Thommy en een collegetour.

Tja.... Myrthe zou eigenlijk een stukje over BC schrijven, maar dat komt er maar niet van. Misschien toch maar eens dreigmail sturen?

Anyhow, in BC heeft Myrthe zich vrij snel over een paar stalkatten ontfermd. Die katten leven in een grote schuur en zijn van niemand. Ze zijn gewoon komen aanlopen. En omdat ze van niemand zijn, wordt er verder ook niet echt naar omgekeken. Want de ene dag zijn ze er en de andere dag niet. 
En als een beestje van niemand is, dan is het al gauw van Myrthe.....
Zeker als blijkt dat een poezenmama een nestje kittens heeft. Piepkleine kattenbaby's. 
Helaas is het ook zo dat als katten van niemand zijn, er ook weinig mee gebeurd qua voeding of vaccinatie.
Al gauw bleek dat de kittens niet heel gezond waren dus Myrthe voerde mamapoes bij en ontfermde zich over haar kleintjes.
Helaas overleden er twee. Myrthe natuurlijk kei-verdrietig.
Maar eentje vocht met behulp van Myrthe voor zijn leven en Myrthe maakte ons knetterdol met berichtjes dat zij die mee naar huis wilde nemen.
Zagen we niet echt zitten. Drie katten zijn meer dan genoeg.
Maar goed, lang verhaal kort: Myrthe vloog terug met een kat in de handbagage en sinds eind augustus zijn we een kat rijker!
De uk was 5 weken toen hij hier aankwam, net een pond zwaar en paste op je hand. Heel iel, heel breekbaar.

Piepklein was ie met zijn 5 weekjes!

Inmiddels zijn we 7 weken verder en het piepkleine ding is flink gegroeid en heeft inmiddels heel veel praatjes. Hij is zeker een aanwinst voor ons gezin.

We hebben lang zitten wikken en wegen hoe we deze uk gaan noemen. Hij kwam binnen als "Cougar", maar dat bekte toch niet zo heel lekker.

Uiteindelijk hebben we unaniem besloten hem Thommy te noemen. Voor een deel vernoemd naar Chris Thomson. 

Misschien wordt kleine Thommy ooit een grote Thomson? Wie zal het zeggen.

Nu met 12 weken weegt hij al 2,1 kilo!

Thommy met ongeveer 8 weken

Thommy nu met 12 weken

Het vergt wel veel geduld om Thommy in dit gezin te integreren, want uiteraard is niet iedereen meteen even blij.

Digger wel, die was gelijk vriendjes. Hannah ook wel, al was zij wat lomp. Meggie is een beetje een twijfelgeval. De ene keer doet zij alsof Thommy niet bestaat en de andere keer wil zij hem verslinden.

De andere katten, Izzy, Grace en Jopie hebben wat tijd nodig. Grace ontfermt zich af en toe over Thommy als een mammie, Izzy vindt hem doodeng en voor Jopie is Thommy ver beneden zijn stand.

Maar beetje bij beetje gaat het elke week beter.

School is weer begonnen voor Mees. Het duurde even voordat we allemaal het ritme te pakken hadden, maar inmiddels is het weer heel gewoon.

Voor Myrthe was het anders. Zij was klaar met highschool, maar nog niet aangemeld voor een vervolgstudie.

Enerzijds weet zij wel wat zij wil, anderzijds voelde zij zich er ook nog niet klaar voor.

Wel was voor haar altijd duidelijk dat zij graag in de VS wil studeren. 

Dus zij besloot om een zogenaamd "gap year" te nemen om goed uit zoeken waar zij wat wil studeren. Daarbij volgt zij momenteel online het vak "calculus" (wiskunde) volgt ze op de universiteit van Guelph het vak "Creative Writing" en probeert ze zich voor te bereiden voor de SAT test, een soort cito voor Amerikaanse universiteiten.

Daarbij tig websites van universiteiten bekeken, een selectie gemaakt en aan de hand van die selectie zijn Myrthe en ik twee weken geleden op "college tour" gegaan.

Woensdagochtend in de auto op weg naar de VS.

Moet zeggen het begin van de reis liep wel lekker. Voor de grens geen al te lange wachttijd en het ophalen van het papiertje in ons paspoort ging ook heel vlot. 

de grens bij Niagara

De regelmatige bezoekjes aan Starbucks resulteerden er vanzelfsprekend in dat we ook regelmatig diverse toiletten moesten bezoeken maar ach, dat hadden we er wel voor over. 

Zo kachelden we lekker door upstate New York. We hadden ons net voorgenomen om minstens twee uur niet meer te stoppen, nee ook niet voor een Starbucks, toen ik toevallig naar het dashboard keek (Myrthe zat achter het stuur) en een rode lamp zag branden.

Bad news...

Terwijl Myrthe verder reed keek ik eens in het instructieboekje. Maar daar werd ik niet veel wijzer van want aan het symbool zag ik ook wel dat het de accu nukken vertoonde.

Op een bord stond dat er over een aantal kilometers een tankstation en een McDonalds kwam dus besloten we het erop te wagen en in ieder geval tot daar door te rijden. Dat lukte op het nippertje.

Bij het tankstation hoopte ik op ik een technisch iemand en bij de McDonalds internet om goedkoop naar huis te bellen.

Helaas vonden we beiden niet. Niemand met technisch verstand en ook geen internet.

Wel begaf de auto het daar helemaal. Eerst viel de stuurbekrachtiging uit en vervolgens zei mijn auto niks meer. Shit!

Druk aan het bellen met Erik die er snel voor zorgde dat we met een sleepwagen opgehaald werden en naar de dichtstbijzijnde Ford dealer werden gesleept waar ze al op ons stonden te wachten.

En het moet gezegd: iedereen was superaardig.

Pete van het tankstation deed alle moeite, maar had er helaas geen kaas van gegeten. 

Myles van de sleepdienst gooide een vakkundige blik onder de motorkap en wist me te vertellen dat de "serpentine belt" was gebroken. Tja, aangezien ik alleen weet dat mijn auto wit is en een Ford zei me dat niks. Het bleek de aandrijfriem te zijn.....

Bij Ford stonden ze ons al op te wachten. Ene Phil bevestigden de diagnose van Myles en zorgde ervoor dat we een uur later weer de weg op konden. Netjes dus.

Maar al met al hadden we wel nog een hele rit te gaan.

Onze eerste stop was Worcester in Massachusetts en we hadden niet eens de helft gehad.

Maar na 836 kilometer die dag bereikten we toch onze bestemming. Doodmoe vielen we in ons bed.

zo sta je vrolijk te tanken

en zo word je afgesleept

op weg naar Ford

Donderdagochtend was het tijd voor de eerste universiteit.

Clark University in Worcester.

Mooie campus en uitgebreid praatje, rondleiding, een boel info in een tasje en proberen zoveel mogelijk indrukken op te doen.

Myrthe had de kans om veel (slimme) vragen te stellen en kwam daardoor al snel tot de conclusie dat Clark University niet haar school was.

Waarom is een beetje moeilijk te verklaren. Het is een bepaald gevoel gewoon, of het ontbreken daarvan.

onderweg naar Rhode Island zagen we een auto met een kentekenplaat uit Hawaii. 

Clark University

Rond twaalven waren we klaar en reden snel verder naar Rhode Island naar de "University of Rhode Island" in Kingston. Ruim een uur rijden en 111 km verder.

Hele grote campus van 485 hectare. De Stiphoutse Bossen zijn bijvoorbeeld 525 hectare groot, om jullie een idee te geven hoe groot dat is.

Onze tourguide Whitney liet ons een deel van de campus zien en vertelde hoe de universiteit in elkaar zat met alle ins en outs.

Zeer informatief en er hing ook een prettige sfeer.

Myrthe sprak het zeker aan, al was het dat je als derde of vierdejaars in een "beach appartement" kunt gaan wonen.

En zeker niet onbelangrijk, een eigen Starbucks op het terrein!

een deel van de campus

met eigen Starbucks!

Na de tour en vele vragen later maakten Myrthe en ik ons op weg naar Connecticut waar we vrijdag twee andere universiteiten op het programma hadden staan.

Na een kleine twee uur en 156 km verder arriveerden we in Stratford waar we een hotel aan het strand hadden gevonden.

Het hotel was drie keer niks, maar het gegeven dat we aan het strand waren en heerlijk buiten konden eten maakte alles goed.

op weg naar Stratford Connecticut

strand voor het hotel

room with a view

's morgens bij het ontbijt

Vrijdagochtend hadden we om 10 uur een afspraak bij de "Sacred Heart University" in Fairfield.

Jawel, een katholieke universiteit. Myrthe was een beetje sceptisch. Zij heeft niet veel met geloof en was benieuwd hoe katholiek alles dan wel was.

Grappig genoeg zag zij niet eens de kerk die prominent in het midden van het terrein stond.

We werden door een groepje studenten ontvangen die gelijk een praatje met alle potentiële nieuwe studenten maakten. Echt een leuke gezellig sfeer.

Eerst een informatief filmpje en vervolgens een campustour met twee studentes. 

Leuke meiden die om beurten vertelden en ook je vragen beantwoordden. 

Alles was even spic en span en ongelooflijk goed georganiseerd.

Net als bij Rhode Island besteden zij hier veel aandacht aan gezonde voeding en zag de Dining hall er ook werkelijk uitnodigend uit. En yep: ook de Starbucks ontbrak niet op deze campus!!

Na de tour had Myrthe nog een gesprek met iemand van admissions (toelating) met wie zij haar resterende vragen over het studieprogramma kon doornemen.

Al met al heeft deze universiteit een positieve indruk bij Myrthe achter gelaten en hoort hij bij haar favorieten.

campus tour

één van de residence halls, daar waar de studenten wonen

één van de dining halls (mensa)

mooie presentatie van het eten

dining hall

eigen Starbucks in de bieb

de kerk van Sacred Heart gerund door Father Jerry die door de studenten erg geliefd is

bookstore, daar waar je ook alle "rommel" van de uni kunt kopen, shirts, sweaters enz enz

Vrijdagmiddag naar Fairfield University. Ook een katholieke universiteit en gesticht door de Jezuïeten.

En grappig genoeg had Myrthe daar vanaf de eerste minuut geen goed gevoel bij.

Het info-praatje sprak haar niet aan, de tour niet en eigenlijk gewoon niks.

Halverwege de tour bedachten we een smoes en vertrokken naar ons hotel in Danbury.

Fairfield university

Voor het weekend hadden we in Danbury, Connecticut een hotel geboekt. Dichtbij een winkelcentrum, we moesten tenslotte nog een beetje shoppen. Bovendien wilden we zaterdagochtend naar een IJslanderwedstrijd in Claverack, NY gaan kijken, daar anderhalf uur vandaan.

in de buurt van ons hotel was een Duits restaurant waar net het Oktoberfest plaats vond

de omgeving waar we doorheen reden was ongelooflijk mooi

eindelijk weer eens andere IJslandse paarden zien

Verder gebruikten Myrthe en ik het weekend om een beetje bij te komen van de intensieve dagen die we achter de rug hadden.

Veel rijden, veel luisteren en een berg aan informatie verwerken.

Zondagochtend een beetje langer slapen, na het ontbijt nog gauw gaan shoppen bij Abercrombie en daarna maakten we ons op weg naar Pennsylvania. Een rit van ruim 2 1/2 uur en 238 km.

Indrukwekkend was de brug over de Hudson River. Zeker als je bedenkt dat een aantal jaren geleden op diezelfde Hudson River een vliegtuig is geland.

het landschap onderweg altijd even mooi, met name in Connecticut

brug over de Hudson

en de Hudson zelf

Hoe mooi en indrukwekkend ik Connecticut en een deel van New York State vond, zo deprimerend vond ik Pennsylvania.

Het landschap is wel ok, maar het doet allemaal ongelooflijk desolaat aan. 

Doylestown was ook een klein dorpje met amper iets. 

Maar Myrthe was heel nieuwsgiering naar het Delaware Valley College omdat ze een veel belovend programma hadden.

Dus maandagochtend stonden we om 10 uur voor de deuren van Delaware Valley College. 

Helaas was daar iets misgegaan, want niemand wist dat we kwamen.

Gelukkig doen ze dan ook niet flauw, trommelen gelijk iedereen bij elkaar die ze nodig hebben.

Eerst een meisje dat ons een tour over de campus gaf, vervolgens nog een meisje dat iets wist te vertellen over het pre-vet programma en tot slot kon Myrthe nog praten met een meneer van admission.

De campus zag er van buiten prachtig uit, maar van binnen waren de panden toch wat minder fancy. En als je een tijdje doorvraagt dan prik je ook door het uiterlijke vertoon heen.

Elke universiteit heeft een soort paradepaardje waarmee ze studenten willen aantrekken. Dat is ook prima, maar je moet er wel zeker van zijn dat er meer is dan dat en soms is dat dan niet zo.

mooi campus van Delaware Valley College

met een indrukwekkende oude bibliotheek

Tot slot hadden we maandag onze tweede Pennsylvanian, en tegelijkertijd laatste universiteit op het programma staan.

Myrthe keek er enorm naar uit, want het was een kasteel.

En wie wil er nou niet op een kasteel wonen?

Precies op tijd arriveerden wij voor het informatieve praatje (zeer saai). 

Arcadia university staat er blijkbaar om bekend dat zij een zeer goed en uitgebreid programma hebben om studenten naar het buitenland te sturen voor een prikje. 

Daar staat tegenover dat Freshmen (eerstejaars) die in het kasteel mogen wonen met z'n achten of dertienen op een kamer liggen en de andere kamers zagen er ook niet echt uitnodigend uit. Erg oud en muf.

Nadat het meisje ons vertelde dat de badkamers (gedeeld door minstens 20 studenten) maar één keer per week schoon gemaakt werden was het voor mij een beetje klaar.

Ook het aanbod van eten was heel slecht. Regelmatig kwam het woord "pizza of pasta station" naar boven of "hotdog day".

Myrthe is geen gezondheidsfreak, maar zag zichzelf daar niet de komende 4 jaar van leven.

Maar we waren een ervaring en veel wijsheid rijker!

Arcadia university

een fiets!! Die zie je niet vaak hier!

Al met al was het een zeer geslaagd trip!

Absoluut vermoeiend, maar wel heel waardevol. 

Een website zegt niet genoeg over een school. Je moet toch zelf ervaren hoe de sfeer er is en wat er achter een hoop praatjes zit.

Uiteindelijk is het ook je gevoel dat meespeelt.

Van dit rijtje van zes blijven er voor Myrthe 2 over waar zij zich wil aanmelden. University of Rhode Island en Sacred Heart University.

In Juli is Myrthe nog met Erik in Baltimore geweest en die universiteit voegt zij ook nog aan haar lijstje toe.

Nu moet Myrthe alleen voor zichzelf beslissen of zij in januari 2014 begint of in september. 

We zullen zien!