Een week zonder Erik

En die week is omgevlogen!
Morgen komt Erik alweer naar huis! Waanzinnig hoe gauw de tijd vliegt.
Een dikke week geleden zwaaiden we hem nog uit in Orangeville waar hij de bus naar de luchthaven heeft genomen. Super handig. Scheelt de kids en mij een rit van 2 uur (heen en terug dan) Terwijl Erik binnen een vloek en een zucht bij de juiste terminal stond.

zag er niet slecht die shuttle bus!

Wij zijn de tijd ook goed door gekomen en ik merk dat Myrthe, Mees en ik steeds meer op elkaar ingespeeld raken. Kan niet anders zeggen dat het vlekkeloos verlopen is deze keer.

Geen uitgebroken paarden, niet met een hond naar de klinik, niet met een kind naar de EHBO, gewoon heel normaal alles. Bijna saai........

Maar dat viel wel mee. Op de eerste plaats moesten we weer met z'n allen in het schoolritme komen. Gelukkig hadden we dat snel te pakken en vonden er geen wilde zoektochten meer in de ochtend plaats.

Nu Erik weg is moet ik ook de klusjes doen die ik normaal graag uit de weg ga, zoals bijvoorbeeld de auto tanken. In Nederland had ik er al een hekel aan, in Canada is dat  nog steeds geen geliefd klusje.  Ik raak altijd zo  verward van alle informatie die ik krijg aangeboden op een tankstation en ben dan ook zeer opgelucht als ik daar weer weg  kan rijden.

Een ander zeer verwarrend klusje is voor mij geld pinnen....

Nu wil de pech dat de enige geldautomaat in Hillsburgh tijdelijk buiten werking is (al een maand!). Dus ik moet of naar Orangeville of naar Erin.

Orangeville ligt voor de hand, want ik rij er twee keer per dag naar toe om Mees naar school te brengen en te halen.

Door de "drive-through" zag ik niet zitten.  Ik heb al moeite genoeg om een koffie aan het loket van de Starbucks in ontvangst te nemen. Op de een of andere manier ben ik te klein voor deze handeling.

De ene keer laat ik het geld te vroeg los en valt het rinkelend op de grond of het rietje waait weg.

De andere keer sta ik er zover vanaf dat ik toch moet uitstappen om mijn beker in ontvangst te nemen. Rij ik er wel dicht genoeg langs, rij ik of mijn spiegel er bijna af of het meisje uit haar loket.

Geld pinnen op die manier zag ik niet zitten.

Voordat je het weet vliegen er 200 dollar over het terrein en ik er achteraan.

De onhebbelijkheid van de Canadese pinautomaten is dat ze erg veel vragen.

Met uitdrukkingen waarvan ik de betekenis maar kan raden.

Zo denk ik als ze vragen bij "checking" dat ik dan wil weten of er geld is....

En bij " safing" dat ik het geld wil hebben ......

Dus zo had ik afgelopen week op allerlei knopjes gedrukt en stond vol verwachting op mijn geld te wachten...... Noppes!

Blijkt dat je bij "Checking" je geld wilt hebben.

Maar daar kwam ik pas bij de derde keer pinnen achter. Bij de tweede keer brak ik de handeling namelijk af omdat de automaat mij vroeg of ik wilde doorgaan ondanks dat ze 1, 50 dollar administratiekosten in rekening brengen.

Ik las het maar half en dacht: " nee hoor dat wil ik niet, ga maar door naar de volgende stap".

De volgende stap in dat geval was dus dat mijn pasje er weer uit kwam en het geld niet.

Drie keer is scheepsrecht en na een paniekerig telefoontje naar Erik  (hoe krijg ik die  takke dollars  uit de muur) kreeg ik dan eindelijk mijn geld.

Ja ja, je moet er wel wat voor doen!

Myrthe en ik zijn afgelopen week eindelijk weer samen gaan paardrijden. Dit was lange tijd niet mogelijk. De ene keer waren er teveel steekbeesten,  de andere keer was het te warm.

Bovendien staan onze paarden sinds een tijdje ijzerloos en hadden/hebben daardoor nogal gevoelige voetjes.

Nu er dan eindelijk weer op en lekker door ons bos gestapt.  Rustig aan, want de conditie van de paarden is allerbelabberdst. Bovendien zijn Falki EN ik veel te vet, dus we moeten dringend op dieet willen wij door het bos kunnen tölten.

Ondanks dat, het was heerlijk!

Falki blij dat ie van mij verlost is!

Zaterdag is Myrthe bij Chris gaan paardrijden en Mees en ik zijn samen naar Guelph gegaan. Wat gewinkeld, boodschappen gedaan en de film "Footloose" gekocht.

Myrthe gaat namelijk dit schooljaar meewerken aan de musical op school en er is gekozen voor de productie "Footloose" (dus Jari als je dit leest, kom maar gauw hier naar toe, want volgens mij is dat echt iets voor jou!!!). Door het zien van de film kon Myrthe  alvast een beetje in de stemming komen en had een idee waar de musical over gaat.

Met een grote schaal nachos hebben wij deze film 's avonds samen gekeken. (hoezo afvallen???)

Kei leuk om weer te zien trouwens!

Zondag is Myrthe weer bij Chris gaan rijden en 's avonds hebben Chris en DJ bij ons gegeten. Wat ontzettend gezellig was. Voor het eten hebben ze nog flink geoefend met "roping", het gooien van een lasso. Moet zeggen, het gaat Myrthe en Mees al aardig af.

DJ, Mees, Myrthe en Chris

Sinds een tijdje is Jopie ook weer elke nacht op pad en zo nu en dan worden we 's ochtend verblijd met een ontbijtje, zoals afgelopen week  dit:

We hebben trouwens nog meer lijkjes in de aanbieding!

Langs de weg zien we regelmatig dode dieren liggen, veel wasberen. Meestal zien deze er al gehavend uit. Of erg plat of het halve binnenwerk ligt er naast. Niet echt fris.

Levend hebben wij tot nu toe nog nooit een wasbeer gezien en Mees vroeg laatst of we eens bij een dode kunnen stoppen, vooropgesteld dat de maden er nog niet in zitten.

Vandaag is dit dan gelukt. Een wasbeertje lag dood op de weg, nog vrij recent aangereden.

ze hebben toch flinke tandjes

Mees en ik vonden het wel spectaculair om te zien! Ook erg sneu trouwens, ze hebben toch iets vertederendst, hoewel ze levensgevaarlijk zijn...

Al met al een relaxte week! Terwijl ik nu afsluit en naar bed ga, zal Erik er nu uit komen en zich op weg maken naar de luchthaven. Morgen weer allemaal samen!

Een fijne week iedereen!

onze cowboy

onze cowgirl annex horsegirl!