Een half jaar in Canada! Deel 1 door Myrthe

Vandaag, 22 oktober is het precies een half jaar geleden dat wij in Canada aangekomen zijn.
Tijd om een eerste balans op te maken!
Myrthe bijt de spits af en vertelt hoe zij Canada tot nu toe heeft ervaren!

Nou. iedereen zal zich vast wel afvragen hoe ik het het afgelopen jaar hier in Canada heb gehad. In een woord........GEWELDIG!!!!!!! Hieronder een iets uitgebreidere samenvatting van alles wat ik in deze 6 maanden allemaal heb beleefd.

Het hele avontuur begon natuurlijk met het afscheid. Ai. Niet zo leuk. Maar ja, afscheid nemen van vrienden is natuurlijk nooit leuk. Kijk maar naar de foto’s.(verhaal blog 21 april 2010)
Maar dat is eigenlijk ook het enige niet leuke ding geweest. Verder was alles helemaal te gek!!!

Een van de eerste hoogte punten voor mij was dat de paarden aankwamen. 
Kun je het je voorstellen? Je verhuist naar de andere kant van de wereld, je laat een deel van je spullen achter, je laat  je vrienden en familie achter, maar het paard MOET mee! De eerste rit van mama en mij was daarom ook extra speciaal.

Verder zal ik dan maar eens vertellen over school. 
School is eigenlijk best ehhh................... makkelijk. Bijna alles wat ze nu behandelen heb ik al gedaan in Nederland. Dus daar valt eigenlijk niet echt veel over te vertellen. En verder vind ik wat de meeste tieners vinden. School is stom. Ik zou veel liever thuis zitten, maar het is niet zo stom dat ik met tegenzin ga. Want omdat alles zo makkelijk is hoef ik bijna niks te doen. Hahaha!

En dan is er natuurlijk onze Caveman. Chris. 
Ik moet wel zeggen, mijn leven heeft wel meer kleur sinds ik hem ken! En mijn leven is nou niet bepaald saai! 
Bij hem zijn, of het nou rijden is of gewoon rondhangen, is altijd wel een avontuur. 
Hij laat me zelfs zijn giga grote Truck rijden. 
De laatste keer dat ik er was zijn we naar het springweitje gegaan achter de normale trails. Het eerste obstakel was een hek. Dat heb ik weliswaar vaker gedaan, maar het blijft altijd een hele klus om het open te krijgen. 
Toen ik dat eindelijk voor elkaar had en we verder reden, zagen we dat er een boom op het pad lag. 60 cm hoog boven de grond! 
Ik wist dat het voor het paard geen probleem zou zijn, maar voor mij........ IJslanders springen niet, dus dat was iets dat ik nog nooit gedaan had. 
Dus ik heb de zadelknop maar gewoon vast gehouden en het paard laten springen. Ik vloog 10 cm uit het zadel en hing er daarna half naast. 
Maar ik bleef erop. Haha! Daarna moesten we over een beekje springen. 
50 cm breed!! 
Hetzelfde verhaal als eerst. Gewoon vast houden en springen maar. 
Mijn paard trok daarna nog eens een leuk sprintje zodra hij neer kwam, maar ik viel er nog steeds niet vanaf. 
En terwijl ik keihard langs crosste en half langs mijn paard hing zegt Chris: 
“that was fun huh!” 
En toen moest hij keihard lachen. Maar het is wel altijd gezellig als hij er is. Een keer in de zoveel tijd komt hij bij ons eten en kletsen we gezellig bij.

Zoals je wel kunt lezen heb ik het hier reuze naar mijn zin. En eerlijk gezegd hoef ik niet meer terug naar Nederland. Alleen maar om op bezoek te gaan, maar dan ook weer lekker terug naar het oude vertrouwde Canada!!


Groetjes,
Myrthe