Yes aangekomen in Ithaca!

Yeah, we did it!
Myrthe en ik zijn goed en wel aangekomen. Ik wil niet zeggen vlekkeloos, maar we zijn er!
Vanochtend werden we eerst eens uitgezwaaid door een doodzieke Erik (heeft een flinke griep te pakken), een jolige Mees en uitgelaten honden! Deze laatsten dachten namelijk dat ze mee mochten en deden er alles aan om dit waar te maken.

verstekelingen aan boord!

Nadat we elke blinde passagier uit de auto hadden gewerkt maakten Myrthe ons op weg.
Onze eerste stop was ergens een stukje voor Niagara. We moesten dringend plassen en het was tijd voor de eerste warme chocolade melk.
Langs de snelweg een groot servicestation gevonden met behalve toiletten  een Tim Hortons, een Wendy's en nog wat andere (vr)eettenten.
Behalve melk en koekjes van de Tim koos Myrthe nog voor een pizza en al met al stonden we pas een half uur later weer bij onze auto.

Voorlopig niet meer stoppen, effe vaart maken.
Dat deden we, maar niet lang. Aangekomen bij de grensovergang tussen Canada en de VS stond een rij auto's te wachten. Niet overdreven lang, maar het ging maar mondjesmaat voorwaarts.

wachten voor de grens

Hoe dichter wij bij die douanebeambte kwamen, hoe zenuwachtiger ik werd. Grote borden hingen op of je groente, fruit of vleeswaren had aan te geven, want al die dingen mochten eigenlijk niet de grens over. Onze koeltas zat vol met worteltjes, tomaatjes en aardbeien voor de gezonden honger. En ook lag er nog ergens een zakje hondenbrokken in de auto. Die had ik laatst meegenomen toen ik weer eens een hond zonder baasje tegenkwam en deze met brokjes wilde lokken.
Zo goed als het ging verstopten Myrthe en ik de dingen die eigenlijk niet de grens over mochten.
Van Angelieke kreeg ik trouwens nog de tip om de informatie van de open dag van Cornell uit te printen en ook die van het hotel. Zodat ik makkelijk en vlot alle vragen kon beantwoorden en bewijzen kon voorleggen.
Dus ik zat helemaal klaar, paspoorten, uitdraai van de reservering en van de open dag in Ithaca!
Eindelijk waren we aan de beurt. Waar we vandaan kwamen, wat we gingen doen, wanneer we de laatste keer in de VS waren geweest enz enz enz.
En die man maar typen.... en weer vragen.... (zou ik dan toch gezocht worden???)
Op een gegeven moment gaf hij mij een bonnetje en vroeg me de auto daar aan de kant te parkeren.
Daarna moest ik met dat bonnetje door de dubbele glazen deur naar binnen om onze paspoorten op te halen...
In mijn fantasie zag ik ze al de hele auto onderste boven halen, woelend door het vuil (want onze auto is me toch goor!) op zoek naar mijn worteltjes.
Ik parkeerde de auto en liep al enigszins nerveus door de dubbele glazen deur. 
Daar kwamen we in een groezelige wachtruimte terecht waarvan de muren bezaaid waren met posters van vermiste kinderen en gezochte ontvoerders (niemand die ik kende) plus nog een heleboel wachtende mensen.
Myrthe en ik gingen maar eens zitten en het wachten begon.
Ineens schoot mij te binnen dat mijn tas in de auto lag, met daarin oa de bovengenoemde prints. Shoot!
Ik wilde al gelijk opspringen om ze te halen, maar Myrthe attendeerde mij er op dat dit helemaal niet mocht.
Geduldig wachten we af.
En dan ineens "kurrrrrrn" 
Myrthe stoot mij aan en zegt "Dat ben jij"
Oh ja, vergeten, je wordt opgeroepen met de meisjesnaam (Kern)
Daar begint het ritueel weer van voren af aan. Waar we heen gaan en waarom.
Of dat Myrthes naar die open dag wilde en of dat haar keuze was. Huh???? 
Of we een hotel hadden geboekt?
Jazeker!!
Welk hotel?
uhm..... uhm..... Dus ik vertelde die meneer welke fijne prints ik had gemaakt maar dat die nog in de auto lagen.
Halen mocht ik ze niet. Gewoon zeggen welk hotel.
Gelukkig werden er geen gloeiende peuken op ons gehouden, want ik wist het nog niet een beetje! Ik wist gewoon niet welk hotel we hadden gereserveerd.
Wel herinnerden Myrthe en ik ons de straat en misschien ook nog wel het huisnummer omdat we deze gegevens in de TomTom hadden ingegeven. Ik hoopte alleen maar van harte dat het huisnummer klopte en dat die man niet het adres van een of ander louche nachtclub op zijn scherm kreeg.
Hoe dan ook, mijn mooie geprinte informatie lag in de auto en we hebben ons in bochten moeten wringen om de vragen zo goed mogelijk te beantwoorden.
Dus typ voor de VS-reizigers: "print alles uit, maar neem het ook mee naar binnen" (Angelieke, volgende keer effe volledige info geven hoor ;-))
Op een gegeven moment klapte de meneer onze paspoorten dicht en zei "12 dollar".
Excuse me??? 
Yep, voor dat lange wachten (inmiddels al dik een uur) moest je ook nog 12 dollar betalen.
Helaas lag mijn beurs naast die mooie prints....
Ik kreeg een geel bord mee waarop stond dat ik naar mijn auto mocht, maar niet weg, daarmee liep ik naar mijn auto, het bord goed zichtbaar voordat er iemand ging schieten, haalde mijn beurs en liep terug naar binnen.
Toen mochten we eindelijk weg en die prints die wilde die man niet eens meer zien.


De verdere reis is vlotjes verlopen. Het eerste stuk door New York vonden we niet echt boeiend en leek het op elke grensstreek waar ter wereld. Een beetje desolate, verlate en verpauperde omgeving.
Na een tijdje veranderde dat en zeker naar mate we dichter en dichter bij Ithaca kwamen.
Bijzonder mooie omgeving met meren en watervallen.

Nadat we ons ingecheckt hadden  in ons hotel zijn we richting downtown gereden om wat te eten. De binnenstad herinnerd me aan een mengeling tussen Nijmegen en Maastricht, ook al door de vele studenten die je overal tegenkomt.
Na het eten nog gauw richting Cornell gereden, het was helaas al bijna donker, maar wat we zagen was bijzonder imposant en mooi.
Wij zijn dan ook erg benieuwd naar morgen. Wat het stadje betreft... daar ziet Myrthe zich al over een paar jaar wonen, nu de opleiding nog!

alvast inkleden???

In Ithaca

voor onze kamer

een winkel, boven en beneden met snaarinstrumenten