Afscheid van een bijzondere en mooie tijd...

Januari 2003 werden we paardeneigenaren en grootgrondbezitters.

Achter de boerderij van Jan en Maria in Gerwen konden we een weitje huren van een dikke 2000 m2 voor onze Fjord (jawel, daar zijn we mee begonnen) en Gunnar.

Wat voelden we ons de koning te rijk! Tweeduizend vierkante meter grond met daarop een eigenhandig gebouwde schuilstal. Wie deed ons wat?

Vanaf dat moment hadden we een leven thuis en eentje op de wei.

En dat leven op de wei werd steeds knusser. We kochten een inklapbare picknicktafel, sjouwden liters koffie en dozijnen appelflappen mee om naast onze paarden zoveel mogelijk te genieten. En in de weekenden aten we er meer dan eens frietjes.

Ook vriendjes en vriendinnetjes van Myrthe en Mees waren regelmatig van de partij. Spelen in het bos of in de hooischuur. Meehelpen mest scheppen, paarden verzorgen of andere karweitjes. Er waren altijd genoeg kleine helpers.

En Mees was vooral heel veel bij Jan en Maria te vinden. Ontelbare keren schoof hij rond half 6 bij hun aan tafel aan. Hij leerde er duivensoep eten en kip lekker vinden die vanochtend nog in de ren liep maar geen eieren meer legde en dus moest worden "opgeruimd".

In het landbouwseizoen belde Jan regelmatig met de vraag wanneer zijn kleine loonwerker thuis was. Want dan wachtte hij totdat Mees uit school naar de boerderij kwam en samen zaaiden zij dan het nieuwe gras in met de tractor, schudden het hooi of strooiden de mest uit. Later heeft Mees menig keer bij de echte loonwerkers op de tractor gezeten bij het poten van maïs of het maken van pakjes hooi. Mees heeft ervan genoten en vooral ook veel van opgestoken. Het zou ons niet verbazen als hij later daadwerkelijk de boer wordt die hij nu al wil zijn.

Het lijkt pas gisteren dat Mees een brief op poten stuurde aan de “Geakte Burregemeester van Nuenen” om zijn beklag te doen over een collega-boer die in het naastgelegen weiland achteloos over de kievitsnesten heenreed die Mees met zijn vrienden zo zorgvuldig met stokken had gemarkeerd. En het mooiste: binnen een week kreeg hij het antwoord. Een brief van anderhalf kantje door de burgemeester zelf ondertekend. Mees nam er genoegen mee.

Myrthe heeft er eindeloos veel tijd doorgebracht met vriendinnetjes. Paarden poetsen, maar toen ze wat groter waren ook samen rijden. Als echte Pennymeisjes samen de bossen in en uren tutten met die pony's. Wat een voorrecht!

Het verdriet dat ze heeft gehad toen haar grootste vriend op vier benen toch terug moest naar de eigenaar omdat het beestje toch geen goede match voor haar was. Maar ook het eindeloze geluk wat “prins Stjarni” haar vervolgens bracht. Elkaar letterlijk bij de fokker uitkiezen, samen groter groeien en elkaar meer en meer vertrouwen. Wat was het prachtig om te zien.

En wij? Meer dan honderdtwintig palen hebben we de grond in gedreven, honderden meters draad en lint gespannen, volle en lege accu’s gesjouwd, voer aangevoerd en mest afgevoerd, hooi gehaald bij bekende, maar zeker ook enkele obscure adresjes en prikweiden gemaakt en weer afgebroken en weer gemaakt en weer afgebroken en weer....

Tig keer aan de stroom gehangen (Erik zelfs een keer met z’n tanden, jawel), uitgebroken paarden weer teruggezet (1x onze eigen, voor het overige steeds van anderen) en ons eigen hooi geproduceerd met alle stress die daarbij hoort (blijft het droog??).

Placenta’s van schapen gezocht en gevonden, lammetjes de fles gegeven, schapen in de garage gehuisvest, varkens trouwens ook, castraties helpen uitvoeren bij bok en hengst (we weten nu waar de sport klootschieten vandaan komt), twee keer met de auto vastgezeten in de modder, jagers uit de weilanden verjaagd en naar roddelende hoefsmeden geluisterd (dat zijn de kappers van het platteland weten we inmiddels).

En vooral veel lol gehad met onze agrarische collega’s. En zij met en zeker ook om ons, want je wordt als stadse paardenbezitter in eerste instantie toch een beetje meewarig aangekeken. Zeker als je van die sneue IJslandertjes hebt. Zo werd Claudia in het begin steevast “het vrouwke met de slachtperde” genoemd, refererend aan onze bejaarde Gunnar en zijn kortstondige weidegenoot die zo hoefbevangen was dat ze geen stap kon verzetten. En wat heeft Erik moeten luisteren naar verhalen over verstopte koeien, dito boerinnen, haperende hartkleppen, trammelant makende tractors, fantasievolle familieverhalen en anekdotes over mensen waar hij nog nooit in zijn leven van gehoord had maar volgens zijn gesprekspartners toch vast en zeker moest kennen van de nicht van de buurvrouw van Hermien op de Papenvoort. Dan wét ge ‘t wel, niewoar?

Maar vooral hebben we genoten. De locatie was immers perfect. Direct aan het bos. Paardrijden zoals paardrijden bedoeld is. Niet urenlang in een suffe bak, maar direct de bossen in. Heerlijk! Geen elektriciteit of stromend water, maar we hadden onze vrijheid.

Al gauw bleken 2000 m2 toch te klein en Jan zaaide voor ons aan de overkant nog een hectare in. 

Ook daar hebben wij ons huiselijk ingericht. Onze buitenvilla werd gekocht! Een mooie groene bouwkeet! Wat hebben we dat keetje gekoesterd. Menig keer hebben we er met z'n vieren en de drie honden in gezeten om te schuilen voor een onverwachtse regenbui.

Onze inklapbare picknicktafel werd vervangen door een houten tafel waarmee weer een andere weiperiode werd ingeluid.

De tijd van barbecuen en ontbijten, de tijd van verjaardagen vieren en doorzakken tot de late uurtjes met "onverwachte" passanten.

Ons bouwkeetje was multifunctioneel. Het voer stond er, balen hooi, onze hoofdstellen, de halsters, vliegendekens, een kastje, poetsdoos, vliegenmaskers, maar ook een doosje wijn, snoepjes en frisdrank.

Inmiddels had Jan nog maar een hectare voor ons ingezaaid en was onze wei een locatie voor een scala aan activiteiten. Zo kwamen de klassen van Myrthe en Mees jaarlijks op excursie. ‘s Zondags koffie drinken, al dan niet met bezoek gebeurde op de wei. Een rit met een aantal mensen startte vanaf onze wei en eindigde met aardbeientaart aan die fijne picknicktafel.

In de zomermaanden namen we een broodje en een beker koffie mee om na het voeren ‘s ochtends samen op ons picknicktafeltje te zitten en met plezier naar onze paarden te kijken.

Uiteindelijk zijn wij dan gegroeid naar 2 hectare weiland, vier paarden en twee varkens. Waarbij tussendoor nog 8 schaapjes een flinke periode bij ons hebben gewoond.

En dan 7 jaar later komt er een einde aan de periode "op de wei". De huur is opgezegd, de paarden staan in Goch en Zwier heeft een liefdevol tehuis gevonden in Woudenberg.

Afgelopen weekend moesten we onze spullen daar weghalen. En we werden er pijnlijk mee geconfronteerd een periode af te sluiten. Zeven jaar lang hebben wij daar altijd alles liefdevol verzorgd.

Ons geliefde bouwkeetje kunnen we helaas niet meenemen in het vliegtuig, maar gelukkig heeft ook deze een goed tehuis gevonden. Andrea neemt de bouwkeet mee naar Goch en gaat er vast nog net zo veel plezier mee beleven als wij.

Het was overigens wáánzinnig wat er voor een troep uit de keet kwam...... 

Ook dat was erg huiselijk.

duo geschreven

 

ons keetje, van binnen en van buiten

mensen wat een troep

 

Erik sleept de keet van de plek

met vereende krachten op de trailer

we sluiten een mooie tijd

daar gaat ie dan...dáááág

een lege plek blijft achter

onze wei, tot aan de bomen

de tweede wei

Foto's van voorafgaande jaren

op zondag samen spelen

de paddock nog gevuld

de klas van Mees in 2009

wijzelf in 2008!