Rustig in Hillsburgh

Ben altijd een beetje huiverig om dit te schrijven, dat het rustig is hier, want voordat je het weet racen we alweer in het volgende chaos.
Máár het IS rustig hier!

Op donderdag 19 juli hebben we ons op weg gemaakt naar huis en gedag gezegd tegen Cape Cod.
Om de 1100 kilometers een beetje te breken hebben overnacht in Syracus in de staat NewYork.  Mooi hotel, schoon, fris, gewoon goed.
De volgende ochtend op tijd aan onze laatste etappe naar huis begonnen en rond 2 uur arriveerden we eindelijk weer in Hillsburgh.
Op vakantie gaan is heerlijk, maar na een paar dagen beginnen we alles en iedereen ernstig te missen en dat gevoel wordt met de dag groter. De drang snel thuis te zijn is dan ook enorm.

De ontvangst thuis was erg onstuimig! De honden wisten van gekkigheid niet wat ze moesten doen en bleven maar blaffen, rondrennen en ons knuffelen. Ze weken geen seconde meer van onze zijde en alles wat we die dag deden was altijd wel met één of meerdere honden aan onze zijde.
De paardjes kwamen gelijk naar ons toe en waren niet meer weg te slaan en waar mogelijk, vroegen ze om  aandacht.
Ook de katten waren blij. Jopie spinde als een klein helicoptertje en gaf oneindig veel kopjes en Grace en Izzy wilden uitgebreid geborsteld worden op hun vertrouwde plekje.
Terwijl aan goede zorg heeft het ze niet ontbroken.
Onze oppas  heeft enorm goed voor alles gezorgd, we kunnen niks anders zeggen. Niemand is iets te kort gekomen en het huis was spik en span. Elke dag werden wij op de hoogte gehouden met mailtjes en af en toe belden we tussendoor.  Echt een gouden mens, we zijn er erg blij mee.

Hier wat foto's van onze blije veestapel! (helaas staan de katten er niet op)

Falki

Barrett

Stjarni en Falki spelen

Skjanni

Stjarni

Skjanni en Falki willen effe knuffelen

Skjanni

Meggie

Hannah

Digger

en uiteraard onze kleine Alvin was ook blij ons weer te zien!

De afgelopen week hebben we genoten van een beetje niks doen thuis. Natuurlijk, er moesten heel veel tassen uitgepakt worden, nog meer gewassen en gestreken, maar toch, tussen al die klussen door was het heerlijk om niet met een vaste tijd te leven.

Wel spectaculair nieuws voor mij was dat mijn nieuwe website eindelijk online kwam!

Na weken puzzelen, overleggen, kiezen en besluiten was ie klaar. 

Dus bij deze nodig ik jullie van harte uit om mijn nieuwe site te bezoeken en ik sta open voor commentaar. Laat weten wat jullie ervan vinden, maar ook als jullie technische problemen tegenkomen.

Klik hier voor mijn nieuwe site!  

MIJN NIEUWE WEBSITE CLAUDIA DUIJSENS PHOTOGRAPHY

Afgelopen week waren Maria en Dennis nog hier met kleine Nahla.
Nahla is helemaal idolaat van paarden en vooral groot fan van Falki.  Uitgerekend die dag regende het, waarmee we blij waren want we kampen momenteel met een enorme droogte.
Tussen de buien door was het mogelijk om naar buiten te gaan en de paarden te knuffelen wat Nahla helemaal top vond.

Nahla op Falki

effe samen knuffelen

dan naar Barrett (volgens Nahla grote Falki)

ook effe gedag zeggen tegen de "baby"

daarna moest Nahla genoegen nemen met het hobbelpaard dat we "van  stal haalden"

Langzaam gaan we tot meer actie over. De paddocks weer eens bijgewerkt, het huis begonnen schoon te maken want vanaf dinsdag hebben we bezoek uit Nederland, Rosa en Gerry komen en daar kijken we heel erg naar uit. 

Dus alles moet spik en span zijn. Zo ver dat al kan in dit chaotische huishouden.

Vanavond zijn Myrthe en ik nog gaan paardrijden. Qua warmte wel te doen, maar we worden regelmatig belaagd door zwermen deer flies, lijken een beetje op de dazen in Nederland. Zijn een beetje kleiner, maar steken heel erg gemeen. Het enige wat helpt is om tempo te rijden om die plaaggeesten kwijt te raken. Tijdens onze race tegen de deer flies vloog er vlak voor onze neus een "red tailed hawk" op. We zien hem wel eens regelmatig hoog boven ons vliegen omdat je de vogel (een havik) makkelijk herkent aan zijn rode staart (red tailed). Maar nu hij zo vlak voor ons weg vloog zag je was hoe groot en imposant het dier was. We waren erg onder de indruk.

Helaas heb ik geen eigen foto kunnen maken maar wel een afbeelding op internet kunnen vinden.

de "red tailed hawk" 

Mees vertelde dat hij een skelet/kadaver had gezien, maar hij wist niet zeker van wat. We zijn nog eens met z'n drietjes gaan kijken, want een skelet is altijd wel interessant.

Dit kwamen we tegen.

links de kaak en rechts ergens achterbenen

de kaak van dichtbij

en nog eens het geheel, het lag er wel wat verfomfaaid bij

Thuis op internet gaan opzoeken wat het is en aan de enorme overbeet te zien zal het een porcupine zijn, een stekelvarken. Laten we hopen dat het niet onze Spike is geweest die we anderhalf jaar geleden gered hebben.

We vragen ons af hoe het dier aan zijn einde is gekomen want de enige natuurlijk vijand die hem kan pakken zonder geraakt te worden door één van de 30.000 stekels is de "Fisher" (vismarter). Maar die komen in onze regio niet voor.

Blijkbaar wagen coyotes zich er ook aan, maar die zullen vast een paar stekels oplopen, net als de uilen.

Of misschien is het beestje ook een natuurlijke dood gestorven en hebben de "Turkey Vultures" (kalkoengieren) hem zo toegetakeld!

Jullie zijn weer op de hoogte! Wens iedereen een fijne week en ik hoop tot gauw!

Tot september in Nederland dus!