Een tweehonderd dollar coupe!

Na dat hele gezever over wel of niet bloggen (van mijn kant) wil ik het vandaag eens over iets luchtigers hebben voordat ik een keuze maak wel of niet bloggen of hoe anders. Want dat is nog niet zo eenvoudig.
Dit na aanleiding van mijn ervaring vandaag.

Als je verhuist laat je niet een boel vrienden en familie achter, maar ook je kapper waarmee lezen en schrijven kunt, die precies weet wat je wel en niet wilt. Die je vertelt wat je staat en niet en op tijd roept "nee hoor dat moet je niet willen".
In Nuenen had ik Dagmar en Yvonne en in Canada moest ik op zoek naar een nieuwe Dagmar en Yvonne.
Het toeval wil dat ik deze heel snel vond in de vorm van Jenny.
Op zoek naar een stijltang voor Myrthe liepen wij tegen Jenny aan.
Zij werkte voor een salon in een winkelcentrum en bij de eerst beste keer dat het hoognodig was mijn haar te laten knippen boekte ik bij haar een afspraak.
Een gouden greep, zij deed ontzettend haar best te begrijpen wat ik wilde, knipte me alsof ik uit breekbaar porselein was, maar het resultaat was dat ik tevreden naar huis ging en vervolgens mijn haar altijd bij Jenny liet knippen.
Na een aantal maanden  ging Jenny weg bij de salon, maar gelukkig had ik haar prive-nummer en waren we vriendjes op Facebook.
Een tijdlang knipte Jenny mij bij haar thuis en nadat zij begon te werken bij een heuse Barbershop ging ik vrolijk eens in de zoveel weken tussen de heren zitten en kreeg een nieuwe coupe!
Het enige wat niet kon was mijn haar daar laten verven, maar dat maakte voor mij niks uit, dat deed ik immers toch niet, grijze haren zijn gelukkig nog niet te zien.
Behalve mij knipt Jenny inmiddels de hele familie.

Een aantal weken geleden moest Myrthe toch echt dringend eens naar de kapper, maar met haar lange dagen op school lukte het haar niet om een afspraak bij Jenny te maken en weken wij uit naar een sjieke salon in Guelph waar zij anderhalf jaar geleden ook haar promkapsel in elkaar heeft laten knutselen.
En ik moet zeggen, Myrthe kwam er beeldig naar buiten...
Maar ik denk dat een 17 jarige nog beeldig naar buiten komt als ze die met een heggenschaar bewerken....

Any how, de weken verstrijken, ik red het maar niet naar de kapper te gaan, ziek, te druk, kerst, verjaardag en wat dan ook kwam er tussen en als je dan wilt gaan, is Jenny er niet.
Balen!
En iedereen kent dat wel, je komt op een punt waar je denkt geen dag later met je haar rond te kunnen lopen want het zit, ligt, hangt voor geen meter meer.
Inmiddels bedacht ik dat het ook wel eens leuk zou zijn om er wat plukjes in te laten maken, de boel een beetje opfleuren. En dat kan helaas niet bij Jenny.

Dus boekte ik voor vandaag een afspraak bij de sjieke salon in Guelph.
De hele ontvangst en entourage is al compleet anders dan ik gewend was en ik kreeg al gelijk een beetje spijt.
Ene Kat was mijn hair stylist voor die dag. Het meisje was alleraardigst en zag er in vergelijking tot haar collega's nog wel het meest normaal uit.
Enkele waren gekleed alsof zij na een lange dag werken gelijk naar een gala zouden gaan. Pailletten jurkjes aan, fraaie panty's en kekke hakken of excentriek laatzen.
Parels, glitterarmbanden om polsen en nek.
Ook de mannen liepen er hoog gestyled rond en één van de heren zag er uit alsof ie meer tijd in de sportschool doorbracht dan op zijn werk. Echt een model "bodybuilder". 
Om zijn spiermassa te benadrukken droeg ie een miniem strak shirt zodat biceps, sixpack en welke "ceps" en "packs" allemaal goed zichtbaar was. Links en rechts een beetje opgesierd door ingewikkelde tatoeages. 
Any how, ik legde Kat uit wat ik in gedachten had, qua kleur (zeker geen blonde plukken, maar meer rood) en ook graag hoe ik het liefst mijn haar geknipt krijg. (een beetje peppy bobline)
Je wilt dan graag wat anders, maar uiteindelijk moet het toch het liefst hetzelfde blijven.
Omdat ik wist dat zo'n verf-act wat tijd in beslag neemt had ik ervoor gezorgd dat de Ipad voorzien was van enkele nieuwe bladen om te lezen.
Lekker verstand op nul en de Libelle lezen.
Maar Kat vroeg belangstellend de ene vraag na de andere en voordat ik er erg in had zat de folie met smurrie in mijn haar.
En toen ik dacht te kunnen lezen als de zooi in ging trekken, had ik het ook mis. Kat kwam met een grote skippybal naast me zitten want ik kreeg een handmassage!!!
En uiteraard werd daarbij ook weer vriendelijk gekletst.
Aan die spoelbak kun je toch al niet lezen en nadat de rotzooi uit mijn haar gewassen was moest ik een verdieping hoger verhuizen waar geknipt werd.
Het meisje deed haar best, maar het werd niet dat wat ik ervan gehoopt had.
Ook de kleur viel tegen, het rood is minder leuk en daarbij zijn de lichte accenten die Kat erin heeft gevoegd te blond naar mijn smaak waardoor ik nu TWEE kleuren in mijn haar heb wat ik niet zo jofel vind en eruit zie als een Oost-Europese bardame!

Dat dit uitstapje niet goedkoop was, wist ik van te voren, maar je wilt toch eens wat voor jezelf en denkt "wat maakt het uit".
Maar tweehonderd dollar voor een coupe waarmee ik er na een uur al uitzag alsof ik de honden een uur in de regen had uitgelaten is toch wel wat erg gortig!
Vooral het bizarre is.... Ze rekenen alles extra, de shampoo, de conditioner, maar ook allerlei troep die ze erin smeren en spuiten waar je nooit om zou vragen.
Tot slot proberen ze je ook nog van alles aan te smeren, maar daar trapte ik dan niet in.
Wel krijg je nog voordat je de deur uitgaat wat lipgloss opgesmeerd.
Dat zal best, als je de rekening krijgt trekt daar als eerste het bloed weg van schrik!

Volgende week kan ik eerst eens naar mijn Jenny de coupe bij laten werken en naar de drogist om er een egale spoeling overheen te gooien.
Maar ach.... je moet jezelf eens wat gunnen, toch?

p.s: yep, ik heb foto's gemaakt, heel sneu zelf met de Iphone, maar ik wilde dit avontuur wel met jullie delen...

van voren (niks peppy)

nog eens (dag dollars)

de kleur

beetje vage lichte strepen erbij