Ik vertrek!

Nee, nee, geen paniek.

Ik doel op het hier veel besproken programma "ik vertrek".

Enerzijds is het natuurlijk leuk dat er op tv aandacht wordt besteed aan emigratie. Zo krijgen niet-emigranten een beeld wat er allemaal bij komt kijken als je het land wilt verlaten. Helaas hebben ze er geen informatieprogramma van gemaakt, maar een komische soap met een flinke portie drama, leedvermaak en groot deel menselijke stupiditeit.

Dus als wij enthousiast vertellen dat we willen emigreren kijken mensen ons gelijk meewarig aan. Zo van "kijk, daar heb je er weer één, kunnen we lachen".

Nou wil ik niet zeggen dat wij dadelijk geen tegenslagen gaan krijgen en geen stomme dingen gaan doen, maar feit is dat men bij het programma "ik vertrek" er op uit is om de domme dingen van mensen met een vergrootglas te tonen.

Toen ik anderhalf jaar geleden het programma voor het eerst zag besloot ik eens te informeren wat "men" daar zo zoekt.

Ik dacht nog lekker naïef dat je er misschien voor betaald krijgt.

Emigreren is best duur. Het verhuizen van je spullen kost een vermogen, je eigen tickets, de honden, de kat en over de paarden zwijg ik al helemaal.

Dus dacht ik, die maken een leuke opname van je vertrek en we verdienen zo nog wat van de kosten terug.

Haha, kan ik alleen maar zeggen.

Ik schreef een vriendelijke mail naar de Tros. Wat dingetjes verteld over ons als gezin, wie er allemaal mee ging (kids, honden, kat en paarden, denk dat is wel eens interessant) en welke rechten en plichten je hebt. Ook eventuele onkostenvergoeding.

In een vloek en een zucht kreeg ik een mail terug van de Tros.

Daarin schreven zij dat ze het leuk zouden vinden ons te filmen, maar rechten hadden we absoluut geen, alleen maar plichten.

Zo bepalen zij wat er opgenomen wordt, welke teksten zij daarbij inspreken (daarmee ruk je vaak dingen geheel uit zijn verband) en wat zij uitzenden (net dat ene moment waar je eens keihard "kut" riep).

Ook was je verplicht zelf opnames te maken en wilden zij weten of je nog een afscheidsfeestje ging houden. Want zoals de meesten op TV kunnen zien, op die afscheidsfeestjes komen de emoties los en zeggen mensen vaak de raarste dingen ("ons Annie wil helemaal niet weg hier, maar ze mot van Theo" zo in dat genre)

Het liefst hebben ze ook dat je niet zo goed bent voorbereid. Tenslotte niks zo smeuïg dan andermans leed uit te zenden.

Toen ik vroeg naar de onkostenvergoeding kreeg ik het volgende antwoord:

"het programma "Ik vertrek" heeft gemiddeld zo'n 1,3 miljoen kijkers. Stel julliw openen een B&B en 10% van die 1,3 miljoen kijkers boekt dan bij jullie een kamer dan zorgt dat programma er dus voor dat je slapend rijk wordt......"

Nee, ik geef het niet letterlijk weer, maar zo ongeveer werd het beschreven. Je laten mensen geloven dat de kijkers na het zien van het programma gelijk de telefoon pakken en bij jou op vakantie willen.

Afgezien van het feit dat wij geen B&B willen beginnen, of een motorcamping of iets anders waar je mensen over de vloer krijgt, is het ook totaal onzinnig.

Niet eens 1 % krijgt de neiging om te boeken, ik denk dat eerder 50 % de neiging krijgt om die mensen eens een schop onder hun gat te geven. Hoe halen ze het in hun hoofd om ergens in een Godvergeten gat een hotel te gaan beginnen en zijn amper in staat een ei te bakken!

Maar goed, zo ver tot het programma "ik vertrek"

Er zullen vast mensen zijn die gekke dingen doen, er zullen vast een boel dingen mis gaan, maar er zijn ook zat positieve verhalen van emigranten. Kijk maar eens ik het lijstje naast dit Blog waar jullie de ups and downs kunnen lezen van mijn blogvriendinnetjes Saskia, Jolanda, Wendy en Maria. (die overigens alle vier binnenkort post krijgen!!!!)

Emigreren gaat niet zonder slag of stoot, maar zo negatief hoeft het niet te zijn.