Mijn eerste keer...

Vrijdagavond.
Een zwoele zomernacht.
De spanning is hoog.
Nu gaat het gebeuren.
Een moment waar we lang naar uit hebben gekeken.
Jaren op gewacht.
Jij en ik.
En dan, ineens moet het er van komen.....
Falki en ik maken onze eerste buitenrit in Canada!!!

Jaja, jullie dachten al na de openbaring van afgelopen week, de eerste kus, komt nu het vervolg.
Niet dus!
Maar afgelopen vrijdag was het inderdaad zo ver, Falki en ik maakten samen onze eerste buitenrit op Canadese bodem. Samen met Myrthe en Stjarni.
Het was ook reuze spannend om na zo lang weer samen te rijden en dat in een vreemde omgeving.
We kennen de route niet, andere grond, ander bos met zeker heel veel andere kabouters waar paardjes van willen schrikken.
Alles was anders, behalve één ding, het vertrouwde gevoel tussen Falki en mij. Alsof ik opnieuw thuis kom terwijl ik op hem klim. Zo gewend, zo wij, zo ons.
Zo gaaf om je paard voor je eigen deur op te zadelen en samen weer thuis te komen. Elkaar nog welterusten zeggen voor het slapen gaan, nog even in de wei blijven zitten en vanaf het terras nog roepen "he Falki".
Het rijden was wat rommelig, even kijken of de knopjes nog op dezelfde plek zaten en wat komt er ook alweer na de volgende bocht. Kunnen we hier in galop of niet en waar naar toe gaat dit pad?
Tig vragen en onzekerheden, maar het voelde alleen maar gaaf, vreemd en zo vertrouwd.
Myrthe en ik hebben samen met onze paardjes genoten.

het vertrek

bijna weer thuis

zo dicht zijn de paarden bij ons, genomen vanuit de paardenwei

helemaal blij

genieten in de avondzon

Na onze rit hadden we Dawn beloofd om met de paarden langs te komen.

Hun honden Baron en Jackson staan vaak zinloos voor het hek naar de paarden te blaffen en we hadden bedacht dat het wel handig zou zijn om elkaar eens te ontmoeten zonder hek, maar neus aan neus.

En dat werkte. De honden geïmponeerd van de grootte van de paarden waren nu heel zoet. Snuffelden uitgebreid aan elkaar, gaven elkaar kusjes en de sfeer was relaxed.

We stonden dus voor het huis van Ed en Dawn met de levende have, kletsten wat en ineens gilt Myrthe "mam, kijk daar nou". Ik draai me om en zie Falki zo door zijn benen zakken om uitgebreid op het pas ingezaaide gras van Ed te rollen......

"oh my god what a joke" roept Dawn....  Ondertussen probeer ik Falki omhoog te krijgen, maar nee, meneer draait op zijn andere zij en komt wijd maaiend met zijn benen overeind. 

Stjarni ziet het en doet het nog eens dunnetjes over...

Dag gras!

Ik vroeg of Ed ook de humor hiervan in zou zien, maar dat dacht Dawn niet, dat gras, dat was de ziel en zaligheid van Ed.... Balen!

Er gaat ook eens nooit wat normaal hier.

Zeker niet als je bedenkt dat het zwembad vanochtend ineens half leeg was nadat ik daar gisteren voor het eerst mijn baantjes heb getrokken......... Opgedronken heb ik het water zeker niet!

En dan nog Meggie.

De ziekte van Addison is het niet. De vloeistof uit haar gewrichten was troebel en staat nu op kweek. De uitslag kan er met een beetje pech pas eind van de week zijn.

Vanmiddag belde de kliniek om te vragen hoe het met haar gaat. We vertelden dat we het idee hadden dat zij met de dag zwakker wordt en gewicht blijft verliezen.

Morgenochtend rij ik weer met Meggie naar Guelph om haar daar te laten checken.

Al met al geen verandering, alleen de hoop dat men gauw weet wat het is en dat men kan gaan behandelen, als het dan niet te laat is, want met de dag wordt zij slechter.

Verder duimen kan dus geen kwaad!

Wordt vervolgd!

de visarend, nu dichterbij

vlinder in de tuin (@Ingrid H. dat kun jij vast beter!!!)