Afscheid van Nederland en een bewogen reis

En toen was het zo ver...... WE GAAN!!!!
De afgelopen dagen deden we niks anders dan opruimen en inpakken, tig telefoontjes van mensen beantwoorden die ons een goed reis wilden wensen, geregeld koffie drinken en afscheid nemen en tot slot toch de laatste uurtjes stressen om alles klaar te hebben.
Tussen de bedrijven door heeft Mees ook nog zijn verkeersexamen gehaald, maar dan, ja dan kwam het onvermijdelijke moment dat we afscheid moesten nemen van iedereen.
Hoe zeer we ons ook op Canada verheugen, afscheid nemen is en blijft niet leuk.
Om 6 uur 's avonds willen we uit Nuenen vertrekken om in Amsterdam te overnachten.  Rond die tijd hadden zich voor ons huis al een paar vrienden verzameld. Dat gaf toch wel een speciaal gevoel, zeker voor Myrthe en Mees want hun beste vriendjes en vriendinnetjes stonden er ook.
Albert en Paul waren zo lief om te helpen met de bagage in het speciaal gehuurde busje dat uiteindelijk toch te klein was om alles mee te nemen. Zodoende mochten Myrthe en ik met de trein.

afscheidscomité 

ik heb een wagen vol geladen....

Hannah blij dat zij mee mocht

Myrthe en Sandra nemen afscheid

Mees en Omi

Myrthe, Jari en Sandra

Mees en Meggie mochten voorin bij Hub

En toen gingen we echt, de laatste keer zwaaien!

Hub heeft ons naar het hotel gereden en bleef daar net als wij overnachten. Super handig, wij sliepen met z'n vieren met de honden op de kamer en Jopie mocht bij Hub. Voor Jopie was dit alles wel het meest spannends. In het Van der Valk is hij onder het bed gekropen en daar niet meer uitgekomen tot de volgende ochtend.

De volgende ochtend om half 6 er uit. Moet zeggen dat ik amper tot geen oog had dicht gedaan, onwijs balen want ik liep al meer dan een dag rond met keelpijn en voelde me niet echt lekker. Af en toe wat koortsig. Het enige wat hielp om op de been te blijven was volpompen met paracetamol en verschillende keelpijntabletten. Over mijn knie heb ik het niet eens.

Op Schiphol werden we al opgewacht door pa en ma (Duijsens) en Marie-Claire en Jeroen (zus en broer van Erik).  Fijn en handig tegelijk, want de kruiservice liet het afweten.

Gelukkig hadden we Clubclass geboekt bij Air Transat, een soort businessclass, maar dan een stuk soberder. Dit had als voordeel dat we een aparte incheckbalie hadden. Een geluk, want het inchccken van 8 stuks bagage, 4 handbagage 4 dieren duurde al met 3 kwartier.

Ook meevaller was dat de weegschaal van de bagage stuk ging en die aardige mevrouw geloofde dat elke koffer netjes 20 kilo woog...... (sorry voor het jokken)

We moesten nog diverse stickers invullen voor op de benches, die dingen moesten weer leeg gewogen worden, het gewicht van de honden en dan, ja dan was het tijd om ze alle vier af te geven....slik.....

Erik met Jeroen en Hub

daar staan we dan met ons hebben en houden

alles zit in de bench 

slik....daar gaan ze dan

Na al dat inchecken was het tijd om afscheid te nemen van iedereen en moesten we door de douane.

Gek idee om Nederland nu definitief te verlaten. In de tax-free shops deden we onze laatste Nederlandse boodschappen en maakte ons aansluitend op weg naar de gate.

Tot onze vreugde zagen we daar hoe de honden en de poes op de band werden gezet ons vliegtuig in. Dus ze zaten er in!!!

daar gaan ze!

Onze plaatsen in het vliegtuig waren inderdaad een stuk beter dan de gewone klasse en we hadden meer plek om te zitten. Verder blijft het gewoon een vliegtuig. Myrthe vond wel "chill" dat we alle drankjes uit glazen kregen en niet uit "lullige" plastic bekers.

Maar ja, clubclass of niet, als het vliegtuig anderhalf uur te laat vertrekt is het toch balen. Er was iets mis met de tractor die het vliegtuig moest wegduwen, vandaar al het wachten.

Op een gegeven moment was het dan zo ver. We keken een laatste keer op Nederland

Dag Nederland!

Wel werden we regelmatig verwend met drankjes, hapjes, warme doekjes en speciale voorgerechtjes tijdens de reis.

ons voorgerecht

Maar ja, Clubclass of niet, na verloop van tijd werd ik niet lekker. Ik kreeg waanzinnige hoofdpijn en werd misselijk. Wilde het liefst maar liggen wat niet ging. Zitten kostte de groots mogelijke moeite, paracetamol hielp niet meer, water, cola, zoutjes, helemaal niks.

Erik kwam naast me zitten om mijn hoofd te masseren wat wel enige verlichting gaf, maar ik bleef zo ongelooflijk beroerd, niet te geloven. Intussen zat Mees voor ons de zakjes vol te spugen..... Gezellige familie zijn we.

Uiteindelijk kwam de stewardess en stelde voor om mij een minuut of 10 aan het zuurstof te hangen. Misschien dat dit ging helpen. Ik moet zeggen, ik knapte er zodanig van op dat in staat was om zelfstandig het vliegtuig te verlaten (ze wilden al een rolstoel aanvragen), samen de douane te doorstaan, maar vooral, onze honden weer in de armen te sluiten!!!!

Erik kon het niet laten om dit moment vast te leggen, het ziet er erger uit dan het was...

uitzicht op downtown Toronto

Maar goed, na douane, immigration, bagage, honden ophalen, honden inklaren mochten we dan eindelijk door de deuren waar Dennis en Maria op ons stonden te wachten met leuke ballonnen en Canadese vlaggen. Zo lief en fijn!

onthaald met ballonnen en vlaggen!

Dennis en Maria hadden een eerder door ons gehuurde bus opgehaald waar we met ons hele hebben en houden in konden. Nadat de mannen de bus van de parkeerplaats hadden opgepikt hebben we alles ingeladen en ons op weg gemaakt. Helaas werd ik tijdens de autoreis weer beroerd en heb ik niet kunnen genieten van de aankomst in ons nieuwe huis.  Eigenlijk heb ik alles maar half mee gekregen. Af en toe nog geprobeerd een foto te maken of een beetje te kijken, maar echt top voelde ik me niet.

Om een heel lang verhaal kort te maken (maar misschien kan Erik links en rechts wat aanvullen), ons huis in Hillsburgh is ontzettend leuk. Lekker ruim en mooi gelegen.

De komende dagen zullen we jullie even bijkletsen hoe dat allemaal is, maar tot zo ver ons bewogen reis naar Canada!

hier zien we de eerste keer ons nieuwe huis!