Hoe gaat het met de Canada-plannen?

Als ik steeds een euro krijg als men mij deze vraag stelt dan was ik al schaterlachend rijk!

DAT mensen het vragen vind ik niet zo erg, MAAR dat mensen meestal al gelijk zelf een antwoord geven, dat vind ik minder.

Zo ook afgelopen week "hoe gaat het met de Canada-plannen, ach het blijft zeker bij plannen maken" Daar sta je dan en hoeft niks meer te zeggen.

Wat mij verbaast is dat weinig mensen een idee hebben wat er allemaal bij komt kijken. Nu snap ik dat ook wel, waarschijnlijk hadden wij daar ook geen idee van, maar toch zo af en toe word ik helemaal moe van de stupiditeit van mensen.

Je hoort wel eens van mensen die binnen het dorp gaan verhuizen. Een werk dat het is, voorbereidingen en stel je eens voor, een h e l e a n d e r e straat. STRAAT!!!!

Je kent de buren niet, de route naar de Appie is anders, het ruikt er anders en de afstand tot pa en ma is ook 2,20 minuut langer fietsen. FIETSEN!!!

Wil je wat afspreken met de verhuizers, dan krijg je steevast als antwoord, doe maar na de verhuizing, tis nu zo druk.

Eenmaal verhuisd naar de nieuwe stek hoor je lang de verhalen dat het wel moeilijk was, zo ineens een andere straat. De buren zijn wel aardig, maar lang niet zo als naast Jaap en Annie, want dat waren zulke puike buren.

Dit soort verhalen zijn normaal en men vindt het ook normaal dat je dan effe tijd nodig hebt om zo'n verhuizing voor te bereiden en te verwerken.

Maar naar Canada? Daar moet je niet over zeuren. Dat bedenk je, je stapt in het vliegtuig en je gaat. DOEI!!!

Inmiddels zijn we sinds we besloten hadden "we willen naar Canada" 2 jaar verder. Klinkt vreselijk lang. Is het ook, maar de tijd is ook omgevlogen.

Nu 2 jaar verder kijken we al terug op een intensieve tijd waar we al veel geleerd en bereikt hebben.

Zo heeft Erik inmiddels 8 reizen naar Canada op zijn teller staan, de kinderen en ik 2. Tot eind van dit jaar komen er bij Erik minstens nog 2 bij en bij de kids en mij nog ééntje.

De economische crisis heeft wel degelijk roet in het eten gegooid. Potentiële klanten waren voorzichtiger om iets nieuws te beginnen of geld uit te geven aan externen. Projecten die in de startblokken stonden werden uitgesteld of gecanceld. Grote projecten werden kleine projecten en uiteindelijk waren het roerige en chaotische maanden.

Maar ook hier hebben we weer veel van geleerd.

Inmiddels komen er verschillende opdrachten binnen, ook met betrekking tot Canada en is Erik momenteel druk in Ontario aan het werk. Heeft weer veel nieuwe interessante mensen ontmoet en voelt zich al heel erg thuis daar.

Ook voelen wij ons met z'n allen steeds sterker en worden minder bang. Bang in die zin dat wij ons eerst heel erg op Orangeville hebben gefocust. Maar nu durven we ook verder te kijken. Dit kwam natuurlijk doordat we ons in Orangeville gelijk thuis voelden, mede door de hartelijkheid van Maria en Dennis die daar wonen en hun positieve verhalen. Maar nu kijken we ook al eens een beetje buiten Orangeville en hebben daar een goed gevoel bij, want alles blijft op rijdbare afstand.

Zo heeft Erik tijdens zijn laatste trip een heel leuk huis in Mulmur gezien. Het filmpje hierover hebben we al helemaal stuk gekeken en de kinderen en ik zijn benieuwd om het binnenkort in het echie te zien.

Hoe het nu echt gaat met de Canadaplannen? We durven er eigenlijk niets van te zeggen, maar ons gevoel zegt als het zo door gaat dan gaat het in 2010 eindelijk gebeuren. Is dat whishfull thinking of een feit? Wie zal het zeggen?