Jopie

momenteel kijkt Joop niet vrolijk...

Met de komst van Grace en Izzy lijkt het alsof Jopie op de achtergrond is geraakt.

Maar dat is niet zo. Wel is Jopie helemaal van slag!

Elkaar ontmoet hebben ze nog niet, die drie. Wel gezien, achter een glazen deur.

Die meiden vonden dat nog machtig interessant, maar Jopies ogen werden zo groot als tractorwielen

en hij wist niet wat hij zag.

Ontdaan en verbijsterd draaide hij zich op en verstopte zich onder een stoel in de woonkamer. Daar ligt hij vaak, onder die stoel. 

Ik denk dat Jopie daar slaapt en over de zin van het leven nadenkt.

Momenteel moet Jopie veel denken want hij ligt veel onder de stoel.

Normaal ligt hij ook wel eens graag in de slaapkamers op één van bedden, maar sinds die twee ukken 

daar soms  rondrennen wil Jopie daar niet meer zijn. Hij ruikt zeker dat die poezenkinderen daar spelen.

Als hij eens per ongeluk de slaapkamers in loopt dan kijkt hij alsof achter elke hoek een monster verschijnt.

Omdat Grace gisteren pas is gesteriliseerd stellen we de kennismaking nog een week uit. Ik hou me overigens voor zinvolle tips aanbevolen om deze happening soepel te laten verlopen.

Maar Grace en Izzy zijn ongelooflijk lief! Heel aanhalig, vreselijk knuffelig en speels. Vooral Grace ligt graag op schoot of dicht tegen je aan. En Izzy kruipt het liefst in je knieholtes als je ligt of kruipt onder een deken.

Ik begon me af te vragen of Jopie ooit zo lief was of dat hij altijd al dat serpent was wat hij nu is.

Begrijp me niet verkeerd. We houden van Jopie, maar hij is nu niet bepaald DE knuffelkater! Je mag hem aanhalen maar zo gauw hij er genoeg van heeft bijt hij of hij grijpt je vast met vier voeten en begint te heel hard te krabben.

Helaas zie je nooit op tijd wanneer Jopie er genoeg van heeft en ben je altijd de pineut.

Was ie als kitten ook zo?

En eigenlijk is het antwoord volmondig JA!

Zeven jaar geleden kwam Jopie bij ons in huis. Rond de zeven weken oud.

Een paar weken na zijn thuiskomst moesten Erik en ik kerstinkopen doen. We hadden een oppas voor Myrthe en Mees geregeld (toen 8 en 5 jaar oud) zodat wij in alle rust de berg boodschappen in huis konden halen die we voor de feestdagen nodig hadden.

Chantal onze oppas en buurmeisje van een paar deuren verderop zou oppassen. Een koud kunstje, want M&M moesten of lagen al in bed.

Opgewekt vertrokken Erik en ik naar de XL Appie aan de andere kant van Eindhoven en verheugden ons op een rustige inkoopavond.

Bij de AH was het een gekkenhuis. Eerst moest je moeite doen om een parkeerplaats te bemachtigen en vervolgens een boodschappenkar zien te vinden. Nadat we beiden hadden gevonden vertrokken we opgewekt de Appie in.

We waren nog maar net binnen rinkelde de mobiel.

Myrthe: "maham.......Chantal zit opgesloten in de werkkamer"

ik: " Miek dat kan niet, want op die kamer zit geen slot"

M: "jawel, ze zit binnen en kan er niet meer uit"

ik: " Maar Myrthe, ze hoeft maar de deur open te maken, echt en bovendien wat doet Chantal in de werkkamer"?

Wat was er gebeurd? Ik zal jullie een gedetailleerde dialoog tussen Myrthe en mij besparen.

Chantal wilde Myrthe naar bed brengen (Mees lag er al in) en blijkbaar kreeg Jopie (maximaal 12 weken oud!!!) zijn dolle  5 minuten en begon in de ogen van Myrthe en Chantal die meisjes aan te vallen.

Chantal helemaal over de toeren vluchtte de eerst beste kamer in en kwam er niet meer uit.

Myrthe zag blijkbaar kans naar beneden te gaan en ons te bellen. In elk geval zoiets vaags was het.

De meiden  waren in elk geval doodsbang voor die "rode panter" en durfden niet meer de gang in.

En nu? Myrthe moest naar bed en Chantal uit die kamer.

Daar stonden we dan in de Appie XL, MET parkeerplaats en MET boodschappenkar.

Wilden we natuurlijk niet zonder slag of stoot afgeven.

Terwijl ik Myrthe probeerde te kalmeren belde Erik ondertussen de ouders van Chantal. 

Het hele verhaal uitgelegd (ook daar enige verbazing over hoe een klein katje nou eng kan zijn en dit soort trammelant kan veroorzaken?!)  

De vader van Chantal bood aan om naar ons huis te gaan. Hij zou Chantal bevrijden en Jopie in  een andere kamer opsluiten en zorgen dat Myrthe naar bed kon.

Dus ik vertel Myrthe aan de telefoon dat Chantals papa er aan kwam en dat zij de deur moest open maken.

Myrthe:" ja maar ik mag de deur nooit 's avonds open maken en ik mag niemand binnen laten die ik niet ken"

ik: " ja maar nu wel, want ik zeg toch dat het mag en je kent Chantals papa toch wel"?

Er ontstond een eindeloos debat tussen Myrthe en mij over wat nu wel en niet mag of zij die vader nu wel of niet kende, want Chantals moeder was helaas niet thuis. (die kende ze namelijk 100 % zeker van wel)

Picture it......ondertussen stonden we nog steeds in een overvolle AH met een lege boodschappenkar tussen  rennende en gestresste mensen. Allebei een mobiel aan ons  oor wat voor de nodige irritatie zorgde voor de mensen die om ons heen wilden manoeuvreren. Die vonden natuurlijk dat wij daar wat super belangrijk stonden te doen.

Het lukte in elk geval om Chantal te bevrijden, arm meisje was helemaal van de wap. Jopie op te sluiten en  Myrthe naar bed te krijgen.

Relaxt boodschappen hebben wij overigens niet meer gedaan. Geprobeerd het lijstje af te werken en zo snel mogelijk naar huis.

Dat was pas het begin van de acties van Jopie.

Elke vrouwelijke oppas was bang voor Jopie.

Drie maanden oud en hij klom door het badkamerraam naar buiten het dak op.

Diverse postbodes hebben bij ons aan de deur staan klagen omdat  zij elke dag opnieuw werden aangevallen door een rode kat!

Ééntje weigerde op een gegeven moment zelfs de post te brengen!

Krantenjongens kwamen stampend de oprit op in de hoop dat zij Jopie zo weg zouden wegjagen.

Onze kinderen konden nooit zonder angst van de badkamer naar hun slaapkamer lopen zonder aangevallen worden door Jopie.

De hond van een paar deuren verder op begon al 10 meter voor ons huis te janken als ie langs moest.

Want ook dan sprong Jopie regelmatig uit de bosjes en pakte de hond!

Digger werd elke avond na het laatste plasrondje door Jopie gegrepen en op zijn rug gegooid. Elke avond en steeds op dezelfde plek........

Maar toch houden we van Jopie!

Jopie vangt muizen en maakt muizengoulash voor ons! 

Jopie hoort er gewoon bij!

Hoe dat met Grace en Izzy zal gaan...... geen idee, maar we hopen het beste!

Misschien kunnen ze eerstdaags samen spannen en met z'n drietjes Digger op de rug gooien na het laatste plasrondje....

Grace

Izzy

Afgelopen week ontdekte in deze gast!

Daar zijn we natuurlijk helemaal niet blij mee.

Ik hoop dat Jopie of één van de honden hem gauw te grazen neemt,

maar ben bang dat ie een beetje te groot is!!!

bedenk hoe groot pompoenen zijn en zie dan hoe groot die rat is!