, konden ze ook niks voor me betekenen. Wel bood de aardige mevrouw aan om de dierenbescherming te bellen en de AID... Zij adviseerde mij de politie te bellen.
Had ik overigens ook al gedaan, maar die namen niet op. Zeker aan het borrelen zo vlak voor het eten.
Politie gebeld, na eeuwen werd er opgenomen met de mededelingen (heeft U een ogenblikje?)
Na weer wachten een mevrouw aan de lijn.
Verhaal verteld.
Blijkt dat de agenten in Nuenen al bezig waren met een geval. Er kon nu niemand komen.
Gelukkig voor mij werd ik niet onder schot gehouden of overvallen, want anders hadden de heren voor mij ook geen tijd.  Bij deze de tip voor iedereen, kies het moment zorgvuldig wanneer je betrokken raakt als slachtoffer bij een misdaad.
Inmiddels belde de mevrouw van de dierenambulance Helmond ook weer terug. Niemand wilde komen voor de shet.
Terwijl ik met de mevrouw belde, sprak de politie mijn voicemail in dat zij voorlopig echt niet konden komen.....
Ondertussen Hilde (logopediste) gebeld en gevraagd of Mees daar mocht blijven wachten. Het half uur was al lang en breed om.
Myrthe en ik besloten om ergens een opening te zoeken van het weitje waar nog een andere Shet en een Fries stonden en daar de wegloper achter de afrastering te zetten.
Want wie weet HOE LANG wij moesten wachten.
Shetje ging meteen de lege emmers af, helaas geen water. Vervolgens liep hij al zoekend langs de draad.
Myrthe en ik besloten gauw Mees op te halen en weer terug te komen.
Toen we na een kwartier terug waren stond Shetje alweer op de weg, deze keer met andere (paarden) mensen EN de politie.
Ik zag het duo agent en wist gelijk dat we daar niks van moesten verwachten.
Agent een knipte met een tangetje een stuk draad stuk. Duwde het Shetje er onder door naar binnen en maakte de draad weer.
Agent dacht namelijk dat als hij die draad zou aantrekken, het euvel van uitbreken verholpen was.
Ik attendeerde hem er nog dat er niks te eten en te drinken was, maar onze Sherlock Holmes van Nuenen gingen de eigenaar opsporen...
Agenten rijden weg, Shetje sprint onder de draad door weer de berm in. Deze keer een stuk dichter bij de weg.
Gelukkig kon Myrthe hem gauw grijpen, maar ja, stonden we WEER met dat paardje en wisten niet waarheen.
Vriendin Jes wist weer iemand die misschien de eigenaar van het Shetje kende.(ik ben ondertussen wat mensen gaan bellen in de buurt)
Dat was een goede zet van Jes want na 10 minuten stond er ineens iemand voor ons die de uitbreker als de hare claimde.
Vlak erna de agenten ook terug.
Nu dacht ik, nu komt het. Flink bekeuring, dikke preek..... NIKS, helemaal NIKS!
Toen ik één van de agenten vroeg of dit het dan was. Zei hij "voor ons wel"
Maar ik zeg "als dat paardje de weg was opgelopen"
Wat zegt die eikel?
As is verbrande turf......
Zul je zien, laat ik morgen mijn honden loslopen, slingeren zij mij op de bon.
Anderhalf uur na ons vertrek thuis heb ik dan EINDELIJK de honden uitgelaten, blauw van de kou!