Radioactieve kat en kippen

En steeds als het leven zo voort kabbelt gebeuren er altijd wel merkwaardige dingen...
Inmiddels kijken we van ondergelopen badkamers en lekkende daken niet meer op. Vogeltjes die met bosjes tegen het raam aan vliegen en door ons liefdevol worden opgelapt ook niet.
En bij de dierenarts zijn we kind aan huis, helaas.
In december werd Jopie erg ziek. Op zondag naar de dieren-ehbo waar hij een nacht werd opgenomen en de dag erna verder werd onderzocht door onze eigen dierenarts.
Jopie bleek hyperthyreoidie te hebben, een te snel werkende schildklier. 
Jopie moest worden behandeld met medicijnen. Eerst pilletjes, maar dat werkt heel moeilijk bij een kat en zeker bij Jopie. In het begin liet hij zich nog paaien met gekookte kip of peperdure rauwe ham, maar na een paar dagen had hij dat door en weigerde elk stukje vlees.
Ik ontwikkelde een handigheid de pil zijn strot af te duwen en Jopie ontwikkelde een handigheid de pil er weer uit te kotsen. Dat schoot niet op.
De oplossing is een creme die in zijn oren wordt gesmeerd. De bloedvaten in het oor nemen de medicatie op en zorgen dat de schildklier weer normaal werkt.
En dat lukte.
Bij hyperthyreoidie kun je kiezen of voor een dieet (jodiumvrij voer), maar als je meerdere katten hebt werkt dat niet want de patiënt mag alleen nog maar dat voer. Daarbij vroegen wij ons af of de muizen die Jopie vangt ook jodiumvrij zijn. Waarschijnlijk niet.
De optie voer viel af.
Dan levenslang medicijnen. Jopie is 9 en als het mee zit, heeft hij nog een jaar of 9 voor de boeg.
Een andere optie is om Jopie éénmalig te laten behandelen met radioactief jodium. 
Daar krijgt hij een fractie van binnen, maar het spul zorgt ervoor dat alle abnormale schildkliercellen kapot gemaakt worden.
Na die behandeling is hij klachtenvrij en kan hij weer zonder medicatie of dieet vooruit.
Wij kozen voor deze behandeling en hebben Jopie een week geleden naar London (in Ontario) gebracht want er zijn maar een paar locaties waar ze dit doen.
Nadeel is wel dat hij er 5 dagen moest blijven totdat hij niet meer ractioactief was.
Voor Joop heel sneu want hij is nog nooit in zijn leven ergens anders geweest en erg gehecht aan zijn huis en vaste rituelen.
De heenreis mauwde hij wat af en aangekomen bij de kliniek was hij doodsbang. De assistentes die hem in ontvangst namen waren alleraardigst en hielde ons dagelijks op de hoogte over het wel en wee van Jopie. Hij paste zich snel aan, at en dronk goed en hing blijkbaar een beetje de clown uit daar. (what a funny guy!)
Na 5 dagen maakten Mees en ik ons op weg om onze rode vechtpoes op te halen. 
Helaas kwamen we eerst in een sneeuwstorm terecht en vervolgens in een file. In plaats van 4 uur in de auto, zaten we er die dag ruim 6 uur in maar Jopie was weer thuis en dat was het allerbelangrijkste!

Jopie bang in zijn bench

en reden we zo de sneeuw in

ellendige file waar we anderhalf gewoon stonden, niet eens reden

Jopie was zichtbaar blij weer thuis te zijn. Genoot van alle privileges en rituelen.

Het gaat ogenschijnlijk goed met hem, maar daar is momenteel ook weinig van te zeggen.

home sweet home

Jopies ritueel! Eerst een glaasje water in de badkamer en dan het raam open zodat hij fijn kan genieten.

Ondanks dat de meteorologische lente al op 1 maart is begonnen, de kalenderlente over een dag of 2 begint en wij al een week zomertijd hebben is het hier verder volop winter.

Er liggen nog bergen sneeuw die maar niet lijken te verdwijnen en als het al een dagje dooit, valt de dag erna weer een lading sneeuw overheen.

Op dit moment dat ik dit typ komen ook weer zo'n 10 centimeter naar beneden en we zijn het dan ook spuug en spuug zat!

Hier de laatste sneeuwfoto's! Al valt er in april nog een meter, ik ga er geen foto meer van maken!

Myrthe en Stjarni spelen samen in de diepe sneeuw

Skjanni

Skjanni en Falki

een pad door de sneeuwmassa achter het huis

bergen sneeuw aan de kant geruimd voor ons huis

sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw

de trail is de enige plek waar we met fatsoen de honden kunnen uitlaten

Afgelopen week zagen wij bij ons in de straat twee kippen langs de weg zitten.

We dachten dat ze van de buren waren, die mensen van de pauw en gingen er vanuit dat die twee wel terug zouden lopen.

Maar na 2 dagen zaten ze er nog steeds. Wat wel een wonder was. Of ze zouden geraakt worden door een auto of ten prooi vallen aan de coyotes of ander gespuis.

Zondag kwamen we terug uit de stad en konden de kipjes met moeite ontwijken.

We besloten een einde te maken aan die gevaarlijke situatie.

Myrthe was zo dapper een kip te pakken, de ander rende weg. 

Ok, eerst kip nummer 1 wegbrengen. Erik nam de kip op schoot en samen in de Gator reed hij met Mees naar Everdale, onze buren.

Ondertussen probeerden we kip nummer 2 te kalmeren en te pakken.

Tot mijn verbazing kwam Erik met kip 1 terug. Everdale had geen kippen meer. Zij waren niet van hun. Shit wat nu?

Inmiddels hadden we kip 2 ook vast. Ze terug zetten in de berm doe je ook niet. (tenminste wij niet)

Dus raceten we met twee kippen op schoot naar huis en besloten ze achter het hek bij het zwembad neer te zetten.

Daar waren ze even safe en konden wij nadenken hoe verder.

Hoe verder?

Inmiddels hebben we 25 kilo kippenvoer in huis en hebben we de mudroom ingericht als kippenhok.

Het ziet er naar uit dat we kippen hebben....

kipjes langs de weg

trotse kippenbezitter! 

uitgehongerd waren ze

tevreden op hun nieuwe stek

mudroom als kippenhok