Skjanni

Op Facebook had ik een paar videootjes geplaatst.
Filmpjes die ik gisteren tijdens het rijden had gemaakt, samen met Myrthe. 
Niks bijzonders eigenlijk, maar nadat Wil een filmpje plaatste van haar buitenrit, dacht ik, "oh dat is leuk, dat ga ik ook doen, dan kan Wil ook zien waar wij hier rijden".
Dus gisteren tijdens de buitenrit een paar keer mijn Iphone uit mijn jas gehaald en kleine stukken gefilmd. Tot slot ook nog  toen we al thuis waren en de paarden weg zijn gaan zetten.
Onder één van deze video's stond het commentaar van Iris:
"Skjanni is lief, mag niet meer weg!"
Oeps dacht ik..... vergeten iets te vertellen....

Tja wat zal ik zeggen... We hebben Skjanni inmiddels gekocht!
Niet zo'n hele grote verrassing denk ik, hoewel het voor ons niet gelijk een uitgesproken zaak was, want we hebben tenslotte geen vierde paard nodig.

De hele zomer was die uk bij ons en het ging vanaf dag 1 gewoon erg goed. Tussen hem en de andere paarden, maar ook tussen Skjanni en ons. Het is gewoon een heel vriendelijk, mensgericht paard en héééééél relaxt. Hij vindt nooit iets engs en is voor alles te vinden.
Hoewel....vorige week vond hij voor het eerst iets eng. 
We zagen bij het weerbericht dat het de komende 24 uur flink ging regenen en ook dat de temperatuur naar beneden ging. Omdat Barrett niet zo'n dikke vacht heeft als de IJslanders, besloten we om hem in een regendeken te hullen.
Jeetje, die Skjanni die keek letterlijk alsof hij een geest zag en zette het vervolgens op een lopen. Maar Barrett vond dat blijkbaar erg grappig en rende achter hem aan waardoor we een race door de weilanden en het bos kregen.
Falki en Stjarni keken er een beetje sullig naar en maakten geen aanstalten om mee te rennen want het boeide ze nog niet een beetje.`
Skjanni was de eerste keer oprecht van de wap en het duurde even voordat we hem konden overtuigen dat het gewoon Barrett was met een regenjas aan.

Maar buiten dit, is het al die tijd heel goed gegaan. Skjanni kwam, zag en overwon zo'n beetje.
Officieel stond hij te koop en dat wisten wij ook. Begin juni toonde eens iemand interesse, maar omdat de geplande kijkdag een beetje onhandig uitkwam, besloot de potentiële koper een andere keer te komen.
Gedurende de hele zomer hoorden we niks meer en dachten amper aan de verkoop.
Tot ergens eind augustus Kathy belde, Skjannis eigenaar en vertelde dat de mevrouw in juni graag langs wilde komen en serieus interesse in Skjanni had.
Dat telefoontje kwam op dinsdag en op zaterdag zou die mevrouw komen. 
Vanaf dat moment zijn we serieus gaan denken totdat we uiteindelijk vrijdagavond de knoop doorhakten en besloten om Skjanni te houden!
Dit leek ons wel zo fair om te doen voordat die mevrouw kwam. Zij had een rit van ruim 3 uur voor de boeg om bij ons te komen en als je dan pas gaat besluiten om hem te houden leek ons niet zo aardig. Nou wist zij niet wat zij ging missen en wij wilden hem niet meer missen.
Dat gebeurde net voordat ik naar Nederland vertrok waardoor die aankoop een beetje naar de achtergrond is geschoven en ik het niet meer gemeld heb.
Voor ons was het ook niet zo spectaculair, we waren inmiddels aan Skjanni gewend en hij hoorde er helemaal bij.
Voor de liefhebbers van IJslandse paarden en interesse in afstamming, hier de volgende info:
Vader: Bjartur from Flying C Ranch (vv: Thor fra Prestbakka)
Moeder: Svertla fra Clear Lake Farm (mv: Nattfari vom Wiesenhof)

Myrthe met de ouders van Skjanni, links vader Bjartur en rechts moeder Svertla

Bjartur from Flying C Ranch

Myrthe met Svertla

Skjanni in augustus

Skjanni

Barrett en Skjanni

Skjanni

Skanni

ons viertal in het bos op weg naar het weitje

samen wachten totdat de poort naar het gras open gaat

Skjanni

uitzicht naar elkaar toe, wij naar hun en zij naar ons

Skjanni onder de indruk van Barrett met deken

In september heb ik in Nederland foto's gemaakt van Annemarie Berkhuizen toen zij aan het werk was met haar paarden.

Annemarie geeft les op een bijzondere manier. Dat sprak mij zo aan, dat ik graag wilde proberen om lessen via skype te nemen bij haar.

Afgelopen week zijn we begonnen met de eerste les, een theoretisch gedeelte. De volgende keer ga ik met computer, Iphone of Ipad naar buiten voor een praktisch gedeelte, samen met Skjanni. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat, maar het eerste gedeelte was al erg interessant en leuk.

Voor interesse hoe Annemarie werkt, kijk zelf even op de site van AB Ruiterbegeleiding: 

website van Annemarie Berkhuizen

En zo zag dit hier thuis uit:

Vorige week hadden we hier weer eens nieuwe ervaring met het "wildlife".

Myrthe en ik besloten om op vrijdagavond te gaan paardrijden. Zo rond 18.00 uur vertrokken we, nog op tijd voor de schemering.

We reden eerst door het weiland achter de grote schuur en zagen tot onze verbazing een coyote.

Die zien we zelden zo dicht bij het erf.

We reden gewoon rustig door in de richting van de coyote en het dier verdween in de bosjes.

Maar de paarden bleven gedurende de hele rit wat onrustig. Tijdens ons rondje om het veld draaiden Falki en Stjarni regelmatig hun hoofd naar achteren alsof er iemand achter ons liep, maar we zagen niks.

Na 3/4 rondje kwamen we bij het bos en omdat het nog licht genoeg was wilden Myrthe en ik nog het bos in.

Op dat moment hoorden we geblaf en de paarden begonnen ook mega te miepen toen zij dat bos in moesten. Wij dachten dat ze flauw deden omdat we bijna thuis waren en oefenden een beetje druk uit zodat zij toch het bos inliepen.

Het geblaf was bizar. Het werd harder, scheller en ging over in een soort gejammer en ineens wisten we het, het waren coyotes

Maar het leek alsof we er zo naar toe stapten met de paarden want het geluid werd alsmaar luider. Maar we hoorden het ook achter ons. Stapten wij er op af of kwam de groep naar ons?

We besloten dat niet af te wachten maar draaiden ons om want het gejank van de groep achter ons werd ook steeds intenser. 

Het leek alsof we omsingeld of klem gezet werden. Een hele bizarre ervaring.

We belden gelijk Erik om te vragen of hij met de Gator naar ons toe wilden komen en stapten voorzichtig richting uitgang van het bos.

Gelukkig stonden we op een open stuk en konden alles goed overzien.

Tegen de tijd dat Erik er was nam het gehuil en geblaf af en leek het er op dat de coyotes hun aftocht hadden geblazen.

Ook de paarden werden een stuk rustiger en Myrthe en ik hebben geleerd de volgende keer toch een beetje beter naar die twee te luisteren!

Fijn weekend iedereen!

paarden poetsen en opzadelen

mijn zicht vanuit Falki

Myrthe op Stjarni

echt herfst, de ene dag zonnig en de andere dag mist

Hannah wenst iedereen een fijne zondag!