Jeetje da's lang geleden...

dat ik hier iets heb geschreven.
Ech wel!

Gebrek aan motivatie, tijd, zin, puf, inspiratie, te veel om op te noemen.
De rek was er ook uit, wie boeit het nog wat ik hier schrijf? En voor mijn gevoel gebeurde er ook weinig (het leven is een sleur?)
Na drie jaar in Canada te wonen had ik het gevoel ook niks nieuws meer te kunnen schrijven.
Af en toe kriebelde het wel eens, maar dat was maar even en ik liet ik het blog toch links liggen.

De afgelopen twee weken ben ik de foto's doorgelopen vanaf maart en besloot een keuze te maken welke op het blog kunnen en welke niet.
Het begin was er.
Wel schrok ik, want jeetje... dan gaat het wel een lang verhaal worden.
Maar goed, ik zal toch proberen kort van stuk te zijn en jullie even bij te kletsen hoe hier de afgelopen 4 maanden zijn verlopen.

De laatste update was uit maart. 
Jopie was net behandeld tegen zijn schildklieraandoening en we zaten opgescheept met een paar dakloze kippen.
Jopie heeft goed op de behandeling gereageerd en ik kan wel zeggen dat hij al gauw de oude werd en toen eindelijk het weer wat milder werd mocht hij ook weer 's nachts naar buiten.
Dat deed hem zichtbaar goed al had hij de eerste tijd moeite om een hele nacht door te hangen en stond dan rond een uur of 2 mauwend aan het slaapkamerraam.
Na een paar weken "training" was Jopie back in shape, haalde de nachten door en legde zo nu en dan een ontbijtje voor ons neer.

Voor de kipjes vonden we een passend huis een paar straten verderop en ze werden gauw vriendjes met de dames daar in de stal.
Een aantal weken later bleek één van onze kipjes het 's morgens dood in haar hok te liggen. Sneu, maar ik troost me met de gedachte dat zij een paar leuke weken heeft gehad.
Een andere kip van de nieuwe eigenaar (niet de onze) werd gepakt door een arend. Dus had de nieuwe eigenaresse Karen alweer gauw drie kippen ipv vijf.

Het voorjaar liet erg op zich wachten. 
Pas eind maart kwam Alvin uit zijn hol en ondanks de sneeuw en de kou die er nog steeds was zag ik hem regelmatig voorbij rennen en kwam hij enthousiast de nootjes pakken die ik hem aanbod. 
Dat was hij gelukkig niet vergeten!

De lange winter zorgde er ook voor dat wij regelmatig ongenode gasten kregen.

's Nachts werden onze bird feeders regelmatig geroofd en tot Mees en mijn verbazing zat er plotseling midden op de dag een wasbeer in de tuin die heel brutaal de feeders in klom.

Voor alle zekerheid belde ik nog een opvang om te vragen of we actie moesten ondernemen omdat het beestje midden op de dag kwam opdagen (misschien ziek), maar de opvang verzekerde mij nadat ik het gedrag van de wasbeer had beschreven dat hij alleen maar honger had.

Als ik wilde kon ik hem bijvoeren met blikjes kattenvoer. Uhm.... nee doe maar niet. Ik zal zo'n diertje geen kwaad doen, maar nog aantrekkelijker wil ik onze tuin niet maken.

Eerst maakte ik een paar foto's van deze onverwachte gast en vervolgens haalde ik alle voer naar binnen om ervoor te zorgen dat hij toch ergens anders ging snacken.

Begin april hadden Myrthe en Mees op school het zogenaamde "semi formal", een schoolfeest waar je geacht wordt, netjes maar net geen gala, naar toe te gaan.

Leuk om broer en zus zo opgedoft te zien. Beetje jammer alleen dat ze niet in staat zin om samen normaal op een foto te verschijnen!

semi formal begin april

De sneeuw bleef maar liggen in april, zelfs zo heftig dat het niet eens mogelijk was om de paaseitjes buiten te verstoppen. Er lag zeker nog een halve meter sneeuw! Die eieren zouden we pas na de dooi weer terug vinden.

Op 11 en 12 april hadden flinke winterstorm met ijsregen. Sommige delen van Ontario werden getroffen door stroomuitval die dagen duurde.

Bij ons alleen vrijdagmiddag voor een paar uur.

Gelukkig was het ellendige weer op tijd over want op zaterdag 13 april vertrok ik in mijn eentje naar Oostenrijk voor de reünie van de hotelvakschool.

In 1988 zijn we allemaal afgestudeerd en dit jaar was het dus 25 jaar geleden.

Elke 5 jaar komen we in Bad Hofgastein bij elkaar en dit jaar was de opkomst echt super.

De reünie zelf werd gehouden in het weekend van 20 april, ik arriveerde een week eerder samen met vriendin Britta.

Zij kwam vanuit Noord-Duitsland en zondagochtend ontmoetten wij elkaar op de luchthaven van München. Ondanks dat we elkaar al een heel tijd niet hadden gezien was het als vanouds.

Samen reden vanaf München richting Oostenrijk, maar maakten eerst een tussenstop bij een ander klasgenootje in Neubeuern waar Steffi met haar gezin woont. Koffie, ontbijt, bijkletsen en na een paar uurtjes reden Britta en ik door naar St. Johann waar we een paar dagen in het hotel van klasgenoot Christof zouden wonen.

Super ontvangst, gaaf hotel en heerlijke dagen daar gehad.

De eerste paar dagen heb ik nog nodig gehad om de laatste dingen voor de reünie te organiseren gecombineerd met leuke dingen doen en genieten van het zalige eten en prachtige omgeving.

Woensdag kwamen Iris, Michi en Raoul er nog bij en vrijdag reden we samen naar Bad Hofgastein waar de rest van de klas zou arriveren voor het reünie-weekend.

Het was een geweldig weekend en we kwamen tot de conclusie dat de vriendschappen na 25 jaar nog steeds even hecht waren.

ergens achter Goldegg, een hele schetige hut

Zell am See

Zell am See

Bad Hofgastein

uitzicht van een hut in het Alpendorf St. Johann

onze klas! (een deel ervan dan)

Terug thuis werd het tijd om met Myrthe op pad te gaan om haar jurk te kopen voor "prom", het eindbal van grade 12, het laatste schooljaar.

Twee jaar geleden waren we goed geslaagd in Oakville, dus besloten we daar terug te gaan. 

Na twee winkels waren we succesvol. Een alleraardigste dame liet Myrthe tig jurken passen, maar had gelukkig ook DE jurk, die Myrthe voor ogen had.

heel veel jurken passen

Behalve een jurk vonden we ook een hond.

Nou ja, niet werkelijk. Maar de eigenaresse was op zoek naar een nieuw tehuis voor de Boxer Brooklyn. Het beestje was te sterk en energiek voor hun en nadat zij hoorde dat wij een boel dieren hadden probeerde zij eerst Brooklyn bij ons kwijt te kunnen, maar ik beloofde haar om links en rechts te informeren.

Dus zijn Myrthe en ik een week later er naar toe gereden om foto's van die leuke hond te maken.

Een andere mijlpaal in april was overigens dat Skjanni twee jaar werd. Leuk om te zien hoe onze "puppie" zich in een jaar tijd ontwikkeld heeft.

Minder leuk was dat Meggie van de trimster thuis kwam en onder haar vacht een flinke bult op haar dij had zitten.

De trimster had dit niet gezien en deze per ongeluk open getrokken.

Na overleg met de dierenarts moest deze weggehaald worden. Inmiddels is Meggie toch ruim 11 en was deze ingreep een flinke aanslag voor haar, maar door haar te vertroetelen en te pamperen is zij er goed bovenop gekomen.

flinke snee van 10 cm

De winter duurde lang, maar ALS het weer dan goed wordt, dan is het ook goed en vanaf begin mei hadden we dan ook echt voorjaar, meer zomer met warme dagen en zo nu en dan een bui. 

Dan komen ook onze vaste zomergasten weer in de tuin en daar genieten we extra van.

vaste klant, de specht

zomergasten, Grosbeaks

purple finch (mannetje)

purple finch (vrouwtje)

koolmees in het huisje dat Mees op de basisschool heeft gemaakt

cowbirds

Theo en Theofiel

Mees is dit jaar bij het rugby team gestart.

Dat betekende vanaf februari twee keer per week trainen. VÓÓR school, elke maandag en woensdagochtend om 6.45 uur beginnen!! Dus half 7 hier de deur uit. Heftig!

Maar hij vond het leuk. Soms trainden ze zelfs drie keer per week en één keer moesten ze zelfs al om 6 uur op school zijn.

Mees vond het geweldig en had het naar zijn zin en daar gaat het uiteindelijk om.

Vanaf april begonnen ze wedstrijden te spelen en Erik en ik gingen bij thuiswedstrijden wel eens kijken. Het is dan toch wel schrikken hoe een kudde jongens te keer kan gaan!

voor de wedstrijd (links Mees)

Mees in actie, tweede links

Mees, tweede van rechts

Eind mei was dan de grote dag van Myrthes prom.

Na het kopen van een jurk zijn we ook nog geslaagd voor passende schoenen en tas, een dag voor de prom de gebruikelijke "renovatie-werkzaamheden", gezichtsbehandeling, mani-pedi en op de dag zelf, de kapper.

Maar alle werk was het waard, Myrthe zag er prachtig uit!

Een leuke foto van broer en zus? Nee, niet echt!

In juni werden we bestookt met mailtjes van de KLM en heel spontaan besloot ik naar Nederland te vliegen.

Mijn moeder wist van niks en die kreeg min of meer de schrik van haar leven toen zij de nieuwe auto van het buurmeisje stond te bewonderen en ik ineens voor haar stond vermomd met een petje, bosbloemen en al filmend met mijn telefoon op haar af kwam.

Geloof dat ze toch wel blij was!

Nederland was zoals altijd heel gezellig, maar ook druk omdat ik toch graag zoveel mogelijk mensen wil zien en spreken. Geregeld lunch en eetafspraken gehad en genoten van de terrasjes.

Heb helaas niet van iedereen foto's (stom)

vertrek in Toronto

zondags met Wil en Tessa naar de verkoopshow van Fra Skoti (ook wel bekend als de dolle tweeling)

Dreyra van Wil past de nieuwe halsters voor mij

EINDELIJK! Allerliefste Edwin weer gezien na heel, heel lang

we hebben een heerlijk dag gehad, veel gelachen!

ook na heel, heel lang, John gezien en Petra die deze foto heeft gemaakt. Stom genoeg hebben wij geen foto van Pee en mij gemaakt.

Maar lunchen in Den Bosch was super gezellig!

kijk nou hoe handig....

foto's maken van Roef..... je houdt het nooit droog,

maar lief is hij

Roef op de foto

Terwijl ik in Nederland zat, kregen ze thuis bezoek van Carl.

Ineens liep er nl. weer een pauw rond die zo bleek te heten.

In eerste instantie dacht Erik dat deze van de buren van Everdale was, maar nee, hun pauw zat er gewoon.

Het bleek de pauw van andere buren te zijn. Maar Carl vond het zo knus, hij bleef een paar dagen. Zeker nadat Erik kreeg te horen dat Carl kaas lekker vond en hij van die Nederlandse kaas niet meer weg te slaan was.

Carl en Myrthe

Myrthe en ik fantaseerden al stiekem als de eigenaren Carl niet meer kwamen halen om er een vrouwtje bij te kopen, maar het mocht niet van Erik....

Voor mijn verjaardag in maart had ik niet alleen het begin van een leuk servies gekregen, maar ook kaartjes voor Cats waar we begin juni samen naar toe zijn gegaan. 

Vooraf samen ergens gegeten en genoten van dit mooie theaterstuk!

servies met töltende IJslander

Cats

Erik's verjaardag hebben wij ook in Toronto geweest.

Met een Segway zijn wij een ochtend door het Distillery District gereden wat ongelooflijk leuk en informatief was. Een mooi stukje Toronto met aparte winkels, goede restaurants en.... terrasjes!

Inmiddels is de zomervakantie sinds een paar weken al bezig.

Mees heeft zijn eerste jaar highschool goed doorlopen. Zo nu en dan moest hij doordrongen worden van het feit dat hij de stof echt moest bestuderen ipv alleen maar doorkijken, maar we mogen tevreden zijn hoe hij het ondanks alles heeft gedaan.

De Engelse taal is op een highschool toch een stuk pittiger, maar hij heeft het goed opgepikt.

Myrthe was in haar laatste jaar. Het heeft haar wel wat kruin gekost omdat zij flink worstelde met alle exacte vakken. Ook het idee "dadelijk ben ik klaar en wat dan" heeft haar af en toe onzeker gemaakt.

De laatste weken heeft zij keihard gewerkt en haar highschool mooi kunnen afsluiten.

Komend semester zal Myrthe gebruiken om zich te oriënteren waar en wat zij wil studeren. In principe nog steeds diergeneeskunde, maar de exacte vakken blijven natuurlijk een geworstel. 

Daarbij wil zij graag wat ervaring links en rechts op doen door vrijwilligerswerk te doen of stages te lopen.

Sinds zondag is Myrthe in British Columbia (in West-Canada) waar zij de komende 4 weken op een farm zal werken.

Op school had ze ook foto's gemaakt met de traditionele "cap and gown". Leuk natuurlijk, maar ongelooflijk nep en zo "niet-Myrthe". 

Het lukte Myrthe om een "cape en muts" te lenen en maakten we onze eigen "grad foto's"

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Op 29 juni werden we getroffen door heel tragisch nieuws.

Onze vriend Chris Thomson is om het leven gekomen door een auto-ongeluk.

Dit verlies heeft een enorme impact op ons gezin en nu, drie weken later, kunnen wij nog steeds maar moeilijk beseffen dat Chris er niet meer is.

Chris was één van onze eerste vrienden hier in Canada. 

Myrthe nam bij hem paardrijles en werkte er vele zaterdagen in de stallen.

Sinds een paar maanden werkte ook Mees met heel veel plezier voor hem.

Voor beide kinderen was Chris als een grote broer en heeft hun veel meegegeven in het leven.

Het was absoluut een figuur apart, maar dat maakte hem zo bijzonder. 

Een echte Amerikaanse "redneck" cowboy.

We hebben menige felle discussies met elkaar gehad, maar de vriendschapsband was sterk. Misschien omdat we zo van elkaar verschilden.

In en in verdrietig zijn we...

eerste ontmoeting met Chris Juli 2010

Myrthes eerste les bij Chris

augustus 2010

Chris was altijd te vinden voor fun en ging met drie meiden en de paarden zwemmen

Chris Thomson

29 juni 1982-------29 juni 2013

onze eerste Thanksgiving in Canada.....met Chris

"Whistle, Grin and Ride", het motto wat Chris van Ray Hunt had meegekregen en wat hij later op zijn borst heeft laten tatoeëren 

collage met voor ons zeer dierbare herinneringen 

op 29 juni 2012 kwam Chris' Airedale Terrier Weegie door vergiftiging om het leven.

Lange tijd wilde hij geen hond meer, maar sinds kort was Wilbur, de kleine Franse Bulldog in zijn leven.

Bye Chris....