Ranches en Winter Camps

Belofte maakt schuld: hierbij een riedel foto's van ons tripje naar Floride.
Bovenstaande foto is genomen toe we van de parkeerplaats bij het vliegveld afdraaiden. Geen wonder dat Myrthe vrolijk werd van al dat groen. Er staan zelfs palmbomen!

Terwijl in Ontario weather warnings worden afgegeven zijn Myrthe en ik met open ramen naar Madison gereden. Daar staat het Winter Camp van Tom Curtin, een Amerikaanse goeroe op het gebied van horsemanship en western riding.  We kozen niet voor de Interstate maar voor een route binnendoor. Absoluut de moeite waard. Komende vanuit een winters Ontario waanden we ons in de Tuin van Eden.

Tom's pied à terre in Florida gebruikt hij in de winter om clinics en lessen te geven. De rest van het jaar is hij met zijn vrouw te vinden op hun ranch in Montana dan wel ergens in de VS of Australië om kennis & kunde over te dragen aan ambitieuze cowboys en cowgirls. Of zij die er gewoon lol in hebben natuurlijk.

Hoewel aardig aan de maat met zo'n 1000 acres (400 hectare) noemt hij zijn stek in Florida geen ranch maar een winter camp. Een ranch is volgens goed gebruik zelfvoorzienend en daarom veel groter dan die paar armzalige acretjes en de handvol koeien die erop rondwandelt. Tja, het is maar hoe je het bekijkt...

Nadat ik onze speelgoedauto (een paars-metallic Mazda 3) tussen de reusachtige pick-up trucks en nog veel reusachtiger paardentrailers had geparkeerd (sommigen met queen bed en badkamer) werden we begroet door twee heren te paard: Chris (Myrthe's instructeur) en Clint. Laatstgenoemde vertelde dat hij vanochtend een 5 ft alligator had zien rondkruipen in het bos. Straks ging 'ie wel effe terug "to shoot the sucker". Op mijn vraag waarom je dat zou moeten doen kreeg ik een verbaasde blik een de tegenvraag: "why not?"... Effe kijken of die "city slicker" zou gaan flippen natuurlijk.
Overigens moest ik wel 2x kijken toen boer Brian op zijn tractor langskwam. Hij had namelijk iets aan zijn trekker gemonteerd wat ik in Nederland nog niet was tegengekomen. Wel een handig accessoire:

Als eerste werden we meegenomen op een toertje over het domein in Chris' truck. Conform traditie onderstaande foto van een verkeersslachtoffertje: een gordeldier. Jammie...

Wat verderop rende een groepje wilde biggetjes over straat. Myrthe wilde al enthousiast uitstappen om ze van dichtbij te fotograferen, maar een ingeving bracht haar van dat voornemen af: "waar zou hun mama zijn?". Goede vraag! Vast dicht in de buurt en niet blij als een tiener te dichtbij haar kroost komt...

Nog effe op bezoek geweest bij de Texas Longhorns die op het terrein wonen. Tom fokt ermee voor het vlees en de hoorns. Een schedel met hoorns schijnt al gauw $400 op te brengen. Leuk voor boven het bed. Ik dacht natuurlijk weer een intelligente opmerking te maken door te roepen dat ze vast zo gefokt werden om het makkelijker te maken om ze te ropen, maar dat begreep ik toch wel helemaal verkeerd. Blijkt juist takkelastig te zijn om een lasso om die enorme hoorns geslingerd te krijgen. Tja, ik snap nog niet veel van de western world...

Op een open stuk zonder levende wezens mocht Myrthe ook een stukje rijden. Niet echt haar eerste keer maar het blijft een leuk gezicht: zo'n smurf achter het stuur van een giga truck. Ze reed heel serieus en het ging prima. Kijk zelf maar:

Aansluitend heb ik Chris uitgenodigd voor een uitgebreide lunch in de beste tent van het dorp. Was super fancy en het Vrijthof haalt het er niet bij...

Anyways: tijd van lanterfanten was voorbij. Er moest nog gewerkt en getraind worden die dag. Om te beginnen moest het vee opgehaald worden. No cattle, no roping, right?

Tom haalt een paar kalfjes uit de kraal. Zij zijn de vrijwilligers voor de les.
Opdracht voor de studenten was om eerst het kalf te vangen met een lasso om de hoorns of nek. Daarna moet een collega de achterbenen zien te vangen met een lasso, waarna het kalf op de grond gaat liggen en het kan worden vastgebonden.

Het ziet er allemaal spectaculair uit, maar feit is dat sommige kalfjes al op de grond gingen liggen voor ze ook maar een lasso hadden gezien. Eén kleintje has zelfs geen zin om op te staan uit het warme zand na het losmaken...
Voor de beroepsjongens is dit wel een serieuze zaak overigens. Op plekken in de VS en Canada (bijv. Montana, Texas en Alberta) waar nog echt grote ranches zijn is dit de enige manier om kalveren te vangen om ze te merken. Het is dus niet alleen maar wat gehobby. Maar ook in Noord-Amerika raakt "industry farming" in zwang waardoor de grote ranches met duizenden stuks vee op de praities uiteindelijk het loodje zullen leggen. Wel jammer...
Maar tot die tijd is Myrthe er in elk geval klaar voor:

Het werk zit erop. Tijd om te relaxen. Later die avond zelfs bij het kampvuur. De banjo, gitaar en fiddel zijn niet tevoorschijn gekomen, maar de sfeer was er niet minder om.

Another beautiful day on the farm has passed...