Wat is normaal?

Dat is dus de vraag? 
Wat is nou voor ons doen normaal? Zoals het nu gaat? Je zou het vast denken.
Maar toch heb ik de (naïeve???) hoop dat dingen toch niet zo gaan als ze soms gaan.


Het begon al twee weken geleden.
Omdat we op 1e kerstdag naar Nederland vertrekken hadden we al tijdig homesitters geregeld. We gaan immers niet weg zonder te weten of onze dieren goed verzorgd zijn.
Het bureau wat we in gedachten hadden was beschikbaar, dus dat was mooi.
In verband met de feestdagen kwamen er twee oppassen. De eerste 5 dagen oppas A en de volgende 5 dagen oppas B. Beide studentes veterinaire geneeskunde.
Mooi toch?
Omdat we oppas B nog niet hadden ontmoeten was afgesproken dat beide dames voor onze vakantie komen kennis maken en we de laatste dingen zouden doorspreken.
Dat gebeurde dus 2 weken geleden. Dames kwamen, we spraken het lijstje door, liepen door het huis en wezen waar ze wat kunnen vinden.
Aansluitend bij de koffie lieten zij terloops vallen dat zij de tweede week helaas school hadden. Maar toen kwam het..... ze hadden colleges en waren weg vanaf 7.45 uur tot 18.00 uur. Uh... PARDON????
Terwijl... bij het intake-gesprek in augustus hebben wij dit al eens besproken en ons werd verzekerd dat zij ervoor zouden zorgen dat alle dieren goed en adequaat werden verzorgd zoals we het graag willen.
Maar nu werd het als een soort mededeling gelanceerd en ook geen oplossing aangedragen.
Het zweet brak me uit.
Onze honden zijn flexibel, maar kunnen geen 5 dagen achter elkaar 10 uur aan een stuk binnen blijven en niet uitgelaten worden.  Bovendien krijgen de paarden tussen de middag bij gebrek aan gras en vaak ijzige kou nog eens extra hooi.
De dames verwachtten een beetje dat wij het/hun probleem zouden oplossen.
Op een gegeven moment beloofden zij dan om tussen de middag op en neer te rijden om hier alles te verzorgen.
Maar eerlijk is eerlijk,  ik was er niet meer gerust onder, maar we hadden op dat moment weinig keuze.
Daarbij kwam ook nog eens, dat dame B geen echte paardenervaring had en wij van lieverlee maar hebben gezegd dat Mojo en Barrett hun deken kunnen  ophouden, ipv van wat wij doen dit een beetje aanpassen aan de weersomstandigheden.
Twee dagen later hadden wij les van Heather, onze paardenjuf.
Bij het naar buiten lopen vroeg ik terloops of zij mensen kent die op huis en dieren passen. Oh ja zei Heather, zij kende er wel verschillende en zelf deed zij het ook.
Diezelfde avond belden wij Heather om te vragen of zij er iets voor voelde om tijdens onze kerstvakantie hier op te passen en zij was er gelukkig heel enthousiast over.
En wij ook. Want Heather zei al bij voorbaat dat zij één dag had waar zij 6 uur achter elkaar les geeft en dat zij dan een vriendin zou charteren die even onze honden kwam uitlaten en de paarden voeren.
Buiten dat Heather het heel goed met onze honden kan vinden, gaat zij natuurlijk super met de paarden om. Eind goed, al goed?


Mwah..... de hele rijbewijs-stress had ik al verteld.
Oh ja, uiteraard ben ik niet illegaal rondgereden, anderhalf jaar lang, maar was ik gewoon verzekerd. Wij hebben van te voren bij de verzekeringsmaatschappij geïnformeerd en die bevestigde ons zwart op wit dat ik gewoon verzekerd was met mijn Nederlandse rijbewijs.
Maar dit terzijde.


Inmiddels zijn wij drie dagen voor onze vertrekdatum en de stress neemt langzaam toe.
De hele week verloopt al rommelig door oa dat onze schuilstallen zijn geplaatst. Goed nieuws uiteraard, wij zijn er blij mee, maar het vroeg weer de nodige tijd en aandacht die je eigenlijk niet hebt.
Vorige week is dierenarts Bob al eens hier geweest om naar Stjarnis oog te kijken dat een beetje dicht zat. Het beestje kreeg een zalfje en daarmee moest het beter worden.
In eerste instantie deed het dat ook, maar gisteren zag ik hem toch weer met dichtgeknepen oog staan en we maakten een nieuwe afspraak.
Bob is een alleraardigste man, maar als hij zegt dat ie om 10 uur komt, mag je blij zijn als ie om 4 uur is geweest.
Zo ook vandaag. Net op het punt dat we echt allemaal weg moesten, kwam Bob.
Het nieuws over Stjarnis oog is niet veelbelovend. Zoals het er nu uit ziet heeft Stjarni maanblindheid. Een terugkerende ontsteking die blindheid als gevolg kan/zal hebben.
Momenteel wordt hij behandeld met allerlei druppeltjes en medicijnen, maar het is iets wat nooit meer weg gaat, steeds kan terug komen en zijn oog zal bij elke ontstekingsaanval slechter worden.
Het is vooral heel pijnlijk voor hem als het niet behandeld wordt.
Nu met de druppels zouden we in elk geval gauw vooruitgang moeten zien en bovendien krijgt hij even een ooglapje voor! 
We moeten hem in elk geval goed in de gaten blijven houden.
Vanmiddag crea-bea zitten fröbelen door een stukje zwart stof in een vliegenmasker te naaien wat me morgen gaan uitproberen als ooglap.
Sjarni als Piet Piraat!
Sneu is het in elk geval wel voor het beestje en voor ons geen fijn gevoel om zo aanstaande zondag weg te gaan.
Gelukkig is Heather er en niet iemand die helemaal geen verstand heeft van paarden, maar eerlijk is eerlijk, als er één van onze dieren ziek is, zijn we er het liefst zelf!
Al met al ligt de hele planning op z'n gat. De kerstcadeaus zijn nog lang niet compleet, het huis is een puinhoop en van ingepakte koffers is zeker geen sprake.
Dus alles voorloopt normaal hier, toch?

Fotoverslag van de stallen

het materiaal is er

de wanden al klaar

een paar uur later, het begint al ergens op te lijken

met een trekker worden ze de wei in getrokken

oeps...zou het passen? Even nog een tak aan de kant trekken

bijna op de plek 

nu van voor naar achteren

op de goede plek duwen

stal nummer 2 komt er aan

laatste dingetjes afwerken en klaar!

en wie komt de boel als eerste inspecteren?

volgens mij is Stjarni er wel content over

Mojo is nummer 2 die effe komt kijken

en zo ziet het er dan uit

knuffelen vinden Mojo en Barrett het allerleukst!