Eigenlijk......

Eigenlijk zou er een andere titel boven moeten staan.

Over Rhode Island, Myrthe en over Meggie....

Maar gisteren gebeurde er iets waardoor ik even niet meer de passende titel kon vinden.

En eigenlijk is het ook niet bepaald een thema dat je uitgebreid op internet zet, maar ik weet dat ik met dit blog een heleboel vrienden en bekenden bereik en ik daardoor het verhaal maar één keer hoef te vertellen. Vandaar. 

Laat ik maar met de deur in huis vallen.

Erik ligt in het ziekenhuis met een aantal bloedproppen in zijn longen. Longembolie dus.

Hoe dit precies komt weten we niet. Lifestyle, het vele vliegen en autorijden, erfelijke aanleg, leeftijd, longziekten... Het kan er allemaal mee te maken hebben.

Maar belangrijker: hoe kom je er vanaf? Dat gaan ze in de komende tijd exact uitzoeken.

Hoe we er achter kwamen? Funny story!

Woensdagnacht in Detroit (wat we daar deden komt later nog aan de orde) werd ik tegen de ochtend wakker en zag Erik kaarsrecht in bed zitten. Zijn rug deed al de hele nacht aan één kant zeer en hij kon moeilijk ademen.

Na kort overleg nam hij een paracetamol en viel uiteindelijk weer in slaap met mijn advies de volgende dag toch eens een arts te zien.

Maar ja, mannen: pijn weg, kwaal weg... Donderdag was er geen vuiltje meer aan de lucht. 

Maar vrijdagnacht overkwam hem hetzelfde, alleen veel heftiger. 

Picture iT: zaterdagochtend 8 uur, ik ben net wakker. Erik gaat de badkamer in en vertelt me terloops dat hij zometeen naar het ziekenhuis gaat.

Hij had de klachten opgezocht en het bleken galstenen te zijn.

Dus zegt Dr. Erik:  "ik ga effe naar het ziekenhuis en laat een echo maken want ik heb galstenen". Volgens hem wezen zijn symptomen daarop en een econoom weet immers alles van interne geneeskunde, nietwaar?

Okeeeeeeej...

In de loop van de uren die daarop volgden kreeg ik af en toen eens een sms met een kleine update. 

De theorie van galstenen bleek dus niet te kloppen. Maar op het eind van de dag was het de diagnose die ik boven al noemde en werd hij opgenomen. 

Momenteel ligt Erik nog in het ziekenhuis en blijft daar op z'n minst tot maandag. 

Dit heeft als gevolg dat hij voorlopig niet mag vliegen, dus ook aanstaande maandag niet met Mees en Dylan naar Nederland kan gaan.

De reis is geannuleerd tot ieders spijt. 

Eriks ziekenhuisarmbandje

In Detroit waren Erik en ik voor een ernstige reden.

Twee weken geleden werd Meggie ineens ziek. Midden in de nacht stond zij midden in de slaapkamer en bewoog amper. Ik kon zien dat zij krampen had.

Nam haar bij mij in bed en masseerde haar buik.

Op een gegeven moment vielen we samen in slaap.

In de ochtend leek zij niet veel beter en wilde ook niet eten.

Myrthe en ik vertrokken met tegenzin naar Rhode Island en Erik maakte een afspraak bij de dierenarts. Daar dacht men ik eerste instantie aan een maagdarmvirus. Met medicijnen, speciaal voer zou zij er bovenop moeten komen.

Maar de dagen die erop volgden brachten niet echt een verbetering. Meggie wilde niet veel lopen en eten al helemaal niet. 

Op woensdag volgde er een echo en daar was op te zien dat zij een tumor had op haar mild. Een operatie was een must. 

Bij onze dierenarts moest een chirurg komen voor die ingreep. Deze belde in eerste instantie helemaal niet terug en toen ie terug belde wilde hij die ingreep niet doen.

Inmiddels waren Myrthe en ik eerder terug gekomen van Rhode Island (wat we daar deden vertel ik zo)

Vrijdagochtend heeft Erik nog achter die chirurg aan gebeld. Want een tumor op de milt moet wel snel verwijderd worden voordat deze openbarst en de hond doodbloedt. 

We hoorden maar niks en pas tegen de middag kwam een telefoontje dat Meggie naar Mississauga kon.  Zij had net wat te eten gekregen en ik vroeg of dat geen kwaad kon "neu dat dachten ze niet" en vervolgens kreeg ik een offerte waar je stil van werd.....

Een tijdje geleden had ik een tip gekregen van Kathy over een praktijk in Detroit waar zij veel lagere tarieven vragen voor  diverse ingrepen. 

Gebeld en het bleek daar een kwart te kosten.  Maar niet alleen de kosten, ook de benadering was stukken professioneler. 

We besloten Meggie daar te laten opereren. 

Afgelopen dinsdag zijn Erik en ik naar Detroit vertrokken. Het is een ritje van een uurtje of vier, goed te doen.

Bij de grens was er helaas weer een misverstand. Zaten we eerst in de stress of zij Meggie wel over de grens zouden laten, was Erik het probleem.

Bij zijn tussenlanding in Detroit in april hadden zij namelijk zijn visa waiver uit het paspoort getrokken en dat ding heb je nodig als de grens over gaat met de auto. De waiver was nog geldig tot juli.

Dus die man aan de grens stuurde ons toch naar binnen. We vroegen wat we met Meggie moesten doen. In de auto laten.... met 28 graden buiten en een gevoelstemperatuur van 39.... Of in een kennel.

De man die voor immigration stond was heel aardig. Had zelf een hond, een dwergschnautzer. Hij barstte bijna in tranen uit toen we vertelden dat Digger net een maand geleden overleden was en Meggie een operatie nodig had....

We stonden onder een afdak, waar het wat waaide, alle ramen open, Meggie in de auto en wij naar binnen.

Al met al duurde het een half uur om ons te laten bevestigen dat Erik nog steeds legaal de grens over mocht.

Meggie in de auto

blik op Detroit

ons motel, gelukkig een eigen bed voor Meggie...

op weg naar de grens

Woensdagochtend waren we om 9 uur in de kliniek. Eerst een gesprek met de arts, nog wat onderzoeken voor Meggie en vervolgens werd zij geopereerd.

Erik en ik wachtten in de wachtkamer en op een gegeven moment kwam de arts met het verlossende antwoord dat de operatie goed was gegaan.

Nu is het wachten op de uitslag van het weefsel. Als dat kwaadaardig zijn we in de aap gelogeerd want dan is de prognose voor Meggie heel slecht. 

Daarom iedereen: "fingers crossed"

Donderdagochtend Meggie in de kliniek opgehaald en naar huis gereden.

Geen pretje voor een hond met een giga buikwond, maar ze heeft zich kranig gehouden.

Thuis werden we welkom geheten door Myrthe en Mees die goed voor de rest hadden gezorgd en Myrthe had heerlijke aardbeientaart en boterkoek gebakken.

onze patient in de auto

thuis op de bank herstellen van alles

boterkoek en aardbeientaart gemaakt door Myrthe

het buikje met de hechtingen

En dan Rhode Island.

Myrthe had daar twee "orientation days".

In deze twee dagen worden freshman (eerstejaars) wegwijs gemaakt op de uni, kiezen hun vakken, leren elkaar een beetje kennen en snuffelen voor het eerst een beetje aan het leven op de universiteit, inclusief een overnachting op de "dorm".

Parallel daaraan is er een programma voor de ouders. Informatiesessies over studierichtingen, het leven op de campus en alle andere voorzieningen.

Daarbij leer je andere ouders kennen wat ook heel leuk is.

Welbestede dagen.

De bedoeling was dat Erik met zou gaan, maar door een organisatiefout in zijn agenda kon hij niet mee en gingen wij alleen op pad en besloten gelijk een week te blijven.

Helaas zijn we eerder naar huis moeten gaan ivm Meggie.

op weg naar Rhode Island

eindeloze highway

Albany

uitzicht van ons appartement in Narragansett 

nog eens uitzicht

aan het strand

maandagochtend bij de uni

informatiepakket en name tag

voorstelling van de "orientation leaders"

op de campus

na een lange dag mijn welverdiende white chocolate mocca!

dinsdag in een collegezaal

woensdag een dagje naar Newport en eten in de haven

Momenteel gebeuren er een beetje teveel negatieve dingen hier. Eerst Digger, Meggie ziek en als overtreffende trap Erik in het ziekenhuis.

Nu hopen we toch heel erg dat er nu weer een positieve fase komt. Het belangrijkste is dat Erik weer helemaal gezond wordt en dat we van Meggie goed nieuws krijgen.

Want binnenkort komt hier weer een verslag met nieuws..... Effe wachten nog, maar wordt gauw vervolgd!

Fijne week iedereen!!!

terwijl ik dit verhaal aan het typen was, kwam Mees naar huis met deze vondst.....