Eerste advent

Niet te geloven, over 4 weken is het al kerst.

De tijd vliegt voorbij.

Afgelopen week een adventskrans gekocht en die vandaag geprobeerd wat op te leuken. Beetje

lastig want het binnenwerk is anders dan in Nederland.

Maar we hebben ons eerste kaarsje al aangestoken.

Namens Mees en ons allemaal, heel hartelijk dank voor alle lieve mails, reacties op het blog, Facebook,

Hyves en Skype! Over aandacht niks te klagen.

Ook Mees zijn verjaardag rustig gevierd.

's Morgens cadeautjes uitpakken, na school de verjaardagstaart eten en 's avonds uit eten.

Veel mensen vroegen of wij de slingers laten hangen van de week ervoor, omdat Myrthe toen al jarig

was.

Nee dus! Elk jaar halen we ze trouw af om ze vervolgens een paar dagen later weer op te hangen. We proberen  zelfs een beetje te variëren zodat niet alles hetzelfde is.

Mees voelde zich in elk geval echt jarig en heeft er van genoten. Vooral om na school nog even uitgebreid  met zijn vriendje Stef in Nederland te skypen.

de kamer is versierd

Taart staat te wachten met 12 kaarsjes

pfffffffff

waar zal ik beginnen?

het cadeautje van Stef!

Donderdag weer een ochtend in het asiel doorgebracht om een aantal honden op de foto te zetten. Er waren een paar nieuwkomers en men probeert door artikels in kranten deze honden zo snel mogelijk te herplaatsen.

Elke keer ben ik opnieuw verrast wat voor een leuke honden daar terecht komen en oprecht geshockeerd om welke onbenullige redenen mensen hun hond of kat afgeven.

Mijn favoriet van die dag was Domingo, een grote sterke hond met een geweldig karakter.

Jammer dat wij al drie honden hebben, deze had ik graag gelijk meegenomen!

Domingo zoekt een nieuw baasje

Zaterdagochtend werden we dan voor het eerst wakker in een wit Canada!

Het had gesneeuwd. Niet veel, maar er lag sneeuw!

De honden waren helemaal door het dolle heen en stuiterden alleen maar door de tuin.

Myrthe ging paardrijden en Erik en ik boodschappen doen in Guelph. Daar sneeuwde het heel hard

met een gemene koude wind terwijl inmiddels in Hillsburgh de zon scheen.

Bijzonder hoe het weer hier lokaal kan variëren.

's Middags met de honden door ons eigen bos gewandeld en de kinderen de eerste keer

gesleed in de tuin.

een tuin vol sneeuw

paarden uit voorzorg in de dekens en voeren bij een beschutte plek

stoer

eindeloos spelen 

klein maar dapper

onze straat vol met sneeuw

Mees ruimt sneeuw voor de keuken

op weg naar het bos

samen door het bos

blauwe lucht en zonneschijn ondanks sneeuw

Toen we hier kwamen wonen werden ons voor de paarden twee weilanden aangeboden die we de 

afgelopen maanden ook goed hebben gebruikt.

Hoe het in de winter verder moest wisten we nog niet maar volgens onze verhuurder was dat

"No problem"

Inmiddels had Erik al verschillende keren gevraagd welke oplossing onze "landlord" in gedachten

had en een paar weken geleden kwam hij met het onzinnige idee dat de paarden van de wei moesten

en op het verharde stuk voor de schuur. Ook mochten ze wel een stukje schuur gebruiken om te schuilen.

Hetzelfde stuk dus waar de paarden in quarantaine stonden.

Voor de quarantaine was die plek prima, we wisten dat het immers maar voor een dag of 10 zou zijn.

Langer daar blijven is geen optie. De betonplaat is geruwd en funest voor de ijzerloze voeten van onze paarden. De hoeven slijten daar zo hard dat ze in no time op stompjes staan.

IJzers zijn de winter ook niet echt een optie vanwege de sneeuw en de gladheid.

Niet alleen dat de plek onhandig was, de prijs die de verhuurder vroeg sloeg nergens op.

Nadat we beleefd maar vriendelijk weigerden verbood hij ons ook de paarden in de winter gewoon

buiten te houden omdat volgens hem de wei te veel stuk gelopen werd.

Best bitter want we waren dolgelukkig om zo dicht bij onze paarden te wonen.

Gelukkig vonden we vrij gauw een pensionstal, zelfs gelegen in onze straat, drie kilometer verderop.

Daar krijgen Stjarni en Falki een eigen paddock/weitje met een schuilstal.

Omdat het zo dichtbij is hoeven we ook geen trailer te lenen of te huren, maar kunnen Myrthe en ik

de paarden er zelf naar toe rijden.

Dit is vandaag gebeurd!

Best spannend want er lag nog steeds sneeuw en links en rechts was het ook behoorlijk glad op de weg.

Wat voor de paarden minder is dat we aan een dirt road wonen: een onverharde weg met veel kleine steentjes.

Dat loopt niet altijd even prettig.

Myrthe en ik probeerden zo veel mogelijk in de berm te rijden wat door de sneeuw weer lastig was want je zag niet altijd hoe diep de ondergrond was.

Maar de rit is prima verlopen. Bij Foxcote North (aan de overkant) dreigde het even mis te gaan omdat ineens de paarden  van daar keihard naar het hek kwamen gegaloppeerd. Die twee waren net van de schrik van de eerste brievenbus bekomen, kwamen deze drie wilde merries er aan.

Gelukkig herstelde ze gauw en konden we verder.

Het laatste stuk op de oprit van de pensionstalling zijn we gelopen. De weg was daar erg glad en Stjarni werd helemaal opgewonden bij het zien van al die paarden.

Spannend was het, de nieuwe omgeving, zeker omdat ze tijdelijk een kleine Welsh hengst als weidegenoot  hebben. Maar ze maakten verder een relaxte indruk.

vertrek thuis

we zijn er klaar voor

hier ging het even mis, de paarden schoten alle kanten uit

weer rustig op weg naar de pensionstalling

wel stoer die IJslanders in de sneeuw

daar is het!

het laatste stuk op de oprit maar te voet

nog effe samen knuffelen

de nieuwe stek

nu hangen de halsters hier

p.s: deze foto's waren van Mees!!!!!!

Tussen de bedrijven door probeer ik te oefenen met mijn nieuwe camera wat niet altijd meevalt.

Sommige knopjes zijn anders, logisch, meer mogelijkheden, maar regelmatig verschuif ik weer ergens 

iets waardoor ik weer bijzondere instellingen heb. Maar ik blijf verder oefenen!

Hier wat "oefenexemplaren":

Ook zijn we begonnen met de kerstkaart, ons jaarlijkse project.

We hebben geen inspiratie meer om iets origineels te maken. Voor ons gevoel hebben we zo'n beetje alles een 

beetje gedaan, misschien wordt het tijd om geen kaarten meer te sturen. Zeker als ik zie hoe weinig echte kaarten we afgelopen jaar kregen, maar wel e-cards

Of we sturen alleen aan mensen die ons ook een kaart sturen???? We zullen zien dit jaar, er wordt aan gewerkt!

Overigens nog goed nieuws van Spike, de gewonde porcupine die we een week geleden vonden.

De arts die hem behandeld vertelde dat hij er redelijk aan toe was en het zou gaan redden.

Maar omdat het een tijdje duurt voordat de wonden geheeld zijn blijft hij de rest van de winter in de opvang.

Binnenkort mogen wij bij Spike op bezoek!

Morgen begint een nieuwe week!

Erik vliegt dinsdagavond weer naar Nederland voor zijn werk en de kids en ik hebben het rijk weer even 

voor ons alleen. Tegenwoordig gebeuren er ook geen gekke dingen meer als Erik weg is, dus we kunnen echt even genieten van de rust, toch????

fijne week iedereen!