Marie-Claire en Sanne in Canada

Voordat ik verder ga met "een half jaar in Canada, deel 2", eerst een update over ons bezoek

uit Nederland.

Afgelopen donderdag hebben Erik en ik Marie-Claire en Sanne in Toronto opgehaald. Zus en nichtje

van Erik.

Leuk om elkaar na zo'n lange tijd weer te zien en ook om te laten zien hoe en waar wij wonen.

Veel gelachen inmiddels.

Marie-Claire bracht uiteraard een koffer vol met lekkere Nederlandse dingen mee en leuke 

dvd's zodat wij de lange winteravonden door zullen komen. Mijn verzameling Blond is uitgebreid

met een mooie gebaksschaal en cocktailprikkers :-)))))) 

tegelijkertijd arriveren we in Toronto!

daar zijn ze!!

heleboel spullen!!!

tadaaaaaaaaaaa

de eerste avond samen een ritje maken met de Gator en Sanne alles laten zien

daar gaan ze

Vrijdag ben ik met Marie-Claire en Sanne gaan shoppen in Stoneroad Mall in Guelph waar Sanne haar slag geslagen heeft bij Guess. Super mooie spullen!

Samen gegeten in de foodcourt en bij de Zellers nog Marshmellow-spiezen gekocht. 

Vrijdagavond samen onze nacho-night gehouden en een leuke film gekeken.

Zaterdag was het voor Mees feest!  Het mais achter ons huis werd geoogst en Mees mocht meerijden op de grote tractoren en helpen. Mees heeft inmiddels aardig wat landbouwmachines gereden en weet ons nou precies te vertellen hoe (korrel)mais wordt geoogst.

Voor ons een opluchting dat de mais nu weg is want nou hebben wij weer een uitzicht over de velden

en hopen gauw weer de reeën of ander wild te kunnen spotten.

Bovendien is het pad om het maisveld heen nu weer toegankelijk met de paarden en kunnen we ook weer een rondje om het veld lopen.

We zijn er ook gelijk overheen gewandeld en een voorproefje genomen op de wandelingen die nog gaan

volgen. Sanne was niet zo in de stemming om ver te wandelen en was ook erg blij toen Mees haar in het bos kwam ophalen met de Gator. Samen zijn die twee gaan crossen over het gerooide maisveld.

maisoogst, hier reed Mees mee 

toeschouwers

afvoeren van de mais

                                               zus en broer

wandelen door het maisveld

blije wandelaars!!

Mees kwam Sanne redden

crossen door het mais

picknick in de Gator

Zondag ondanks het slechte weer een uitstapje gemaakt naar het wintersportplaatsje Blue Mountain

bij Collingwood. Net een nagemaakt Oostenrijks wintersportoord.  Op die manier erg sfeervol en gezellig.

Absoluut de moeite waard om nog eens terug te gaan zo gauw er sneeuw ligt.

De meiden zijn thuis nog een rondje met de paarden naar het bos gegaan en Sanne kon genieten van haar eerste Canadese buitenrit. Falki heeft zich zoals altijd van zijn beste kant laten zien en is braaf geweest met zijn onbekende ruiter op zijn rug. We zijn niet anders van hem gewend.

eerst uitgebreid de paarden poetsen

toeschouwers hierbij

vertrek bij de farm

mooi stel!

eindeloos uitzicht

Afgelopen week werden we verrast met een laagje sneeuw!

Tja, als echte nieuwkomer in dit land ben ik dan nog blij verrast en maak overal foto's van. Mees

was een beetje teleurgesteld dat hij nog geen sneeuwpop kon maken maar dat gaat vast nog komen.

Lagen de temperaturen vorige week nog rond nul, werd het vandaag 17 graden!

een beetje, maar het was sneeuw!

een kikkertje zocht de warmte van onze terrasdeur op

Inmiddels ook kennis gemaakt met het Canadese gezondheidssysteem.

In april afgelopen jaar heb ik nog vlak voor ons vertrek mijn meniscus laten opereren.  Bij de opname

constateerde men een hoge bloeddruk. Best vreemd, want normaal is mijn bloeddruk altijd veel te laag.

Op dat moment zaten we midden in de verhuizing dus misschien kwam het een beetje van de stress.

In Canada kun je in veel supermarkten en bij drogisten zelf je bloeddruk meten. Voor de grap deed ik 

dat wel eens met Myrthe en Mees en telkens weer bleek mijn bloeddruk veel te hoog.

Tijd om toch eens in actie te komen.

Doordat we nieuw zijn en er een tekort is aan huisartsen hebben wij nog geen eigen "family doctor". Dat betekent dat je dan of naar een walk-in clinic gaat of naar de ER (ehbo).

In eerste instantie ben ik naar een walk-in clinic gegaan, maar deze deed me denken aan een film opgenomen in  een van de slechtste wijken van Chicago. Het was er zo groezelig dat ik hoopte dat op z'n minste het stethoscoop een beetje steriel was. Bovendien werden hoestende mensen gevraagd een mondkapje te gebruiken en al gauw zat ik in een wachtkamer omgeven door mensen met mondkapjes en je waande je in de film waar het Ebolavirus elk moment uitbrak....

De arts, een gestresste Indiase dame met een zwaar accent luisterde naar mijn verhaal dat ik zo goed en zo kwaad probeerde uit te leggen. Ze nam mijn bloeddruk op (170/105), kriebelde op een blok, duwde mij een recept in handen en wenste mij een goedendag!

Beduusd stond ik weer buiten, liep enigszins verdwaasd naar de naastgelegen apotheek en haalde mijn recept op.

Vervolgens vertelde de apothekersassistente mij alle akelige bijwerkingen van dit medicijn en in geuren en kleuren  haar eigen bloeddrukproblemen. 

Met een doosje pillen en de kennis dat ik nu alleen nog maar op het toilet zou zitten om te plassen omdat ik volgens de assistente een soort van blaasspasme zou krijgen reed ik enigszins ontgoocheld naar huis.

In gedachten liep ik al alle winkels die ik normaal bezocht af en vroeg me af of ze  een toilet hadden. Jammer dat nu net alle blaadjes van de bomen zijn, want onderweg in hoge nood achter een struik springen zou weinig zin hebben...

Ik heb de pillen even laten liggen en alles laten bezinken.

Inmiddels naarstig op zoek gegaan naar een huisarts en we hebben een praktijk in Guelph gevonden die nog patiënten  aanneemt. Maar dan moeten we wel nog 6 weken. Erik had mijn bloeddrukklachten uitgelegd en de praktijk raadde ons aan om naar de ER in Guelph te gaan.

De ER......... Kennen jullie ook deze serie met George Clooney??? Niet verkeerd natuurlijk.

Helaas, geen George als Doug Ross en ook geen leuke John Carter. 

Wel een nurse die de triage (intake) doet en zoals in een film kreeg ik ook een armbandje omgeplakt.  Dat grapje duurde "maar" 2 uur. Wel kon een aardige arts ons uitleggen dat we ons geen zorgen hoefden te maken omdat dit (hoge bloeddruk) een ding is wat bij de leeftijd hoort.

Pardon???? Dus niks meer fris en fruitig. Mijn bloeddruk was wel hoog, maar volgens haar niet zorgwekkend.

Met behulp van pilletjes moest ik die wel weer omlaag kunnen krijgen.  Dus togen we met nog een receptje rijker en een illusie armer (niks eeuwige jeugd) naar huis!

hier mijn bewijs van mijn ER-ervaring

Morgen gaat Sanne met Myrthe mee naar school om te ervaren hoe het leven op Highschool is.

Een bezoekje aan de watervallen en Toronto staat op het programma en een dagje shoppen.

We houden jullie op de hoogte!