Veel te vertellen!

Tot mijn schrik zie ik dat het alweer meer dan een week geleden is dat ik geschreven heb.
De dagen waren goed gevuld en 's avonds was ik te moe.
Ben nu in dubio, schrijf ik nu een lang verhaal en jullie haken halverwege af omdat het te saai is of schrijf ik nu een klein stukje en de rest deze week?
Eens kijken hoe ik ver ik kom!

Myrthes tochten met de bus gaan goed. Zij vindt het leuk en het geeft gelijk weer meer structuur in huis. Gelukkig zit zij 's morgens op het eind van de route en rijdt gelijk door naar school en 's middags zetten zij haar als één van de eersten af. Dat scheelt, want als je "verkeerd" op route ligt zit je twee keer per dag een uur in de bus...

Onze logees Andrea en Martina zijn vrijdag 28 mei vertrokken voor een weekje rondreizen door Ontario. Raar, je huis lijkt dan ineens veel groter als er 2 mensen wegvallen. Ook wel een beetje saai eigenlijk.
's Middags viel alweer de stroom uit, geen idee waarom, geloof een brand ergens. Inmiddels raak je er aan gewend.
Zaterdag stond in het teken van strijken en rijden! Was strijken voor mij en Erik bracht in totaal 4, 5 uur in de auto door.
Myrthe was door Sydney gevraagd om te komen paardrijden. Er moest een trail verkend worden en dat leek haar leuker met z'n tweetjes. Hoef je Myrthe natuurlijk geen twee keer te vragen.
Mees wilde niet mee.....
Naar Caledon rij je ongeveer 3 kwartier heen en 3 kwartier terug.
Weer thuis vertelde Erik aan Mees dat Mitch naar de kermis ging en Mees ook echt wel mee mocht. Tja, toen wilde hij wel mee....
Hup, weer die 3 kwartier heen en terug..... Eind van de dag nog eens om M&M op te halen.
En iedereen kan wel roepen, voor Canadese begrippen is dat een afstand van niks....... Klopt als een bus, maar ik zie Nederlandse ouders niet op een dag 3 keer van Eindhoven naar  Sittard rijden....
Wel van die gesjeesde emigranten ouders.

Inmiddels zaten we vol spanning op de uitslag van de bloedtesten van de paarden te wachten, maar er kwam maar niks.
Omdat we de stal 's nachts veel te donker vonden lieten we 's avonds de deuren open zodat de paarden in geval van nood naar buiten konden op de paddock (een soort betonplaat). In alle vroegte maakten wij de deur weer dicht, want stel Vet Ed kwam eens kijken, dan was hij het hier beslist niet mee eens.
Woensdagochtend om half 9 ging de telefoon. Vet Ed, hij had alle resultaten binnen en de paarden waren ontslagen uit hun quarantaine..... Jippie!
Verder vertelde Ed dat hij die ochtend al langs was geweest om te kijken hoe het met de paarden ging.
Vanochtend?????
Ja om 7.45 uur....... Oef............om 7.30 hadden we de staldeuren gesloten! Net op tijd!
Toen Myrthe tegen vieren uit school kwam stonden wij met een big smile bij de oprit met de paarden te wachten! Zij waren weer vrij!

eindelijk weer vrij

de regen maakte niks uit

genieten van de vrijheid

Zoals eerder vermeld moeten wij onze post twee straten verderop halen. Elke keer opnieuw weer spannend, wat ligt er in de brievenbus.

Inmiddels zaten wij vol verlangen op onze bestelde Senseo-machine te wachten. Extra besteld in de VS!

Dus ik kom bij de brievenbus. YES, een briefje dat er een pakje ligt te wachten!

Hup naar het postkantoor, dat is "downtown Hillsburgh". Extra alles post meegenomen waar ons adres op staat, als bewijs dat we er ook wonen (vroegen ze laatst naar), mijn Nederlandse rijbewijs (ik heb no geen Canadese) voor de legitimatie. Helemaal compleet dus!

Carolyn van de post ook helemaal blij met mijn hebben en houden want nu mocht zij mij legaal ons pakket overhandingen (laatst nl niet, heel gedoe)

En het pakje lijkt ook het formaat Senseo te hebben...... Lees ik dan dat de afzenden een zakenrelatie van Erik is die een partij tandwielen stuurt........ Onnodig te vertellen dat ik heel erg baalde!

De dag erna, TWEE pakketzegels in de brievenbus. Mees en ik al helemaal uit het huisje.

Weer downtown Hillsburgh gereden, ook nu de hele bups mee zoals boven beschreven.

Pakje nummer één was een nieuwe schoolbroek voor Mees van zijn uniform en pakje nummer twee......... kost 10 doller en 10 cent........ En dit mocht alleen cash of met een check afgerekend worden.

Chipperdechip! Cheques heb ik niet en cash kwam ik maar tot 5 dollar en nog wat........ BAAAAAAAL

Mees en ik weer de auto in, rijden het dorp uit, pakt Mees het kleine fototoestel.

"wat doe jij nou?"

Mees wist zich ineens te herinneren dat ik daar 5 dollar in had gestopt toen hij naar Toronto was geweest en rara......... die zaten er nog in.

Stuur omgegooid, terug naar het postkantoor en daar met een smile van oor tot oor ons pakket in ontvangst genomen. Op weg naar de auto gauw open gemaakt en JAAAAAAAAAAAAAAAA

de Senseo zat er in!!!! Dansje op straat gemaakt!

We hebben intens van ons eerste kopje genoten kan ik jullie vertellen!

koffie meegebracht door Martina en Andrea, koffiemeld gestuurd door Smurf!

Een week of twee geleden vonden Mees en ik bij ons in de straat een schildpad. Vonden wij onwijs gaaf en waren onder de indruk hoe groot deze was.

Maar inmiddels weten we wel beter. Een paar dagen later kwamen Erik en Myrthe er eentje tegen die zo groot als een laptop was.

Op weg naar een van mijn talloze ritjes naar de brievenbus kwam ik ook een hele grote tegen. Helaas zat ie midden op de weg. Ik besloot te stoppen, knipperlichten aan en dan proberen het beestje terug te jagen.

Oppakken durfde ik niet zo goed omdat hier van die Snappingturtles bestaan en die bijten zo wat je vinger af.

Inmiddels zoefden de auto's om en langs mij heen, die vonden mij natuurlijk maar een malloot daar op die weg met mijn fototoestel. Blijkbaar irriteerde ik het dier zo dat ie eieren voor zijn geld koos en terug naar de kant liep. Gelukkig maar want de wielen van zo'n grote truck overleeft hij niet.

hier zit ie op de weg, rechts zie je de streep nog

close-upje

kijk, rechts mijn voet in beeld, vanwege het formaat

uiteindelijk droop ie beledigd af

Grappig genoeg kwam ik er 5 minuten later nog eentje tegen op het bruggetje. Die beestjes zijn nu druk bezig eitjes te leggen en willen daar heel  wat (kilo)meters voor afleggen. 

deze was druk bezit met zijn eitjes

nog een close-up van de eitjeslegger

Elke dag opnieuw blijf ik me verbazen over de beestjes die ik hier tegen kom.

De Eekhoornpopulatie groeit ook gestaag in onze tuin, zeker nadat Myrthe bij de boerenbond in Erin speciaal Eekhoornvoer heeft gekocht.  Mees vroeg van de week eens of er een "Eekhoonfeest" aan de gang was, zoveel liepen er rond.

Verder komen er elke dag weer nieuwe mooie gekleurde vogels bij zoals Goudvinken.

of deze specht

Dit zijn dan steeds de kleien dingen die je van de dagelijkse zorgen afleiden.

Ook die hebben wij, zorgen, zat eigenlijk. De grootste is momenteel Meggies gezondheid.

Sinds inmiddels 3 weken is zij een heel stuk lustelozer.  Wil niet meer mee lopen (terwijl zij altijd heel fit en vitaal is), eet wel, maar drinkt en plast veel, haar vacht ziet er wat vreemd uit en zij verliest gewicht.

Al met al maakt zij geen gezonde indruk.

Afgelopen maandag naar de DA hier in het dorp geweest. Die meneer nam zich ook uitgebreid de tijd, er werd besloten bloed te prikken en de urine na te kijken. De volgende ochtend nog eens ochtendurine inleveren.

Al met al was de uitslag zo dat het bloed en de urine net afwijkt, maar niet duidelijk genoeg. 

Aangezien het lastig is bij deze kliniek een afspraak te krijgen en er ook nooit iemand in het weekend bereikbaar is hebben wij besloten om met Meggie over te stappen naar een kliniek in Guelph die verbonden is aan de faculteit geneeskunde daar.

Vanmiddag hebben wij daar een afspraak.

Ook krijgen we veel vragen hoe het nou met Mees gaat. Dit gaat met de nodige ups and downs.

School gaat steeds beter. Hij gaat weer hele dagen naar school en geeft ook aan dat dit goed is.

Ben, de manager van het landbouwgedeelte van deze farm heeft Mees nu een paar keer meegenomen op de tractor om gras te maaien. En nu heeft Mees van Ben een baantje aangeboden gekregen om bij Ben thuis het gras te maaien. En als dat goed gaat, mag Mees steeds een grotere maaier rijden!

Dit vindt Mees natuurlijk heel erg gaaf en brengt hem op andere gedachten.

Afspreken na school vindt Mees nog lastig. Na een dag Engels spreken is hij blij als hij even tot rust kan komen. Dus dat zetten we nu op een lager pitje.

Inmiddels zijn Andrea en Martina weer in Hillsburgh en Erik gisteren vertrokken naar Nederland. Nog een paar dagen en dan zitten we met z'n drietjes hier op de farm, Erik komt pas over een week terug.

De eerste ochtend zonder Erik begon alweer chaotisch.

De paarden staan 's nachts nog bij hun stal op de betonplaat. In de ochtend mogen zij een tijdje op het gras en 's middags.

Vanochtend eerst de honden uitgelaten, halsters gepakt, paarden, stap, stap, stap naar de overkant van de stal, weitje in, beetje de wei inlopen, want de poort staat open en is vrij groot.

Falki stak zijn neus gelijk in het gras en begon te eten. Stjarni keek me brutaal aan en schoof naar rechts...

Nee toch????? Ik ook gelijk naar rechts, maar dat ei gooide zijn kont in de lucht en rende zo langs mij af met Falki achter zich aan.

(en toen volgenden heeeeeeeeeeel veel krachttermen)

Ik zag de paarden de oprijlaan afrennen en hoopte nog dat zij voor de andere wei zouden stoppen..... Nee, hoor, erf af en hup naar rechts de weg op.

Ik kon wel janken!

Luid roepend naar Andrea en inmiddels achter de paarden aan. Fiets gepakt, maar ja, als je bij ons het erf af gaat en naar recht wilt...... moet je gelijk een fikse berg op. Met de conditie van een dode ben ik die berg opgekropen.

Andrea inmiddels terug een auto halen.

Boven op de berg kon ik de straat mooi zien, maar geen paard te bekennen, erger..... door de regen kon je hun voetstappen zien en die gingen recht op de grote drukken weg af....

Andrea kwam, ik stapte (helemaal buiten adem) de auto in en we reden verder.

Ineens zagen we weer twee paarden de straat in komen,  de onze natuurlijk, want welke malloot laat anders nog op zondagochtend 2 paarden ontsnappen.

We stapten uit en liepen er rustig op af.  Onder geen beding mochten zij omkeren weer die andere weg op.....

Gelukkig zagen wij achter hun een auto stoppen die op een gegeven moment begon de weg echt af te zetten zodat geen auto's meer langs konden.

Het voelde oneindig totdat we eens bij Falki en Stjarni waren, maar dan hadden wij ze gelukkig toch te pakken. Falki keek een beetje beledigd, ik geloof niet dat hij de zin van dit uitstapje zag, hij wilde immers grazen in de wei.

Stjarni keek nog steeds zo "van wat gaan we nou eens doen", maar moest met ons mee.

Vanuit de verte bedankte ik mijn helpers en we liepen inmiddels die "takke" berg weer op. Moet echt iets aan mijn conditie doen, want ik hijg als een stoomlocomotief uit 1812......

Andrea nam haar auto en ging de grote weg verkennen of er ergens schade was....of remsporen? Gelukkig nergens iets bekennen, maar de heren waren een heel eind gegaloppeerd richting de volgende straat, omdat een oplettende automobilist op het idee kwam ze in de berm te houden en terug te drijven.

Jullie snappen, mijn zondagochtend was helemaal top!!! 

Inmiddels heb ik jullie lang genoeg verveeld met mijn geleuter. Het wordt tijd voor een kopje Senseo!

Verder nog wat foto's van de rodeo gisteren in Erin!

Iemand nog iets leuks te melden voor mij? Make my day!

p.s: Jari, Stef en Sandra als jullie dit lezen, Erik heeft iets voor jullie meegebracht uit Canada!