Shamus

Toen we met z'n viertjes op Rhode Island waren kwamen we tot de ontdekking dat we eigenlijk toch nog graag een hond erbij wilden.
We missen Digger oneindig en niets of niemand kan zijn plek innemen, maar dat hij een enorme leegte achter heeft gelaten moge duidelijk zijn.
Het kleine hondje met zijn grote ego is nog dagelijks in onze gedachten. 

Dus voorzichtig hadden we het er eens over.
Wat wilden we? Wat zochten we? Groot? Klein? Ras? Geen Ras? Fokker? Asiel?
Al gauw werd duidelijk dat we deze keer graag een asielhond een kans wilden geven.
Via internet wandelen in no time tig honden je kamer binnen van pup tot senior, van Chihuahua tot Ierse Wolfshond. 
Al gauw vonden we "heel toevallig" een leuk hondje in de buurt van ons vakantiehuis. Mailtje gestuurd en prompt een afspraak gemaakt bij een particuliere rescue, opvang zeg maar.
Die zijn er overigens veel in Amerika en Canada. Je hebt de officiële asiels, de zogenaamde "humane society", maar ook organisaties door een groep mensen gesticht die zich voor het wel en wee van honden of katten in zetten.
Met name proberen veel mensen honden uit de "high kill shelters" te redden. Asiels waar honden en katten die niet geadopteerd worden, geëuthanaseerd worden. 
In Amerika worden er 800 honden en katten per dag gedood.
Vaak al 48 uur na binnenkomst of er staat een uiterste datum bij.
Soms zie je wel eens advertenties voorbij komen "Bif is running out of time" met 
daarachter een datum geplakt op welke dag een einde aan zijn leven komt.

Wij vonden een alleraardigste rescue die met name honden uit de zuidelijke staten van
Amerika naar Rhode Island haalden. Uit high kill shelters.
Het hondje, Beasty genoemd was allerscheetigst. Klein, pas 14 weken oud, best pittig, maar
onwijs aanhalig en lief.
Toch, na lang wikken en wegen besloten we Beasty niet te nemen. Hij was misschien net
wat te klein voor ons. Zeker als we hem probeerden voor te stellen tussen de paarden en de strenge
winter in Canada.
Maar leuk was hij.

Beasty, het hondje wat we niet wilden, maar wat wel inmiddels een goed tehuis heeft gevonden!

Inmiddels had ik bij een asiel bij ons in de buurt (thuis dus) een andere hond gezien.

Ik stuurde een kort mailtje of deze hond bij katten, paarden en andere honden kon en kreeg snel het antwoord terug dat dit geen probleem was, maar dat Shamus wel erg schuw was en nog niks kende.

Waarop ik antwoorde dat we dan wel even zouden verder zoeken dat dit geen goede match zou zijn.

Het asiel was gedreven, vroeg of we toch echt niet effe wilden komen kijken want volgens hun kon hij weleens perfecte match zijn.

Ik probeerde nogmaals uit te leggen dat onze twee Terrier dames niet al te aardig waren en dat ik problemen voorzag.

Toch wist het asiel het zo te spinnen dat Erik en Mees op een zondag naar Stratford zijn gereden om kennis te maken met Shamus. (ik was nog op Rhode Island)

De mannen gingen er heen zonder al te hoge verwachtingen, maar kwamen met zeer enthousiaste verhalen (en helaas geen foto's, VERGETEN) terug.

Er waren in totaal 5 families die interesse in Shamus hadden en men zou Erik maandag laten weten of ze door waren naar de volgende ronde.

En dat waren ze!!

Inmiddels arriveerde ik een dag later thuis en het asiel vroeg ik zo snel mogelijk langs wilde komen, ze wilden graag het heel gezin ontmoeten en ook onze honden. SHIT!

Kijk.... dat wij nog door de selectie waren gekomen, dat was al een meevaller, maar nu MET Meggie en Hannah.... dat ging een taaie worden.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb die twee innig lief, maar ze zijn niet al te aardig met andere honden (hou maar eens een enquete in Nuenen of vraag het hondje Sammie)

Na lang aandringen hadden we voor woensdag afgesproken, MET honden.

Eerst mocht ik kennis maken met Shamus en ook ik viel gelijk als een blok voor deze lobbes. Hij was duidelijk nerveus, angstig, maar wel lief.

De kennismaking met Hannah en Meggie verliep al met al niet slecht. Zij waren niet vriendelijk, maar Shamus begreep de signalen en hield afstand. 

Dat was opmerkelijk want Shamus is dan wel bijna een jaar oud, maar hij kende helemaal niks. Geen andere honden, geen andere mensen, niks.

Zij hebben hem in juli ernstig verwaarloosd in beslag genomen. 

Vervilt, vermagerd, buitengewoon slecht verzorgd.

Na onze kennismaking zouden we bericht krijgen voor wie het asiel ging kiezen en toen we thuis kwamen stond al het berichtje op ons antwoordapparaat dat wij Shamus mochten adopteren!

Een dag later hebben wij hem opgehaald, nu ruim drie weken geleden.

Shamus is een echte aanvulling en een waanzinnig lieve hond. Heel slim, heel grappig en ligt het liefst de hele dag in de vijver.

Ook is hij vaak bang. Als je iets in je handen hebt, als meubels verschuift, als je een onverwachtse beweging maakt en als hij in een kleine ruimte moet, zoals de auto, dan zit hij onwijs te shaken.

Maar we merken dat hij vooruit gaat, elke dag opnieuw weer.

Dus met grote trots stellen wij graag Shamus aan jullie voor!

deze foto kregen we van het asiel

eerste kennismaking bij het asiel

nog een beetje op afstand blijven

kennismaking met Hannah

naamplaatje voor hem gemaakt

afscheid van zijn vaste verzorgers in het asiel

thuis

kennismaking met Stjarni en Skjanni

schoothond

hallo Falki!

ze wennen langzaam aan elkaar

Shamus is dus niks gewend en in het begin durfde hij niet op een hondenbed te liggen, dus legden we een oud vloerkleed neer waarop hij op een gegeven moment wel durfde te gaan liggen

selfie

een echte waterrat

voor het eerst naar de trail

en dan eindelijk durft hij op het hondenbed te slapen

samen dansen?

Voor wie zich nu afvraagt, wat is het eigenlijk voor een hond, we hebben hem meegekregen als "Labradoodle" (kruising Koningspoedel x Labrador)

Maar een aantal aftekeningen van Shamus waren wel wat verwarrend. We vroegen ons af wat er nou exact in zou zitten? Misschien nog een andere ras? Een waterhond of zoiets?

De techniek staat voor niets en met een simpele DNA-test kun je de herkomst van je hond laten bepalen. Uit een databestand van meer dan 200 honden kunnen zij kijken welke rassen er in jouw hond zitten.

Dus dat hebben we gedaan!

Testje gekocht, met twee staafjes door de wangen van Shamus geroerd, laten drogen, ingepakt en opgestuurd.

Vol spanning ruim 2 weken zitten wachten en vandaag kwam de uitslag die ons toch een beetje verraste!

Tromgeroffel............................................

Shamus is een mix van Berner Sennenhond, Koningspoedel, Golden Retriever en Irish Soft coated Wheaten Terrier.

Die laatste heeft ons wel een beetje verrast. Maar wel gaaf dat dit allemaal kan en dat we het nu weten.

"afstammingsbewijs" 

een superfijn weekend van Shamus en de rest!