Meggie en andere catastrofen...

Van de week schreef Jari onder mijn laatste verhaal:
"Ze kunnen zo een film over jullie maken... "Familie Duijsens in 1 week" dan maak je makkelijk 2 uur vol haha"


Zou het?
Wie gaat mij dan spelen? Meg Ryan? Julia Roberts? Of eerder vanwege het postuur Bette Midler of Kristi Alley? Als we dan maar afspreken dat Jari de titelsong gaat zingen. Titanic 2, de ondergang in Ontario....


Meggie baart ons inmiddels grote zorgen. Na een bezoek aan de plaatselijke kliniek ben ik een week later uitgeweken naar een praktijk in Guelph. Deze is 7 dagen  per week en 24 uur per dag bereikbaar. Verbonden aan de universiteit met genoeg mogelijkheden in huis.
Zondagmiddag kon ik daar terecht. Arts nam zich uitgebreid de tijd, bestudeerde de bloeduitslagen van een week geleden en stelde voor om nog een aanvullende bloed- en urineonderzoek te doen. Plus een uitgebreide echo.
Waar ik moeite mee had is dat ze Meggie uit je handen nemen om dan in een andere ruimte bloed en urine af te nemen.  Normaal sta ik altijd met mijn neus overal bovenop.
Verder hadden we een goed gevoel bij deze kliniek.
Wel reed ik enigszins van de wap naar huis. Er waren tal van mogelijkheden wat Meg kon hebben en ze klonken allemaal niet top.
Dinsdagmiddag belde de arts met de uitslag. Er is niks zo frustrerend om in een vreemde taal een riedel van medische termen, kreten en uitslagen over je heen te krijgen.
Eerlijk gezegd kon ik er geen touw aan vast knopen.
Gelukkig heeft Erik vanuit Nederland meteen de praktijk terug gebeld en het verhaal nog eens aangehoord.
Aangezien de uitslagen zeer twijfelachtig waren vond men de echo echt noodzakelijk. Wij ook.
De arts stelde voor dat we Meggie woensdagochtend daar afgeven  en als zij tegen het eind van de dag klaar was, zou men mij bellen.
Dacht het niet! Na overleg gingen zij akkoord dat ik een uur van te voren een telefoontje kreeg wanneer Meggie aan de beurt was en dat ik daar ter plekke mocht wachten.
Woensdagavond rond zessen het telefoontje en een uur later zat ik samen met Myrthe, Mees en Meggie in Guelph.
Helaas mocht ik deze keer ook niet bij het onderzoek zijn, maar ik probeerde er vrede mee te hebben. Na een dik half uur was Meg klaar en men was onder de indruk hoe kalm, lief en coöperatief zij was.
Vervolgens volgde een uitgebreid verslag. Gezien de bloed en urine resultaten kon er sprake zijn van een auto-immuunziekte, misschien toch een tumor, iets aan de darmen of nieren.... Lymfe waren vergroot, maar ook niet weer te. Ook de nieren waren te groot, maar kwam dat van het vele drinken of een infectie?
De volgende logische stap was een punctie van de blaas om de urine daar direct weg te halen om deze speciaal op kweek te zetten.
Wat er toen gebeurde, ik weet het niet. Of het door het feit kwam dat men met een naald dwars door mijn Megje ging steken of dat alle emoties van dat moment en de afgelopen weken mij te veel werden...... ik begon heel langzaam van mijn stokje te gaan.
Ruisen in mijn oren, het zweet brak me uit, weke knieën en lichte misselijkheid.
Het lukte me om even in de spreekkamer te gaan zitten, gaf toestemming voor de punctie en vluchtte de wachtkamer in.
Myrthe zorgde ervoor dat Meggie met de artsen meeging en Mees ontfermde zich over mij. Hij haalde ijskoud water en wat tissues en na een paar minuten voelde ik me weer ok.
En Myrthe hield contact met de artsen.
Voordat ik er erg in had, stond Megje ook weer naast me te kwispelen. Ook deze ingreep had zij kranig doorstaan, zonder piepje en alles. Wat een gave hond!


Enigszins onder de indruk reden we terug naar Hillsburgh en aten als troost een schaal nacho's met z'n drietjes. Nu wachten op de uitslag van de urine.
Het verslag van de echoscopie hebben wij inmiddels ontvangen en hebben wij gelijk doorgestuurd naar onze "oude" dierenarts Erik om zijn mening te horen. Tenslotte heeft hij onze Marg de afgelopen 8 jaar onder zijn hoede gehad.


Na weer een beroerde nacht besloot ik het vandaag wat rustig aan te doen. Inmiddels heb ik een chronisch slaapgebrek.
Beneden in de gang ontdekte in een natte plek...... Raar..... zou Meggie daar per ongeluk hebben geplast? Zij drinkt immers grote hoeveelheden. 
Ook zag ik dat het zelfs wat nat was achter de deur daar van de verwarmingsketel. Misschien er onder door gelopen? Bovendien stonk het...
De hele boel opgeruimd en een handdoek voor de deur opgerold om te kijken waar het "water" vandaan komt....
Een uurtje later wilde ik in bad. Besloot beneden te gaan kijken en zag dat de handdoek al helemaal nat was. 
Eerst maar in bad en dan verder kijken.
Toen ik uit bad kwam liet ik het water pas weglopen en ging gelijk beneden kijken. Tot mijn schrik zag ik dat het water de gang in gutste.  Gauw weer naar boven, stop er in!
Ed onze man voor alles gebeld die zorgde dat hier aan dit chaos een einde kwam.
Niet alleen water kwam er uit..... ook de riolering........ Te ranzig voor woorden.
Eerlijk gezegd, ik heb het er helemaal mee gehad.


Inmiddels heeft Ed de verstopping verholpen. So far so good!
Wordt vervolgd!

Meggie, het liefst slaapt zij ergens waar het rustig is

lekker warm onder de pyjama