Na lange tijd uit Hillsburgh

En dan ineens denk ik „nu doe ik het”!

Het blog bijwerken!

Maanden is het geleden nadat Myrthe heeft medegedeeld naar de universiteit van Rhode Island te gaan. 

Steeds opnieuw nam ik me voor om op z’n minst één keer in de maand een stukje te schrijven. Gewoon effe bijkletsen. 

Maar het kwam er niet van.

En op een gegeven moment hik je er tegen aan, want de tijdspanne wordt steeds groter en daarmee ook het verhaal dat hier moet komen te staan veel langer, misschien te lang?

Een lang verhaal is niet leuk, dat wordt al gauw saai en halverwege klikken mensen de site dicht of vallen met hun hoofd op het toetsenbord omdat zij in slaap zijn gevallen.

En ineens denk ik dan echt „ik doe het”. Waarom nu wel? Ik denk door de gebeurtenissen, de emoties en alles wat daarbij komt kijken.

En in plaats om Myrthes verhaal van februari te vervolgen, begin ik achterste voren, of kriskras door elkaar. 

De reden waarom ik achterste voren begin heeft een treurige reden, maar verdient daarmee wel als eerste genoemd te worden.

Op 20 mei hebben wij ons geliefde Diggertje laten inslapen.

In en in verdrietig zijn wij nog steeds.

Vier weken eerder werd bij Digger maagkanker geconstateerd, in een ver gevorderd stadium. Met pijnstillers en speciaal eten konden we Diggers leven leefbaar maken en we hoopten dat hij zou aangeven wanneer het niet meer ging.

We zagen zijn lijfje achteruit gaan, de kanker sloeg wild om zich heen.

Maar Digger droeg alles met waardigheid. Hij was opgewekt, hij was blij, hij wilde mee op pad, hij wilde bij zijn mensen zijn, eigenlijk probeerde hij zoveel mogelijk deel te nemen aan het gewone gezinsleven en wij probeerden elke minuut van de dag bij hem te zijn, elke seconde van zijn aanwezigheid te genieten.

Elke dag keken wij kritisch naar Digger. Gaat het nog? Lijden mocht hij zeker niet, maar hij gaf ons steeds het idee dat het ok was.

Tot die dinsdagochtend…. toen besloten wij dat het goed was, want inmiddels was hij heel mager en kreeg problemen met plassen.

Wij vermoeden dat Digger het nooit of te nimmer had opgegeven, alles wat hem overkwam, accepteerde hij, zolang hij maar bij ons mocht zijn.

Het was een loodzware beslissing en dit kleine hondje laat een ultra groot gat achter…..

Digger werd maar 7 jaar oud.

Digger

15 november 2006 - 20 mei 2014

Nadat Myrthe haar keuze gemaakt had voor Rhode Island werd het tijd haar koffers in te pakken. Nee niet voor Rhode Island, maar voor München in Duitsland.

Daar is zij vanaf 15 februari 7 weken geweest om Duits te leren. 

Zij heeft een geweldige tijd in die prachtige stad gehad. Veel leuke mensen leren kennen, voor het eerst op eigen benen gestaan.

Zelf koken (Mam hoelang moet rijst koken?), de was doen (Mam op hoeveel graden moet ondergoed?) enz enz enz.

Ik ben haar een paar dagen gaan opzoeken nadat ik op 28 februari de diepvries hier was ontvlucht.

Eind februari de temperatuur schommelde ergens tussen -20 en -30, er lag over een meter sneeuw en de weersvoorspelling leek er ook niet op dat het voorlopig zou veranderen.

Klaar was ik ermee en dat flink!!!

Ticket naar Nederland geboekt en weg was ik!

In Nederland had ik het waanzinnige geluk dat daar net een vroege lente begon! Jeetje wat heb ik ervan genoten. Gras, blaadjes aan de bomen, bloesem, buiten lunchen, met de fiets erop uit, kortom echt genieten.

in Nederland in de tuin lunchen

samen paardrijden met Wil

genieten van sneeuwvrij gras, groen gras, bloesem aan de bomen

Na anderhalve week ben ik op donderdag vanaf Amsterdam naar München gevlogen om Myrthe te zien.

Die liet mij vol trots de ins en outs van München zien, op het terras gegeten en Myrthe heeft wederom genoten van „hotel mama”, de was werd even gedaan, boodschappen in huis gehaald, lekker uiteten gegaan en…. haar kamer opgeruimd (was getsie)

Vrijdagmiddag vertrokken we samen naar Oostenrijk om twee dagen in Sankt Johann door te brengen bij een schoolvriend van mij.

Ik liet Myrthe zien waar ik gestudeerd had in Bad Hofgastein en samen naar Salzburg.

Op zondag via een andere vriendin weer terug naar München, maandag nog eens samen stadten en dinsdag weer terug naar Nederland.

Bij Myrthe al heel schetig mijn verjaardag voorgevierd

selfie in München

(gratis) cocktails drinken in de bar van het Grand Park Hotel, het hotel wat bij onze school hoorde

(mam wanneer gaan we hier op vakantie?)

samen genoten van de zon in "der Englische Garten" in München

Salzburg

Op woensdag vierde ik mijn verjaardag met mijn vriendinnen Wil en Jessica in een leuk restaurant in Nuenen waar Erik geregeld had dat we op zijn rekening het beest konden uithangen. Dat was wel een leuke verrassing!

het was een topavond!

Vrijdags met mijn moeder, Smurf naar paleis Soestdijk. 

Dit stond al zo lang op mijn verlanglijstje, nu wilde ik het ook echt eens zien.

Ik vond het ook werkelijk de moeite waard, al moet ik zeggen dat het niet veel scheelde of wij werden eruit gezet.

Eerst stonden we als twee tieners zo hard te lachten dat we een gids bij zijn toespraak stoorden en vervolgens had ik illegaal foto’s gemaakt. Maar het liep met een sisser af.

bij het maken van deze selfie verstoorden we de rust door de slappe lach te krijgen

nice to meet you Juul!

selfie voor de achterkant van Soestdijk

Smurf en Juul, BFF's!

aardig optrekje

Tja…. en dan, ja dan was het toch weer tijd om naar huis te gaan.

Natuurlijk was ik blij om Erik, Mees en de dieren weer te zien, maar in Canada was het na drie weken echt nog niet warmer geworden.

De sneeuw lag er nog, er was zelfs wat bijgevallen en de temperatuur was ook nog steeds rond de -20.

Met gepaste tegenzin ben ik terug gegaan maar een warm welkom maakte natuurlijk alles goed.

Op 7 april kwam Myrthe weer naar huis! Ook zij had nog de „eer” om sneeuw en kou mee te maken.

Gelukkig stond er een paar dagen een leuk reisje voor de boeg!

broer en zus bij de aankomst van Myrthe

zoals altijd hulp bij het uitpakken

Op donderdag 10 april vertrokken we met z’n vieren naar Rhode Island omdat Myrthe er op zaterdag 12 april een welcome day zou hebben. De weersvoorspelling voor Hillsburgh was dat weekend wel erg goed, maar we wisten in elk geval zeker dat er op Rhode Island geen sneeuw meer zou liggen en dat was ook zo.

het stukje in de paddock was sneeuwvrij, maar er omheen lag nog sneeuw

Al over de grens oogde alles een stuk vriendelijker zonder sneeuw, maar met groen gras en betere temperaturen en het weekend in Rhode Island werden we alleen maar beloond met zonneschijn en geweldig weer en dat direct aan het strand.

Nou we hebben er ook echt van genoten.

Vrijdags op het strand gewandeld, aan het strand gegeten en nog eens op strand gewandeld.

en wat doe je tegenwoordig tijdens een 9 uur durende autorit terwijl je dochter achter het stuur is en je zoon "shotgun" is. Juist, je maakt belachelijke selfies!

Zaterdag Myrthe op de uni afgezet, nog een tweede ontbijtje op het terras genomen en vervolgens zijn Erik, Mees en ik naar Newport gereden waar de mannen een tochtje met een helicopter hebben gemaakt.

Ik bedankte voor de eer. Op de eerste plaats spuug ik niet zo graag en daarbij moest toch iemand Myrthe afhalen voor het geval het mis ging, toch?

Erik en Mees vonden het wel heel tof, vlogen langs de kustlijn, zagen allemaal peperdure huizen, oa het oude zomerhuis van JF Kennedy en genoten van de vlucht.

Aansluitend naar de campus van URI (University of Rhode Island) gereden om Myrthe op te halen en samen door te rijden naar Providence, de hoofdstand van Rhode Island. 

Een leuke stad met een beetje Europese flair, terrasjes om te eten, leuk binnenwater door de stad en gezellige sfeer.

Zondagochtend nog een stukje bekeken van Rhode Island, aansluitend een flink stuk naar huis gereden en maandag de rest.

Tot onze vreugde was de sneeuw weg. Het regende wel, maar de sneeuw was weg. Tot dinsdag, toen viel weer 10 cm nieuwe sneeuw. Wat een klerezooi zeg!

alle foto's genomen aan het strand van Narragansett

helicoptervlucht van Erik en Mees

uitzicht van de hotelkamer

op het terras ontbijten

Mees in de helicopter

uitzicht vanuit de helicopter

Bij de Canadese grens moesten we overigens nog wat regelen betreffende ons visum. Dat verliep allemaal vlekkeloos en we reden gauw naar huis.

Op een gegeven moment rinkelde Eriks telefoon, maar het idee „vandaag ben ik vrij” beantwoorde hij die niet.

Tja…. vlak voor thuis (2 uur verder) kwam ik erachter dat ik mijn handtas bij de grens had vergeten en een aardige ambtenaar belde ons gelijk op, maar ja….. „wij waren vrij die dag”.

Maar goed, ik had echt geen zin om in de stromende regen nog eens twee uur heen en twee uur terug te rijden, dus ik beloofde de man een dag later te komen.

Dinsdagavond maakten Erik en ik ons op weg. Appeltje eitje zeg maar.

Helaas liep het anders.

De heenreis duurde al langer omdat we door ons geklets op de verkeerde snelweg zaten.

Vervolgens dwars door Burlington en toen we dachten „hier gaan we gauw in” zagen we een mafkees op onze rijbaan ons tegenmoet rijden. 

WTF????

Die mafkees moet hetzelfde gedacht hebben want WIJ reden de éénrichtingsweg VERKEERD in en konden dat corrigeren door vliegensvlug rechtsaf te slaan.

Bij de grens sneakten we langs een bus vol Japanners die net het land probeerden in te komen, wij wilden immers alleen een tas, zij een visum.

Gelukkig ging alles voorspoedig en stonden wij  binnen 5 minuten met mijn tas weer buiten.

Appeltje eitje?

Nou…… Erik vroeg nog „wij staan daar (en wees in de verkeerde richting), kunnen wij dan gewoon draaien ZONDER dat we de brug over rijden en de VS in”

Ja hoor, dat kon…….

Tja…. ik zei toch, hij wees in de verkeerde richting…..

Buiten opperde ik nog om de auto gewoon een beetje achteruit te zetten en dan te draaien, maar Erik wist zeker, nee, we kunnen daar gewoon draaien.

Niet dus! Vrolijk reden we de Rainbow Bridge over richting Amerika en nergens konden we draaien….

Nu denk je, dan rij je toch het land in en dan weer terug. Jaaaaaaaaaaa, MAAR…….. Erik had geen paspoort mee.

DUS…. moesten wij daar naar binnen om „effe” papieren te halen……

Twee uur later verlieten we weer het gebouw. Niks appeltje eitje.

Onder escorte werden we naar een hek gebracht en mochten de VS weer uit.

Maar ja….. dan rij je Canada weer in, ZONDER paspoort.

Ook daar moesten we helaas het gebouw weer in om „papieren” te halen.

Gelukkig stonden de sterren toen goed voor ons, want die bus Japanners stond er nog steeds, maar wel zat er die aardige ambtenaar van gisteren die Erik gelijk herkende en naar buiten stuurde met de benodigde stempel.

Om half 1 ’s nachts kwamen we thuis aan, ipv een uurtje of 10…. Ja ach, we konden er gek genoeg erg om lachen.

Verder nog wat foto’s en dan zijn jullie weer bij over ons leven in Canada!

Hannah ging op een zonnige zondag achter deze Porcupine aan en kwam terug onder de stekels

ook haar neus en borst zat onder, maar gelukkig konden we elk dingetje eruit halen

Mees heeft de smaak aardig te pakken wat paardrijden betreft

mijn geliefde Falki en ik, al 10 jaar samen

een primeur voor Erik en Barrett

Nadat Barrett vorig jaar werd ingereden was het nu tijd voor een rit op eigen terrein

tegelijkertijd was dit ook de primeur van een buitenrit van Erik, Myrthe en Mees samen

Meggie, ruim 12, maar still going strong

met ruim 9 gedraagt Hannah zich nog steeds als een puppy

Paardrijles

gisteren de eerste rijles aan huis gehad

het was een groot succes

eerst Mees op Falki en Erik op Barrett

na afloop effe met Skjanni knuffelen

daarna was het de beurt aan Myrthe met Stjarni

tot slot deden Skjanni en ik grondwerk

onze paardjes dit voorjaar

op 15 mei is Falki 17 jaar oud geworden, waarvan hij er al 10 bij mij is.

Ik hoop op nog ruim 20 jaar erbij!!!

Ik zal vast wat dingen rechts en links vergeten zijn te melden, misschien de volgende keer.

Ik hoop vooral op een snelle volgende keer.

Vanaf 26 juni zullen Erik en Mees, samen met Mees zijn Canadese vriend Dylan drie weken in Nederland zijn.

Mocht er iemand in Nuenen een goed functionerende herenfiets (licht, remmen, reflector) te leen hebben voor Dylan, houden wij ons aanbevolen.

Mees kijkt er vooral naar uit om zijn oude klasgenoten van De Nieuwe Linde weer te zien, mocht iemand verhuisd zijn, nieuw telefoonnummer hebben, laat het ons weten of zoek Mees even op op Facebook.

Tot slot een overzicht van een aantal zomergasten die zijn gearriveerd......