Een bezoek aan Muskoka Wildlife Centre en "hoogverraad"!

Afgelopen week twee uur noordwaarts gereden.
Carolyn vertelde ons al dat daar een park was waar je een stinkdier van dichtbij kon zien en misschien zelfs aaien. Dat leek ons wel wat!
Het park gerund door grotendeels vrijwilligers ligt ergens aan de highway nr 11 tussen Barrie en Orillia in. Best een mooie route om te rijden en een prachtig gebied. Geen wonder dat het er vergeven is van de cottages.
We waren extra op tijd vertrokken omdat op de website stond dat er om 11 uur de eerste "meet the creature"was en dat wilden we voor geen goud missen.

Een aardige jongeman bij de ingang vertelde de ins and outs van het park, gaf ons een plattegrond en we mochten naar binnen. 

Het Wildlife Centre vangt met name dieren op waarmee iets aan de hand is. Dieren die illegaal werden gehouden en in beslag zijn genomen of gewond en niet meer terug de natuur in kunnen.

Zo is het inmiddels verboden om een stinkdier als huisdier te houden of bepaalde slangen. Worden deze gevonden, landen zij oa bij het Muskoka Wildlife Centre.

Om 11 uur dan onze "meet the creature". Ze pikken dan plusminus 2 dieren er uit die de bezoekers van dichtbij mogen bewonderen en waar iets over wordt verteld.

Zeer informatief.

Zo kregen wij een uil te zien. Het uiltje is daar terecht gekomen omdat het tegen een waslijn was gevlogen, niet meer kon vliegen en mensen haar  (het diertje heet Luna) naar het Wildlife Centre hebben gebracht. Luna werd opgelapt, maar haar beschadigingen aan de vleugels waren zo erg dat zij in het wild niet zou kunnen overleven. Te weinig uithoudingsvermogen plus niet meer geruisloos kunnen vliegen om een prooi te vangen. Ten dode opgeschreven dus.

Luna

Aansluitend werd Kingston de slang naar buiten gehaald. Kingston werd door mensen gehouden die er helaas geen kaas van hadden gegeten. Slangen vervellen, maar Kingston schuurde van ellende zijn hele huid open en voor een deel er vanaf. In Muskoka werd hij opgelapt en heeft het daar nu  prima naar zijn zin.

Na afloop mocht wie wil, Kingston eens aanraken zodat je kon voelen dat hij niet koud en glibberig was.

Dat zag Myrthe wel zitten!

Een stinkdier om te aaien was er deze keer niet. Het diertje waarbij dat kon was recent overleden.

Inmiddels zat er een nieuw stinkdier, Petunia is haar naam, maar met haar 3 maanden was zij nog te jong en onervaren om publiek van dichtbij te zien.

Wij konden Petunia wel door een glazen wand zien en haar bewonderen ZONDER stinklucht!

Het park is niet groot, maar het is de moeite waard om te bezoeken. Inheemse dieren van dichtbij bewonderen en daarbij ook het  een en ander over ze leren.

Verder zagen we:

Een "Fisher" (Vismarter)

Bald Eagle (Zeearend)

Een Wolverine (Veelvraat)

En tot onze verbazing zagen we ook een slang in het wild. Volgens de mensen van het park was het zelden dat je deze slang zag.

ben helaas de naam vergeten.....

het park was prachtig

Een Woodchuck of ook wel Groundhog genoemd, een soort reuzen marmot

We hebben een leuke dag gehad en verder nog beren, wolven en elanden gezien.

En dan het hoogverraad!

IJslanderliefhebbers..... lees en huiver!

Myrthe gaat westernrijden! Jawel!

Een tijdje geleden had Myrthe al een western hoofdstel voor Stjarni gekocht, maar nu komen er heuse lessen waar zij behalve paardrijden ook leert  hoe je een koe vangt vanaf je paard en dat soort ongein.

En het ergste van alles, jek, jek, jek, de OUTFIT!!!!!

Het was duidelijk dat Myrthe in Canada zou blijven paardrijden. Het liefst weer bij een stal, net zo leuk en gezellig zoals bij Chris en Guy Blom in Zijtaart. Als Myrthe ook niks mist hier in Canada, Chris en Guy mist zij absoluut.

Erik en Myrthe zijn al eens twee hele dagen door de omgeving gereden, stal na stal bezocht om een "nieuwe Chris" te vinden. Of je kwam terecht bij fancy spring of dressuurstallen of bij een afbraakpand met een halve pony en een mesthoop.

Er tussenin was niks te vinden.

Erik belde Tracy, de manager van Coffeycreekfarm, een stoeterij met Rocky Mountain Horses (ook gangenpaarden). Zij beloofde om te informeren en zou gauw terug bellen.

En dat deed Tracy ook, twee dagen later kwam zij met een adres bij ons in de buurt en wat schetst onze verbazing, de nieuwe instructeur heet.......... Chris! (even nog navragen of je het ook zo schrijft trouwens)

Chris gebeld, er naar toe om kennis te maken en Myrthe voelde zich gelijk thuis. Aardige man, enorme kennis, veel verschillende paarden, goeie aanpak,  leuke omgeving en nog wat "Penny-meisjes"

Alles, maar geen IJslanders. Hadden we ook niet verwacht, maar toch, gehoopt, gedroomd? Geen idee!

Myrthe heeft er haar eerste les gehad en vond het gaaf. Alleen vond Chris, zij had wel "boots" (laarzen) nodig. Want met die schoenen, daar kun je niet mee rijden.

Boots waar sporen aan kunnen (íííííííek)

En zo gingen wij op jacht naar boots. Twee keer reden we uren voor de kat zijn viool (iemand wist een zaak waar ze tig laarzen hadden, maar de laatste keer had diegene de zaak had gezien was  in 1974, het assortiment was veranderd sindsdien en dus niks boots.

Bij de tweede keer was de zaak recent opgedoekt en stonden we voor een pand met badkleding.

Drie keer scheepsrecht.

In Alliston was een heuse westernwinkel.  Met daarbij ook nog een afdeling met leren kleding, wat meer leek op de kleedcabine van de band "Village People"

En dan die western spullen...... Ik heb nog nooit zoveel lelijke spullen bij elkaar te gezien, maar Erik en Myrthe vonden het fantastisch en stonden zo wat te kwijlen zo gaaf vonden zij het....

Onze verkoper Jason vroeg jolig of de young Lady er ook mee ging dansen, met die boots.

Ik begon te schaterlachen! Die is grappig!

Tja, het was allesbehalve grappig bedoeld...... Bloedserieus was ie! Want met die laarzen kon je niet alleen paardrijden, maar daarna ook nog een dansje wagen...

Hoe dan ook, na veel passen en meten had Myrthe gevonden wat zij wilde en was er blij mee!

Dag IJslandersport!

Hier wat indrukken.

blij meisje met nieuwe laarzen

Chris en Myrthe tijdens de les

hard werken in de round pen

knuffelen met Rolo

zij aan zij met haar instructeur

maar het liefs zie ik haar zo

voor mijn gevoel kloppen deze plaatjes beter :-S

Jopie doet me regelmatig verbazen.

Afgelopen week begon Hannah om 6 uur in de ochtend te blaffen. Na het debacle met de uitbraak van onze paarden besloot ik te luisteren, klom uit mijn bed en liep door de sunroom op weg naar de keuken.

Hoorde een plof op het terras... Wat is dat? Een wasbeer?

Nee, het was Jopie die van het dak sprong.

Dus ik liep al naar de deur om hem binnen te laten. Tot mijn verbazing loopt hij verder naar de boom, kijkt omhoog en loopt vervolgens loodrecht die boom omhoog! Die dikke suffe kater! Net Tarzan of Spiderman!

Vervolgens balanceerde hij verder op de takken. Ongelooflijk!

Het was nog redelijk donker en ik niet wakker, dus de foto's zijn behoorlijk slecht. Sluitertijd te lang en ik geen stille hand, maar toch voor het idee de foto's!

hoog boven in de boom zit ie....

Joop in de boom

Ooit heeft Mees bij Wil appeltaart gegeten, anders dan de mijne.

Steeds vroeg Mees of ik ook eens Wils appeltaart wilde maken. Het recept mailde Wil en gisteren dan eindelijk "Wils appeltaart" gemaakt!

tadaaaaaaaa Wils appeltaart! Het was heerlijk!

Gisteren deed ik de paarden hun vliegenmaskers om.

Tegenwoordig zitten Falki en Stjarni een beetje te eikelen wie het dichts bij vrouwtje mag en klieren elkaar. Falki was het zat en haalde uit naar Stjarni. Helaas greep hij mijn arm en beet er in.

Dit is het resultaat: 

inmiddels is de plek haast zwart!

En tot slot, mijn uitzicht als ik achter mijn Mac zit in de sunroom

Tot gauw maar weer!