48 hours in the USA!

We waren al een tijdje in debat of we wel of niet nog op vakantie gaan.

In eerste instantie moeten we oppas voor onze dieren hebben. Iemand die in huis komt en de boel overneemt. Doordat Erik een advertentie bij de dierenarts zag werd dit probleem opgelost, we vonden een bedrijf dat homesitters aanbood voor een normaal bedrag. 

Aangezien de vakantie langzaam teneinde loopt besloten we niet om zoals eerst gedacht een week naar New York te gaan, maar gewoon effe de grens over, winkelen in Buffalo. Zoals ze het hier noemen, "back to school shopping".

Woensdagochtend vertrokken we, het regende in Hillsburgh en voor het eerst sinds weken was het slechts 19 graden. Goh dat hadden wij weer.

Maar hoe dichter wij richting Buffalo kwamen, hoe warmer het werd.

Deze keer kozen wij voor de grensovergang in Niagara en reden de "Rainbowbridge" over. Ondanks dat ik de "Falls" al verschillende keren heb gezien blijft het een spectaculair gezicht om die enorme massa water naar beneden zien te vallen.

vertrek in Hillsburgh bij regen

vroeger plakte je stickers op de ramen, nu zit je met je Mac op schoot

we rijden de "Rainbow Bridge" over

Bij de grens waren slechts een paar auto's en waren in een vloek en een zucht bij de douanebeambte. De gebruikelijke vragen: "wat gaan jullie doen", "hoe lang blijven jullie" enz enz.

De paspoorten worden ingenomen en we worden gevraagd naar binnen te gaan.

Optimistisch als we zijn huppelen we naar binnen met de gedachte "we staan zo weer buiten". 

Niet dus, aangekomen op de eerste verdieping liep je behalve tegen een muffe lucht ook tegen een massa mensen aan. Dat gaat dus effe duren.

Het gezelschap om je heen is divers en je komt tot de conclusie dat deze prachtige, zonnige, warme zomer ook een groot nadeel heeft. Mensen dragen te weinig kleren! Wulpse boezems in te krappe strapless shirtjes geperst. Vrouwen die al jaren maatje 38 dragen terwijl ze inmiddels echt wel aan 46 moeten. De beroemde zwarte sokken in sandalen bij mannen, vogelnesten onder armen, broekjes zo kort dat je de slecht geschoren bikinilijn kunt zien, het dragen van een BH achten vrouwen ook niet meer nodig, nee het hangt allemaal lekker los in de kast en mannen bouwjaar 65 dragen shorts uit de tijd van hun eindexamen waardoor 007 ook zichtbaar is.

Zo langzaam wordt wachten daar een nachtmerrie en als je na anderhalf uur denkt "ik trek het echt niet meer" roept een stem "Duuzans". Verlost, we mogen naar binnen!

Deze keer treffen wij een uiterst aardige ambtenaar met humor, we laten onze vingerafdrukken achter, hij maakt nog wat foto's en na het betalen van 24 dollar mogen wij eindelijk richting Buffalo.

Erik had een Holiday Inn gereserveerd, ze hadden alleen vergeten te vertellen dat ze midden in een renovatie zaten. Dus liepen we om steigers en werklui heen om ons om half 3 in te checken.

Door een aantal zakentrips van Erik zijn we inmiddels goldmember wat betekent dat je versneld kunt inchecken en gebruik mag maken van een lounge. Dat valt wel vies tegen...

Helaas, de kamer was nog niet klaar... Pas om 3 uur.

Ok, gaan we eerst lunchen.

Terwijl ik het restaurant binnenloop constateer ik dat er meer eten op de grond ligt dan op tafel. Gelukkig staat de stofzuiger midden in het gebeuren, dus dat zal de sfeer niet bederven.

Bedienend personeel zucht eens diep, "nu nog lunch" hoor je ze denken. Myrthe en Erik besluiten dat ze hun maaltijd willen delen. Half enchiladas, half pizza.

De serveerster vraagt nog of Erik zeker weten de pizza wil en niet de flatbread. Tuuuuuuuurlijk wil ik pizza, we hebben best honger.

De pizza komt, zo groot als het wiel van mijn auto, het wordt op een rooster op tafel geknald.  Dat is handig, want dan kan het vet  gelijk op en langs de tafel af druppen....

Na afloop laten we de pizza inpakken, heel gewoon hier en Myrthe en Mees eten graag koude pizza (bij gebrek aan warme). De mevrouw brengt de rekening, haalt het vette rooster van de pizza weg en gooit het leren mapje met de rekening in de vette zooi op tafel. Cool!

"Oh I am sorry"  kirt ze, veegt met een servet er overheen zodat het vet op z'n minst gelijkmatig verdeeld wordt. Hip zo'n tent!

we rijden de grens over

lunch in het hotel met de pizza

uitzicht vanuit onze kamer

Any how, we gaan naar onze kamer, die is redelijk, we gooien onze tassen neer en maken ons op weg naar de "Walden Galleria", DE shopping mall  van Buffalo! 

Het is ook MEGA! Waanzinnig gewoon. Groot, een giga aanbod en mooi gemaakt.

We shoppen, we kijken wat rond en zijn ook overdonderd van alles. 

De dag sluiten we af met een lekker etentje bij een steakhouse. Aansluitend gaan we terug naar ons hotel en vallen ons bed in.

Na een crappy ontbijt gaan we terug richting de Galleria. Eerst bij Piere 1 Import kijken. Een leuke woonwinkel die ook in Canada te vinden is. Sinds vorig jaar aas ik al op een leuk bistrotafeltje wat ik steeds te duur vind.

Helaas staat het er niet, maar Erik vraagt aan de verkoopster of ze het nog in voorraad hebben. Jen (de verkoopster) kijkt het na en vertelt dat een collega-winkel in de buurt de tafel nog heeft en kost tot mijn grote vreugde minder dan de helft dan dat ie in Guelph moest kosten! YES!

Jen vertelt ons dat de andere winkel 20 minuten rijden daar vandaan is. Zij belt om te vertellen dat we er zo aan komen, schrijft het adres op en ik dartel vrolijk de winkel uit, op weg naar mijn tafeltje!

TomTom krijgt de opdracht ons zo snel mogelijk daar naar toe te brengen. Maar een kwartier rijden zegt TomTom! Jippie!

Na een kwartier zijn we op het adres. Ergens in de pampa van Buffalo en geen Pier 1 te zien. Shit! TomTom wordt voor alles en nog wat uitgemaakt en we beginnen de "Transit Road" af te rijden.

Er komt geen einde aan. We waren op  nummer 862 (daar moest de Pier 1 zijn) en inmiddels waren we al de 2000 gepasseerd.

Tijd om Jen weer te bellen.

Die verzekerde ons toch echt dat het op Transit Roas was, direct naast een Target (winkel). Met z'n vieren spieden we op elk winkelplein naar een Target of een Pier 1.

Nadat we een al twee Targets waren gepasseerd en nummers in de 6000 bereikten, we meer dan een uur verder waren en de irritaties hoog opliepen, belden we Jen weer.

Jen verzekerde ons dat de winkel daar was waar zij zei, maar voor alle zekerheid vroegen wij het nummer van de winkel waar we de tafel moesten ophalen.

Eindelijk licht in dit inmiddels duistere verhaal. Maureen van de andere winkel verzekerde dat wij nog maar 3 kilometer van hun vandaan waren.

Onze slimme Jen had  nummer 862 zo mooi opgeschreven, maar vergat op het eind de "0". Het moest 8620 zijn! Wat een stom hert, die Jen!

Na twee uur rondcruisen op de Transit Road hadden we dan eindelijk mijn geliefde tafel die vervolgens niet in de auto paste. (we hadden om een duistere reden besloten met mijn auto te gaan), maar Erik maakte het passend en we wilden er nu niet over nadenken hoe we onze tassen en nieuwe aanwinsten nog mee naar huis kregen.

De nieuwe tafel werd gevierd met een uitgebreide lunch bij ons favoriete restaurant "The Cheesecake Factory", daarna nog een beetje winkelen en vervolgens op tijd naar het hotel waar we samen een leuk dvd'tje zijn gaan kijken.

ons hotel lang op Grand Island in de Niagara Rivier en met deze brug bereikten we het vaste land

eten bij "The Cheesecake Factory", we waren nog wat melig van de lange autorit

het was even passen en meten, maar de tafel en de rest van de bagage past in de auto!

De volgende ochtend uitchecken, ontbijt bij Denny's. Sinds onze vakantie in California zijn Myrthe en Mees helemaal weg van Denny's waar je de hele dag mag eten wat je wilt. 's Morgens steak en 's avonds ontbijt. Best.

Beiden bestelden ook een hartaanval-ontbijt!

Omdat Myrthe en ik een nieuw paspoort hebben sinds juli  moeten we ook onze work permit verlengen die daar in zit. Dit kan als je Canada weer binnenkomt.

De wachttijd bij de grens was redelijk en na het passeren bij de douane moesten we door naar immigration. Gelukkig deden die niet moeilijk en verlengden onze work permit.  Nee natuurlijk gaat dit niet supersonisch snel, we zijn in Canada en het zijn ambtenaren. Weer wachten!

Ons geplande bezoekje aan Niagara on the Lake werd daarom versneld afgespeeld maar hebben ons voorgenomen daar nog eens terug te gaan want het maakte een hele gezellige en sfeervolle indruk! (maar dat Angelieke mij al verzekerd, dus we komen terug!!!)

het ontbijt van Myrthe en Mees! Schijf van vijf????

bijna weer thuis!

kijk dat is nog eens een leuk plekje om te picknicken!

handig als we nog eens een paard laten overvliegen, maar dan via de VS

en wachten maar....

op weg naar Niagara on the Lake

je rijdt dwars door de wijnvelden

wat plaatjes van Niagara on the Lake

Nog een quickstop in Oakville gemaakt bij Elke, Erwin en Dario, mede-emigraten uit Belgie die aanstaande woensdag hun éénjarig jubileum in Canada vieren! Ik had Elke een doosje "vanille-suiker" beloofd en wat je beloofd moet je ook doen. Het bezoek was kort maar krachtig, maar niet minder gezellig en moet gauw in de verlengde versie ingehaald worden.

Thuis werden werden enthousiast ontvangen door de honden en zelfs de paarden hingen over het hek om zo dicht mogelijk bij ons te zijn.

Jopie liep spinnend om onze benen en Grace en Izzy vroegen ook uitgebreid om aandacht.

De homesitters hadden alles en iedereen keurig verzorgd, maar uiteindelijk zijn we blij om het zelf weer over te nemen.

Home sweet home!

Chipmunk is ook blij met de nieuwe tafel!

kijk, mijn uitzicht als ik met de computer buiten zit

samen met Chip buiten zitten

ook hij/zij was weer blij dat we thuis waren!

Fijne zondag iedereen!