Helemaal mesjogge zijn we!

Echt wel!
Twee dagen geleden zag ik Izzy helemaal gefascineerd naar buiten kijken. Bleek er iets kleins, wolligs te liggen.
Eerst dacht ik een dode muis, maar ik zag het kleine ding bewegen.
Gatver, Jopie had een baby-muis gegrepen en die liet ie nou creperen....
Op mijn sokken naar buiten om te kijken of ik nog iets zinvols kon betekenen voor het beestje. Terwijl Erik en ik er naast knielen en constateren dat het beestje intact was, zag ik dat we begluurd werden door de chipmunk.
Verhip, het is een Chipmunkenbaby! (dachten we)
Gauw een doekje gehaald, de baby-chipmunk met handschoenen opgepakt en in het doekje gelegd zodat ie een beetje op temperatuur kwam. Hij werd warempel een beetje levendiger.
Tja, wat doen we nu? Ik probeerde mama chipmunk met wat nootjes te lokken en haar te laten zien dat haar kleine baby hier lag. Mams kwam wel, was niet echt geïnteresseerd behalve om het verschil te proeven tussen babyvoetje en nootje.
Na het debacle met Pip besloten we de natuur een kans te geven, trokken ons terug zodat mama haar baby kon ophalen.... Dachten we..
Toen we binnen stonden kwam mams, maar in plaats van de kleine liefdevol mee te nemen werd ie als het ware afgeslacht.  We gingen gelijk weer naar buiten, maar helaas was het te laat. Na een paar minuten was het kleine beestje dood.
Zonde was dat. Maar we troosten ons met de gedachte dat er wel een reden zou zijn voor deze wrede ingreep.

onze overleden vondeling

Vanochtend, we waren al vroeg wakker voor een zondagochtend omdat Myrthe om 9 uur bij de rodeo moest zijn. Zij zou daar de hele dag als groom helpen.

Erik wil naar buiten lopen om de honden uit te laten, ligt er weer een frutseltje voor onze deur.

Wat nu weer? Zijn wij het vondelingenhuis van de chipmunken????

Zucht....

Kleintje opgepakt en in een doosje gestopt.

Erik en Myrthe besloten om nog voor de rodeo langs een dierenartspraktijk te rijden met de kleine. Deze keer kreeg mams geen kans meer om te killen, nu gaan  wij het overnemen!

Korte tijd later belde Myrthe mij met de mededeling dat de kleine vondeling een jongen was, dat we melk hadden meegekregen en dat het helemaal goed zou komen.

Jippie!

Ondertussen vroeg ik me wel af hoe dat nu moest als we woensdag weg gaan. We hebben inmiddels wel oppas hier voor de honden, katten en paarden, maar of die staat te springen om dadelijk om de paar uur een fles te geven... dat weet ik nog niet.

Ach, in het ergste geval moet ie maar mee naar Buffalo (we gaan drie dagen stadten!)

Erik kwam weer thuis met kleine Chuck zoals we de kleine hadden gedoopt en we maakten gelijk wat melk klaar.

We hadden exacte instructies gekregen hoe we moesten voeden en ook was het van belang om met een nat wattenstaafje de edele delen van Chuck te wrijven zodat ie ging plassen. Oke dan!

Melk er in krijgen was een drama. 

Erik zoog fanatiek 10 cc in het spuitje, niet realiserend dat ie daarmee dat kleine dier zou opblazen!! Ok, terug naar 1cc.

Hoe suf Chuck was toen we hem vonden, zo actief was ie nou. Niet te houden was hij en echt vastgrijpen kun je zo'n klein ding ook niet.

Het lukte om er na tig pogingen een paar druppels melk in het minuscule bekkie te krijgen. Van de behandeling met het wattenstaafje was hij al helemaal niet gediend.....

We besloten om Chuck effe te laten rusten, hij had immers al veel meegemaakt vandaag.

Na een uurtje nog een nieuwe poging.

Zo mogelijk was het beestje nog vlugger en ineens bekroop ons toch het gevoel dat het misschien helemaal geen chipmunk was...

Op internet weer foto's en info gezocht en volgens de beschrijvingen kon dit inderdaad geen chipmunk-baby zijn.... Oogjes gaan was na een hele tijd open, strepen worden zichtbaar... Dit was allemaal niet het geval.

Raar..... die dierenarts had hem toch ook nog gezien?

Na een oproep op facebook en door zelf  te zoeken op internet kwamen we tot de conclusie dat we geen baby chipmunk zaten te redden, maar gewoon een muis!

(met dank aan Miriam nog!)

Niet eens een baby-muis. Misschien wel een jonge muis, maar geen baby. Deze was zelf in staat om te poepen en te plassen (vandaar dat ie dat wattenstaafje niet kon waarderen)

Het diertje wat we gevonden hadden was een "meadow vole", een veldmuis dus!

Het goede nieuws is ook dat deze dieren 3 tot 4 weken na hun geboorte alweer geslachtsrijp zijn en drachtig kunnen worden.

Dus, als onze leuke dierenarts al niet in staat was om te zien dat het hier niet om een chipmunk ging, maar om een veldmuis, we zegt ons dat hij wel in staat was om het juiste geslacht te herkennen?

Voor hetzelfde liggen er morgenvroeg NOG 10 "meadow voles" in de doos en 4 weken later 100!!! Goh dat is eens goed nieuws!

We kwamen tot de ontdekking dat we toch echt een goed geschuffeld zijn! (maar dat wisten jullie waarschijnlijk al veel langer)

Na overleg met Mees (waarom willen we eigenlijk muizen in huis???) besloten we om Chuck terug de natuur in te zetten. Hij was weer helemaal versteld van dat gene wat hem knock-out had geslagen (Jopie???), dus hij kan er weer effe tegen.

Mees merkte nog op dat die actie met dat wattenstaafje hetzelfde zou zijn als je een veertigjarige man een luier zou aantrekken.... Beetje gelijk heeft ie wel.

We brachten Chuck naar het bos achter onze tuin, kusten hem vaarwel, wensten hem veel geluk en gingen weer over tot de orde van de dag!

Of vondeling nummer één een chipmunk was? Geen idee, misschien stonden we daar in de startblokken een nest ratten te fokken!

Lang leve het landleven!

Foto's van Chuck!