Het begon met een veertje...

Bij gebrek aan gras voor de paarden hebben we achter in de tuin waar de grasmaaier niet komt een stukje afgezet waar we de paarden één keer per dag laten grazen. Wel onder toezicht, want stel ze breken door het prikweitje, wie weet waar ze dan naar toe rennen. Ook hebben we er flink stroom opgezet.

Tussen de middag lopen we naar boven om de poortje naar hun tijdelijke weitje open te maken. De paarden maken een beetje opgewonden indruk, met name Barrett is erg tense.
We vinden een veertje en nemen het mee. Alle bijzondere veertjes nemen we mee naar huis en proberen erachter te komen van wie het is. Een uil? Een kalkoen?

van wie is dit veertje?

Terwijl de paarden grazen zitten Erik en ik buiten en drinken koffie. Bekijken de vogels die op en aan vliegen en voeren Alvin met nootjes.

De paarden lopen rusteloos op en neer en verdwijnen kort daarna door het poortje terug het bos in.

Misschien lusten ze dat gras niet bedenken we.

Korte tijd later zie ik weer wat bewegen en tot mijn verbazing rent er een pauw door het afgezette stukje gras en zo onze tuin in met achter hem aan vier verbaasde paarden. Stjarni kijkt met zo'n blik "jou krijg ik nog wel".

een pauw in de tuin

Ik spring op, ren naar binnen op zoek naar een camera (natuurlijk wat anders), roep naar Myrthe en Mees "er zit een pauw in de tuin".

Die twee zijn enigszins verbijsterd maar ook weer niet echt, Mees dacht nog wel "wat heeft die gesnoven", maar ziet dat ik niet hallucineer want er zit een echte pauw in de tuin.

Samen bekijken we het mooie beestje die een beetje van de wap is, maar nieuwsgierig door de tuin stapt en na het geven van wat voer ook naar je toe komt. We denken dat ie van de buren is, een biologische boerderij met schapen, paarden, ezels, kippen en ook een pauw. Gezien hebben we hem nog nooit, maar wel gehoord.  Hoe mooi ze zijn, hoe ellendiger hun geluid is.

Erik en Mees rijden naar de buren om te kijken of ze daadwerkelijk een pauw missen en Myrthe en ik worden vriendjes met Pierre zoals we hem later dopen.

elke liefde gaat door de maag blijkt weer

Pierre blijkt inderdaad van de buren te zijn, maar zij gaan ervan uit dat hij ook de weg terug vindt.
Ok, maar nadat Pierre een tijdje rondgewandeld heeft en niet echt terug schijnt te willen lokken we hem met brood naar het  bos, richting zijn thuis.
En dat lukt aardig, Pierre laat zich goed gidsen en wandelt door het poortje het bos in.
In het bos besluit hij te gaan liggen. En we laten hem. De paarden staan in een ander stuk en kunnen Pierre niet bezeren.
Na wat rust zal Pierre vast naar huis lopen.

Pierre is een mooi beestje

effe uitrusten in het bos

Na een uurtje of twee, we waren Pierre alweer bijna vergeten, loopt hij ineens weer vrolijk door onze tuin. Deze keer een stuk zelfverzekerder.

Hij gaat langs de plekjes waar we hem hebben gevoerd en besluit daarna door te lopen naar het poolhouse.  In het zonnetje zoekt hij een fijn plekje en gaat heerlijk liggen soezen. 

Pierre voor het poolhouse

Lange tijd gebeurde er niks. Pierre lag lekker en ging vervolgens voor de deuren van het poolhouse staan alsof hij naar binnen wilde.  Beetje radeloos was ie.

Myrthe besloot nog eens naar de buren te gaan want het leek er echt niet op dat Pierre naar huis zou vinden. Wat ons betreft mocht hij blijven, maar we twijfelden of hij het 's nachts veilig zou zijn.

Korte tijd later komt Myrthe terug, met iemand van de buren. Zij besluit Pierre op te pakken en mee naar huis te nemen en wonder boven wonder kan dat ook gewoon. Alleen in de Gator zitten vond Pierre een beetje eng, maar hij hield zich dapper en liet zich in deze bijzondere taxi naar huis brengen.

Pierre wordt opgehaald en thuisgebracht

Myrthe kwam terug, niet alleen.... Nee Pierre was thuis, maar op de weg lag een gewonde slang. Maar helaas was deze niet meer te redden...

Een gewone zondag bij familie Duijsens dus!

het slachtoffer

Fijne week!