Big Betty en ons anti-kampeerpact

Kamperen en wij... Dat is zo'n ding. 

De eerste keer was in onze verkeringstijd. Naar Frankrijk ging de reis toen in een DAF 66.

Sheltertje achterin, pokkenweer onderweg dus meer dan duizend kilometer gereden op zoek naar wat zon. Het was wel gezellig, maar een beetje nat. Leuk en romantisch, maar niet echt een daverend succes. 

Wat later ging de trip naar Denemarken, waar uiteindelijk de tent werd ingeruild voor een comfortabel hotel. Zo blij waren we op de camping. 

Er kwamen in de loop der jaren nog wat experimenten waarbij in het laatste geval een caravan werd gehuurd want dát was volgens iedereen écht het einde met kinderen (die we inmiddels hadden). Die vakantie heb ik Claudia bij een bushalte (jawel, ze was op weg naar huis) moeten overtuigen om het niet op te geven. Helemaal top dus. 

Ook hier eindigden we in een hotel. De fantastische caravan op de parkeerplaats. De mensen van het hotel vonden ons zo sneu dat we een suite hebben gekregen zonder extra kosten. Kun je nagaan wat voor indruk we daar achter hebben gelaten. 

Resultaat: een pact tussen mij en mijn echtgenote. Nóóit zouden we weer kamperen! Ook niet wanneer één van ons zwak zou worden onder invloed van de meest fantastische verhalen of aanbiedingen. 

En dat is jaren zo gebleven. Tot vorige week. 

Mees wilde vanaf het moment dat we in Ontario gingen wonen graag een keer naar het Noorden met een RV. Wat meer de wildernis opzoeken zeg maar, liefst met beren en wolven in de buurt. 

En nu was het dan zover. 

Mooie route uitgezocht, knappe camper gehuurd en Mees twee dagen vrij van school gegeven naast de vrije vrijdag die hij al had. 

 Big Betty

Onze route

Donderdag om 13:00 uur Big Betty opgehaald en in Hillsburgh volgestouwd met onze spullen zodat we rond 16:00 uur konden vertrekken richting Killbear Provincial Park. Weliswaar is Mees een ervaren RV-er door zijn trips met mijn ouders, maar het leek ons toch verstandig om de eerste keer niet meteen in het pikkedonker in de rimboe tussen de beren van Killbear ons kamp in te richten. Dus hadden we een overnachting voorzien op een KAO-camping, een Noord-Amerikaanse keten. Een prachtige plek waar je van de grond kon eten, zowel op de aangeharkte kampeerplaatsen als in de sanitairgebouwen. 

En het is een beetje kinderachtig, maar Mees en ik hebben ons bescheurd toen we vaststelden dat dames met natte haren, een roze joggingpak en een wc-rol onder de arm klaarblijkelijk een mondiaal verschijnsel zijn en niet alleen iets voor Katwijk aan Zee. 

Mees wist hoe & wat

ons "camp"

Digger bewaakte de handel

Vrijdagochtend lekker ontbeten buiten, alles ingepakt en vroemmm. 

breakfast at Betty's

Nou ja, bijna dan. Gelukkig brulde Mees vlak voordat ik een stoot gas gaf om Betty van haar plek te krijgen: "DE HOOKUPS!!!". Hadden we vergeten het water en de elektriciteit af te koppelen... Ahum. Beginnersfoutje zullen we maar zeggen. Is me trouwens ook eens gebeurd na het tanken van LPG in Friesland... :-)

Bijna vergeten...

Aan de Georgian Bay...

Killbear was een belevenis. Het ligt in een geweldig mooie en ruige omgeving pal aan de Georgian Bay. Er is alleen niets in de buurt eigenlijk. Behalve een convenience store waar de chipmunks over de toonbank renden en waarvan de eigenaar tevens pizzabakker was. Beschikbare toppings? "Let me check my fridge boys...". Geweldig. Op de parkeerplaats hebben we ons de pizza laten smaken (echt heerlijk) waarna we onze plek zijn gaan opzoeken. 

Eerst nog effe langs het dump station om onze afvalwatertanks te legen en de drinkwatertank te vullen en het avontuur in de wildernis kon beginnen. 

Tja, dan wordt ik dus onrustig want ik blijk geen gsm-verbinding te hebben. Laat staan 3G... En iedereen mag nu roepen wat 'ie wil maar ik vind dat NIET fijn. Ik denk dan altijd dat de wereld vergaat, de Euro crasht, Wilders zich bekeert tot de islam of, mijn ergste nachtmerrie, er thuis de vreselijkste dingen gebeuren. Daarbij: je blijft ondernemer en weet graag wat er in je bedrijf, c.q. projecten gebeurt. De uitspraak "heerlijk, effe offline dan kan ik relaxen" geldt voor mij dan ook gewoon niet. Hoe minder internet hoe meer stress zal ik maar zeggen. 

Ik heb mijn zoon in elk geval de nodige lachstuipen bezorgd door op het dak van Betty te klimmen in de hoop daar een paar bits op te kunnen vangen. Pathetisch, ik weet het...

Behalve herten hebben we geen wild gezien overigens. Maar spannend was het wel, het idee dat er beren langs je bed af wandelen. Gelukkig lagen de buren in een tentje, dus dat was een makkelijker prooi. 

Met de stekker UIT het stopcontact de dag erna vertrokken richting Algonquin Provincial Park. Een geweldige rit met een evenzo geweldige bestemming. We hadden een plekje op Lake Rock Campground aan het meer. Zó ongelooflijk mooi...

Algonquin is überhaupt Ontario op zijn best. Bossen en meren zover je kunt kijken en geen spoor van menselijke aanwezigheid te zien. De enige highway loopt aan de zuidkant en de rest van gigantische park is alleen te voet of per kayak bereikbaar. 

De voorlaatste dag zijn we naar de Kawarthas gereden; een schitteren merengebied ten zuidoosten van Algonquin. Zakelijk ben ik er veel te vinden, maar dan heb je nooit tijd om de omgeving te absorberen. Nu wel en het was de moeite waard. 

De camping was wat minder want erg stads en druk. Logisch want midden in Lakefield. Wel effe een verschil met Rock Lake...

Earl & Millicent bestieren de camping en zijn op zich al een bezienswaardigheid. Hoogbejaard, erg gezellig en gezond nieuwsgierig ("what brings you here son?", "are you guys alone?" "is that your kid?").

Mees vond het eigenlijk ook maar niks en hij verlangde terug naar de parken want die waren zo prachtig mooi. En dat vond ik eigenlijk wel heel erg leuk om te horen... :-)

Die avond gezellig zitten borrelen met collega-immigranten uit Lakefield en de dag erna op huis aan. 

Samengevat: het was een geweldige trip.

Mees en ik hebben het erg leuk gehad samen. Veel gelachen en genoten van het vogelvrij onderweg zijn en alles om ons heen. Twee keer McDonald's gegeten op de parkeerplaats maar keurig aan tafel in de RV, lekker gegruweld bij het legen van de afvalwatertanks (het geluid alleen al) en blij dat Digger mee was. Het was per slot van rekening een mannenweekend en daar hoort hij ook bij. Jopie had geen zin...

Zo'n trip is absoluut voor herhaling vatbaar.

Maar dan met een grotere RV. Eentje met een ligbad, en WiFi, en 3 slaapkamers, en...

Wat zeg je? Ons pact?

Dat staat nog steeds als een huis... Nou ja, een RV dan... :-)