Wij zijn weer thuis!

Ja, ja, we zijn er weer! 

Al een week hoor, maar door een mega jetlag zat een update hier er niet in.

Het was gewoon verschrikkelijk. Met name Myrthe en ik hebben er heel veel last van gehad.

Maandagnacht hebben we beiden tot 4.30 's nachts wakker gelegen en toch om 6.45 uur weer op, die dinsdag. Nou dat heb ik geweten. Met hele dikke ogen en een reactievermogen van min nul zat ik op school.

Gelukkig doen we momenteel geen spannende dingen aan de computer (Photoshop, daar snap ik toch al geen hout van) of uren in de studio (ook lekker in het donker met om de haverklap het flitslicht aan). Een doodgewone dag aan tafel, dat scheelt, maar moe was ik toch en voor mijn gevoel errrrrrug afwezig.

Je zou denken dat je dan 's avonds in bed als een blok in slaap valt. Nee hoor, ook die nacht weer behoorlijk slecht geslapen. Pas vanaf donderdag kwam er een beetje normaal slaapritme in. Zover de jetlag.

Dank voor de vraag "hoe gaat het Mees". Dit werd zo vaak gevraagd, ik had er rijk mee kunnen worden. Natuurlijk lief die belangstelling. Met Mees gaat goed. Zoals ik al schreef bij "waar ben jij" waren de laatste uren van de terugvlucht nogal belastend voor Mees omdat hij maar bleef overgeven.

Maandags moest hij nog herstellen hiervan en is lekker thuis gebleven en vanaf dat moment gaat het wel goed met hem. Mees en Erik slapen dan ook normaal.

Verder was het een slome week. Je wilt van alles, je moet van alles, maar onder de streep komt er weinig van terecht.

Donderdagochtend moest ik brigadieren.  Dat is steeds opnieuw een avontuur.

Elles (mijn brigadiermaatje) en ik staan steeds opnieuw verbijsterd te kijken.

Sta je op straat het verkeer tegen te houden, dan wil de auto die voor je staat te wachten gerust al naar voren rollen tot bijna op je voeten zo naar het motto "nu heb ik lang genoeg gewacht". Of automobilisten drukken met hun voet het gaspedaal in , vroem vroem vroem, opschieten vrouwtje.

Ouders die gewoon oversteken en niet wachten totdat we op straat staan, komt geregeld voor. "oh ik dacht jullie staan er alleen voor de kinderen".

Ja hoor de kinderen laten we veilig oversteken en de ouders duwen we voor de bus! Die neiging krijg je wel.

Maar afgelopen donderdag spande de kroon.

Elles en ik brigadieren voor een kleine opening van een ventweg. Die ventweg kun je op drie plaatsen in en uit. Bij ons, maar ook zeg maar beneden en boven, wij staan in het midden.

Als wij daar staan, mag je er niet in of uit. Waarom? Omdat je dan tussen de kinderen rijdt, niet veilig dus.

We hadden net een bups kinderen overgezet en lopen terug naar de kant, komt er een auto vanuit de ventweg, die tussen ons door de weg op wil. (kon makkelijk 50 meter rechtdoor en er dan uit)

Ik gebaar heel woest dat die mevrouw weg moest, het was duidelijk GEEN veilige situatie.

In plaats van gauw door te rijden moest die mevrouw met mij in discussie. Inmiddels kwamen er nieuwe auto's en ook nieuwe kinderen en ouders die willen oversteken, met middenin die auto met die mevrouw.

Mevrouw vond dat ik niet zo boos hoefde te doen.

Kijk, daar irriteer je me al helemaal mee. 

Ik reageerde al gelijk kriegel met de woorden dat ik het helemaal had gehad, zij moest doorrijden.

Ja maar zij vond toch dat ik minder boos moest zijn. Tenslotte was er genoeg plek en kon zij er ook makkelijk doorheen.

Nu plofte ik zo wat. GENOEG PLEK????? De verkeersregels hebben het niet over plek, maar over het feit wat mag en niet mag. En als wij daar het verkeer staan te regelen, tja, dan maken wij de dienst uit.

Dus ik vertelde die mevrouw dat zij terug naar de verkeersschool kon gaan en opnieuw deregels leren MAAR toch echt moest DOORRIJDEN. 

Nee hoor, zij vond het totaal niet gepast dat ik zo reageerde.

Inmiddels kwamen er steeds meer mensen bij het zebrapad en aan mijn linker hand ontstond een file omdat zij met haar auto van rechts kwam. DUS VOORRANG HAD! 

En links stond een leswagen die de regels wel kende en inmiddels een stuk of wat auto's achter zich had die geïrriteerd stonden te wachten.

Inmiddels was ik het HELEMAAL ZAT. Dus ik draaide me nog eens om, zei dat zij fout was, terug moest op rijles en toen........ toen zei ik........ RIJ DOOOOR............................DOOS!!!!

Kijk, boos was ik terecht, dat doos had er niet persé bij gehoeven...... Maar mensenkinderen wat een gedoe.

Zelfs de leswagen sloeg een kruis toen de mevrouw weg was.

En wat zei Elles? Ik werd zelfs bang van jou!