Sometimes it just sucks...

Nee, het loopt dit keer allemaal niet zo lekker als anders. Zeker vandaag niet.

Wat een pokkedag.

Het begon al vanochtend: om 5 uur klaarwakker. Great!

Uiteindelijk om 6 uur maar opgestaan en begonnen met bellen en mailen naar Nederland. Da’s dan wel handig als je zo vroeg op bent.

Mijn verzekering maar alvast laten weten dat ik mijn mobiel kwijt ben. Vervolgens maar eens gaan bellen met Alamo’s Lost & Found. Niks binnengekomen wat op een iPhone leek natuurlijk.

Inmiddels begon ik een behoorlijk zere rechterschouder te krijgen. Verkeerd gelegen natuurlijk. Heeft de hele dag behoorlijk pijn gedaan eigenlijk en ik ben als een idioot gereden want over mijn linkerschouder kijken ging niet. Daardoor moest ik me bijna omdraaien om in mijn dode hoek te kijken.

En over auto’s gesproken: gisteren ging ook bij deze huurauto het lampje branden dat waarschuwt voor te lage bandenspanning. Grrr. Echt irritant omdat op zaterdag al het waarschuwingslampje van de motor ging branden ten teken dat er iets niet goed zit. Tel daarbij op dat de kar ronduit smerig is van binnen en je begrijpt dat mijn liefde voor Alamo tot onder het vriespunt is gedaald. Ik begin me bijna te verheugen op mijn gesprekje met de manager op Pearson...

Maar goed, rijden met te lage bandenspanning vind ik niet fijn dus ik na het tanken effe lucht pakken bij de Canadian Tyre. Het begon er al mee dat je daarvoor 50 cent moet betalen. 50 cent!! Waar halen ze het gore lef vandaan. Maar ik moest toch lucht hebben dus ik gooi het geld erin en pak de slang om vervolgens als een volslagen debiel op zoek te gaan naar de manometer. Hoe kan ik anders de druk in mijn banden meten? Laat staan dat ik weet hoeveel lucht er bij moet.

Ik heb echt op de grond gelegen om te kijken of er ergens een metertje verstopt zat, maar nergens zo’n ding te vinden...

Van lieverlee dan maar naar binnen waar een meisje achter de balie van het tankstation stond die me werkelijk zo verschrikkelijk onnozel aankeek toen ik informeerde naar de drukmeter bij de luchtpomp dat ik bijna een toeval kreeg. Dat hadden ze in Canada niet, beweerde ze glashard. Ja, dat zal. Hier leggen ze hun tong op het ventiel en proeven ze de druk zeker. Tsss...

Vrij snel een, inderdaad: mannelijke, collega erbij gehaald en die zei dat er een staafje uit de nozzle springt zodra je die op het ventiel drukt en dat je daarop de druk kunt aflezen.

Raar, maar het zal. Was me in elk geval niet opgevallen. Maar volgens hem hadden de meeste Canadezen een eigen manometer bij zich... Heren lezers in Canada: graag jullie commentaar!!

Ik terug naar de luchtpomp die inmiddels geen lucht meer pompte omdat de tijd om was. En ik had er ook al geen zin meer in ook. Door nieuwsgierigheid gedreven heb ik toch die nozzle nog maar eens tegen het ventiel gedrukt en verdomd: er kwam inderdaad een piepklein staafje uit waarop je iets van een schaalverdeling kon herkennen. Geen denken aan dat je zo nauwkeurig de spanning van je banden kunt aflezen. Voor mij al helemaal niet omdat de schaalverdeling in PSI is en niet in BAR natuurlijk. 

Tja, en toen heb ik de handdoek maar in de ring gegooid. Dan maar een klapband...

Maar goed, terug naar vanochtend.

Ik kwam er door toeval achter dat de riedel mails die ik in alle vroegte vlijtig had zitten schrijven en versturen niet bij de geadresseerden was aangekomen. Reden? Onbekend. Ik heb met mijn provider gebeld maar er was nergens een probleem. En verdomd: de mails die hij verstuurde werden natuurlijk netjes bezorgd.

Voor de zekerheid heb ik alle mails nog maar een keer verstuurd via een andere server. Hoop maar dat het nu wel gelukt is. Ik heb goede hoop want ik krijg al wat reacties terug.

Als telefoon gebruik ik nu een prehistorische Nokia die ik (voorgevoel??) had ingepakt.

Ook leuk: sms-jes krijg ik niet 1x maar 6x. Heel fijn. Vooral omdat je ook betaald voor ontvangen sms-en. Zo gaat mijn $100,- beltegoed er wel snel aan natuurlijk...

Nog iets geinigs: onze bank hier weigert een cheque te accepteren omdat die op naam van mijn bedrijf staat en ik nog geen corporate bankaccount heb. En dat komt weer omdat ik geen CEO ben van mijn eigen bedrijf wat op zijn beurt weer veroorzaakt wordt door het gegeven dat ik mijn werkvergunning voor Canada nog geregeld moet worden.

Het mens van de bank weet dat precies want ze heeft alle stukken waaruit blijkt dat ik eigenaar ben van het bedrijf. Maar Cherryl (jèk, alleen de naam al) is onverbiddelijk. Mijn verweer dat ze drie weken geleden op het hoofdkantoor dezelfde cheque wel hebben geaccepteerd  en het geld hebben gestort op onze privé-account heeft er alleen maar toe geleid dat er intern bij de bank een rel is ontstaan... hihi.

Ik had er nog een lelijk mailtje overheen willen gooien maar besloot dat uiteindelijk maar niet te doen. Waarschijnlijk hebben we die mensen straks vast een keer hard nodig.

En de laatste van vandaag: ik heb me het pleuris gehaast naar een afspraak op de University of Guelph om 3 uur met twee bijzonder slimme mensen op het gebied van biomaterialen. Aangekomen bleek de vierde deelnemer aan de vergadering het hele zaakje gewoon vergeten te zijn en is dus niet komen opdagen. Sta je dan met je goeie fatsoen...

Nu is dit eigenlijk de eerste keer dat het gebeurt en het mens heeft zich werkelijk kronkelend uitgeput in verontschuldigingen, maar het zat toch al allemaal niet zo mee vandaag. De meeting + rondleiding was uiteindelijk wel echt de moeite waard trouwens.

Tegen mijn lieve landlady heb ik toen maar gezegd dat ik echt geen aangenaam gezelschap was aan de dinnertable gezien het verloop van mijn dag en mijn bar slechte humeur en dat ik maar ging uit eten in mijn uppie. Want ik had dus écht geen zin om gezellig te gaan zitten doen met de rest van de bewoners hier.

Gezien mijn gemoedstoestand had ik eigenlijk willen zeggen dat ze vierkant kon opflikkeren met haar gore bleke kipfiletjes met mandarijntjes en jus d’orange maar dat kon ik toch niet over mijn hart verkrijgen. 

Gelukkig maar...