In Nederland zijn.... hoe is dat nou???

Allereerst ervaar ik het toch vaak als stressig.

Overal waar je komt zijn mensen gehaast en gestresst.

Bij de AH gooien ze boodschappen zo snel over de scanner en de band dat je haast al met 5 mensen

moet zijn wil jij je tas op tijd ingepakt krijgen. (of ik ben ultra-sloom)

Ben je niet snel genoeg, trommelt de cassiere geïrriteerd met met haar lange zwart gelakte nagels op de balie.

Terwijl je de euro's bij elkaar zoekt rijdt de achterbuurman al met zijn karretje in je hakken zodat je ook zeker weet dat je moet doorlopen en wel NU!

Het fietsen ben ik nog niet verleerd, wel een beetje het asociale rijgedrag. Ik was/ben zeker geen lieverdje in het verkeer.

Rijden met één hand op de claxon was mij niet vreemd, het gebruik van krachttermen tijdens het rijden net zo min.

Maar na 8 maanden Canada chill je blijkbaar toch een beetje. 

Twee keer werd ik zo wat uit een parkeervak gereden omdat ik daar net stond om de weg over te steken. En spring je niet gauw genoeg weg, jammer dan!

Ik was blij weer heelhuids thuis te zijn.

Mees op de fiets op weg naar het dorp

In ons oude huis te wonen is vertrouwd maar ook vreemd.

Je associeert het huis met je leven van toen. Steeds opnieuw verwacht ik dat de honden mij begroeten.

Je trekt automatisch de gangdeur panisch achter je dicht om te voorkomen dat Digger het kattenvoer in de gang opeet.

Bij het openen van de garagedeur kijk je eerst panisch naar buiten. Loopt daar Kwibus klaar om door Hannah verscheurd te worden?

Als ik op de bank ga zitten kijk ik eerst of Meggie daar niet ligt voordat ik op haar ga zitten.

Loop ik de gang in, verwacht ik Jopie mauwend bij de voordeur.

De gewoonten van toen in dit huis, ze zijn er niet meer.

Wel vind ik 's nachts blindelings de weg naar het toilet, grijp je nooit naast als je lepel uit de la pakt en hoef je niet te denken waar de koffie staat.

De tuin ligt er verlaten bij. Zelfs mijn mussen zijn er niet meer. Logisch... niemand die ze voert.

Groot was de tuin al niet, nu lijkt ie nog kleiner.

Ik vond ook dat wij een normale trap hadden, maar vergeleken bij de trap in Canada lijkt het wel een ladder.

Als iemand van 85 loop ik nu die trap af, bang om er vanaf te vallen.

Vind ik het nou vreselijk om in Nederland te zijn? Nee natuurlijk niet.

Ben ik al volledig "vercanadeesd"?  Nee ook niet.

Maar thuis is daar waar je gezin is en dat is niet hier.

Wel is het even geinig om alles per fiets te doen.

In het dorp kom je leuke bekenden en minder leuke bekenden tegen.

Onbekenden kennen jou ook ineens en vragen hoe het met je gaat ("mam ik wist niet dat je die kende"? >>> "Dat wist ik ook niet Mees")

Anderen reageren weer enthousiast "wij volgen het blog hoor"

Allemaal ontzettend leuk, maar in Canada geniet ik ook intens van de stilte om me heen als ik

met onze honden door het bos loop of de stilte in de tuin.

Voor de Hema liep ik tegen Ingrid aan, de peuterjuf van Mees (leuk!!)

Mijn vriendje bij de Pets Place was er ook nog steeds

de Appie was er ook nog!

onderweg

Maar genoeg filosofisch gebazel!

Mees en ik hebben het naar onze zin!

Gisteren zoals jullie al zagen door het dorp gefietst. s' Avonds is Mees bij Stef gaan logeren een heeft daar een fijne tijd gehad.

Vandaag met Wil gaan shoppen in winkelcentrum Woensel. Daar heb ik enorm van genoten, het vertrouwde, het gezellige en het geklets. 

Aansluitend bij Wil gaan koffie drinken waar ik enthousiast werd begroet door mijn vriendjes Luka en Teddy! Ze kenden me echt nog. Vooral Tedje! Die kwam helemaal niet stil, zo lief en aanhankelijk, echt super. Zelfs bij Luka had ik het idee dat zij mij nog kende, heel even blafte zij niet.

bij Wil

cadeautjes voor Luka en Teddy!

behalve lekkers zaten deze mutsen in hun stocking! (ik kreeg de rode helaas niet weg!)

alsof Luka altijd een must op heeft

Teddy vond het een beetje minder, maar werkte lief mee

Nog twee daagjes! En dan gaan we weer naar huis en dat is ook goed zo.

Een week is genoeg om even aan het Nederlandse leven te snuffelen.

Momenteel baal ik enorm van alle sneeuw. Natuurlijk ligt er in Canada meer, maar ik baal omdat het hele verkeer ontregeld is. 

Laten we duimen dat alles weer in het gareel komt en Mees en ik woensdag kunnen vertrekken.

Wordt vervolgd!

ons tuintje in de sneeuw

voor de thuisblijvers.... de weg naar de wei

hier hebben we vele jaren een leuke tijd gehad

Hoevensestraat, daar woonden onze paarden

daarachter, ons weitje!

Tot gauw!