Zwiertje

Emigreren heeft ook nadelen. 

Één nadeel daarvan is dat niet alle dieren mee kunnen naar Canada. Niet omdat we niet willen, maar simpel omdat het niet gaat.

We hebben het over Zwiertje!

Toen wij onze plannen voor emigratie naar Canada maakten,  ontstond al gauw de vraag wat doen we met de dieren? Over honden en kat was geen discussie mogelijk, die gaan gewoon mee. Zij horen tenslotte bij ons gezin, we wonen samen onder één dak.

De paarden? Ondanks de hoge kosten willen wij deze meenemen. Niet ons hele kwartet. Gunnar is met 29 jaar gewoon te oud. We willen het beestje niet de lange en enerverende vliegreis aandoen. 

Skuggi stond ook nooit ter discussie, maar doordat Erik het laatste jaar amper tijd had voor Skuggi merkten wij dat onze "koekie" zich ontzettend begon te vervelen en hij werd diep ongelukkig.

Momenteel staan alle paarden in Goch bij onze vrienden. Daar wordt Skuggi momenteel intensief bereden en staat hij ook weer voor de kar. Hij is super in vorm en helemaal opgebloeid. De afspraak is dat hij voorlopig in Goch blijft, mocht er iemand langs komen met wie Skuggi de perfecte match heeft dan overwegen wij hem te verkopen, anders blijft ie gewoon lekker in Goch.

Er zijn wel kopers op af gekomen, maar die mensen waren zo vaag dat we besloten hem nog liever iemand cadeau te doen dan te verpatsen aan een malloot. 

Tot slot onze Zwier.

Daar kunnen we heel kort over zijn, Zwier mag geeneens mee. Het is al een ramp om levensmiddelen Canada in te krijgen, laat staan als "het" nog loopt. Afgezien daarvan, een varken is niet echt stressbestendig en zal de reis te belastend zijn voor Zwiertje.

Verdrietig nieuws.

Het ligt niet in onze aard om één van onze dieren weg te doen. Wij zijn aan ze gehecht en erg op ze gesteld. Buiten of binnen, alles hoort bij ons gezin.

Zwiertje kwam met zijn broertje Basje als bigje van 6 weken in ons huis. Ja echt in ons huis. Zij waren te klein en kwetsbaar om buiten te wonen. Dus maakten we een stalletje in onze garage en via het kattenluik konden die twee de tuin in (en regelmatig de rest van ons huis). Het was echt een geweldig tijd! (tv-kijken met een big op schoot is gaaf)

Na een half jaar zag onze voor- en achtertuin er uit als een maanlandschap en werd het tijd dat die biggies hun eigen stek kregen. Dit was bij de paarden op de wei. Een eigen stukje omheind met een stalletje en genoeg plek om te wroeten.

Het viel mij zwaar om de varkentjes niet meer thuis te hebben, ondanks hun vernielzucht waren zij ongelooflijk lief en aanhankelijk. Maar zij waren ook toe aan een eigen plek en hadden het met z'n tweetjes erg naar hun zin.

In oktober 2008 werd Basje helaas ernstig ziek en overleed op driejarige leeftijd aan een maagbloeding.

Een aantal weken geleden werd ik benaderd door Lideke. We "kennen" elkaar van het IJslanderforum. Zij had gelezen dat wij naar Canada willen verhuizen en dat Zwier niet mee kan.

Lidekes zus Wilma heeft afgelopen zomer twee varkens op de leeftijf van 15 jaar vlak na elkaar verloren. Achter bleef hun varkentje Knor die langzaam eenzaam werd.

Lideke vroeg zich af of Zwiertje misschien bij hun mocht komen wonen.

In eerste instantie schrok ik me wild, "wat onze Zwier weg", maar tegelijk wist ik dat dit een uitstekende kans was om een goed tehuis te krijgen voor Zwier.

Dus Wilma gebeld en we kletsten eindeloos met elkaar over onze dieren en zagen veel overeenkomsten.  Ik had er gelijk een goed gevoel bij.

Nu Mees nog, want Zwiertje is het varken van Mees. En hij moet er klaar voor zijn om afstand van Zwiertje te doen.

Dus toen we een week later in de auto zaten met z'n tweetjes, vroeg ik Mees of hij er wel eens over nadacht wat er met Zwiertje ging gebeuren als wij gaan verhuizen.......

Ja natuurlijk dacht hij er over en Mees wist dat we een goed tehuis moesten vinden, liefst in gezelschap van een ander varken, want dat was eigenlijk wel het belangrijkste. Weer een vriendje voor Zwier bij lieve mensen!

Voorzichtig vertelde ik het verhaal van Lideke en Wilma en hun varkens en alle andere leuke dieren die daar wonen (geloof wel 6 honden)

Mees leek het wel wat en wilde er graag met mij gaan kijken.

Ik zei dat hij ook gerust zelf met Wilma mocht bellen. "is goed" zei hij..........

Dat nam hij dus heel letterlijk en serieus.  We waren amper thuis en Mees zei "ik ga die mevrouw van Knor bellen"

Uh wat?

Ja ik wil nu bellen!

(kinderen vragen zoiets altijd als het helemaal niet uitkomt, bovendien wilde ik Wilma per mail voorbereiden op dit telefoontje)

Mees moet dat echt nu?

Ja nu, dat is toch belangrijk!!!!

Ok dus, maar ik wil eerst even met Wilma spreken zodat zij weet waarover het gaat.

Dat was dan goed en Wilma reageerde heel lief en begrijpend. Die zei " prima, geef mij Mees maar".

En toen, toen verbaasde mij onze 10 jarige zoon. Ons kind dat vaak verlegen is om iets te vragen of om op de voorgrond te treden.

Mees nam zelfverzekerd te telefoon en begon van alles te vragen en te vertellen. Niet maar eventjes, nee hoor, ik geloof dat hij wel 20 minuten aan de telefoon heeft gezeten. Echt ongelooflijk.  Supertrots was ik!

We spraken af als wij terug waren uit Canada eens een kijkje te gaan nemen in de provincie Utrecht. Dat hebben we twee weken geleden ook gedaan en het was precies zo als we ons de nieuwe baasjes van onze Zwier voorstelden. Lieve en aardige mensen zijn Wilma en haar man Edwin. Knor  is net Zwier, alleen een maatje groter. Het voelde goed.

Morgen is het dan zo ver. We gaan Zwier verhuizen. Ondanks dat we een goed gevoel hebben bij de nieuwe plek voor Zwier is het een zwarte dag in ons leven. Afscheid nemen van een diertje dat een deel van ons was.

Ik weet dat hij het daar goed heeft, ik weet dat ze daar lief zijn, ik weet dat Zwier bij ons nu eenzaam was. Alles weet ik en toch voelt het niet fijn.

Niet meer 's morgens roepen "heeee Zwierie, goeiemorgen" en een dikke knor terug krijgen!

Geen varkensbuikje meer kroelen en wachten totdat Zwier op zijn zij valt.

Geen stopcontactenneusje meer wrijven maar dag zeggen tegen een  geweldig varken!

Emigratie, het begin van afscheid nemen is begonnen!