Bezoek en........... Spike is back!!!!!

Kreeg veel reacties dat we het zo druk hadden.

Goh dacht ik, dat valt wel mee. Maar terug lezend moest ik toegeven dat het wel klopt.

Inmiddels is sinds twee dagen de rust een beetje terug gekeerd.

De musical is afgelopen wat voor ons betekent dat we niet steeds tussen Erin en thuis op en neer rijden op de meest bizarre tijden (ik kan de route wel uittekenen) en ons bezoek, Omi Smurf en Jeroen zijn ook weer weg.

Hoe leuk bezoek ook is, maar na een paar dagen zijn we allemaal weer blij om in ons eigen normale ritme verder te gaan. We hebben immers geen vakantie maar werk en school, algemene dagelijkse beslommeringen gaan gewoon door.

Maar we hebben er weer van genoten.

Jeroen is afgelopen zondag gearriveerd, heeft lekkers uit Nederland meegebracht wat we vervolgens UIT de koffer mochten eten. Een pak hagelslag was open gebarsten en vloog door de hele koffer. Ja ach......

hagelslag door de koffer (gelukkig niet de pure riep Myrthe!!!)

het afscheidscadeautje van de musical, Myrthe is erg verdrietig dat het afgelopen is!

Dinsdag zijn we nog samen naar de Niagara Falls geweest wat niet echt een daverend succes was. Het gutste uit de lucht. Het regende zo ongelooflijk hard, in no time was je doorweekt. Door de regen ontstaat er ook nog eens veel mist waardoor de Falls amper te zien waren.  We hebben heel even buiten gestaan, maar aansluitend naast de Falls geluncht met uitzicht op het water! Ook niet verkeerd.

Tussen de buiten door, nee het werd niet droog, maar dan regende het even minder hard, zijn Jeroen en ik nog eens naar buiten gegaan zodat Jeroen op z'n minst een paar foto's kon nemen.

met een echte Hollandse paraplu zie je er tenminste ook uit als een echte toerist

samen met mijn "lovely zwager"

net echt!

hier nog een foto van de twee broers tijdens de lunch in het Hockley Valley Resort

Mees was natuurlijk druk om zijn Gator te showen en was regelmatig met omi Smurf op pad.  Ook met Jeroen trouwens die in no time van top tot teen onder de modder zat omdat die twee dwars door een modderplas reden. En dat nadat Jeroen pas 5 minuten binnen was. Maar ach, je bent peetoom of niet.

Met omi maakte Mees een spannende Gator-rit omdat die twee bijna letterlijk tegen een Coyote aanreden!  Het dier had niet echt haast om weg te lopen en Mees begon zijn Gator haastig in de achteruit te zetten. Wildlife is leuk, maar zo dichtbij hoeft hij het dan niet te zien!! 

Omi Smurf met Mees

Myrthe en ik hebben gisteren onze eerste buitenrit met de paarden hier gemaakt. Na hun terugkomst thuis hebben wij zij eerst even laten acclimatiseren plus het het weer was zo belabberd dat we niet echt zin hadden om met de paarden het bos in te gaan. Je wordt niet alleen nat, de modder spat je ook om de oren bij de eerst beste tölt.

Maar gisteren was het heerlijk. We zagen prompt een paar reeën van dichtbij en een paar spannende vogels. Op een aantal plaatsen was de bodem nog erg nat en bij één pad was er een klein stroompje water ontstaan, misschien een centimeter of 30 breed.

Myrthe en Stjarni reden voor ons, Stjarni maakte een enorme sprong over dat kleine stukje water waardoor Falki blijkbaar dacht "oh jeh, oh jeh als we dat maar gaan redden" en maakte zo mogelijk een NOG grotere sprong. En dat op een moment waar ik er nog niet klaar voor was.  Met als gevolg dat mijn linker stijgbeugel uitvloog, ik probeerde me in balans te houden en verrekte waarschijnlijk wat spieren in mijn nek, rug en linker arm. Nu zit in een beetje beurs achter de computer!

de paarden erg blij thuis te zijn! (vanuit het keukenraam gezien!)

Bij arme Mees zit het ook niet mee. Zo klungelt hij al vanaf vorig jaar augustus met zijn oren. Hij heeft een aantal flinke oorontstekingen gehad die steeds gepaard gingen met hoge koorts en vooral heel veel pijn. Sinds een aantal weken gaat het ook erg op en af met zijn gehoor. Flink verkouden geweest en sinds een week of twee is hij half doof. Hij hoort wel wat, maar oh zo slecht. Televisie staat vreselijk hard, gesprekken tijdens het eten zijn voor hem moeilijk te volgen, in de auto moet je hem zo wat aan schreeuwen en als ie buiten is moet je echt naar hem toe lopen, anders hoort hij je niet.

Op zich natuurlijk geen nieuws, Mees is een KNO-kind sinds zo wat zijn geboorte. Buisjes zijn er bij kans al 10 keer in gejast en steeds hadden we de hoop "dit is de laatste keer".

Helaas is dat niet zo. 

Na een bezoek aan de Canadese KNO-arts is besloten dat Mees nieuwe buisjes krijgt en deze "happening" is aanstaande maandag. Hoewel Mees het gewend is ziet hij er toch steeds tegenop, maar is aansluitend blij dat hij weer gewoon kan horen!

Het eerste wat hij dan steeds roept:" praat niet zo hard"!

Misschien dat jullie maandag effe aan Mees willen denken?

Herinneren jullie je nog ons verhaal vorig jaar in november over de porcupine die we vonden? ( http://duijsensfamily.blogspot.com/2010/11/een-relaxte-zondag.html )

Spike, zoals we hem genoemd hadden werd naar het Procyon Wildlife Centre gebracht en daar netjes opgelapt. Het herstel duurde lang en men besloot Spike de hele winter daar te laten.

Inmiddels is Spike helemaal hersteld en werd het tijd dat hij terug ging naar de vrijheid werd gebracht.

Afgelopen week krijgen wij van Dr. Cynthia Post een telefoontje of het deze week schikte. Het liefst brengen zij de dieren terug naar de plek waar zij gevonden worden.

Dat was natuurlijk geen probleem.

Helaas lukte het niet om in het weekend af te spreken zodat we allemaal aanwezig konden zijn. Maar met de smoes "kids naar de dokter" is het toch gelukt en waren we vanochtend getuige van de vrijlating van Spike.

Een bijzonder moment en wij voelden ons erg bevoorrecht dat we dit mochten meemaken!

We hopen dat Spike nog lang en gelukkig in ons bos zal rond scharrelen!

Met de beelden van Spike wens ik jullie allemaal een super mooi weekend!!!

In de Gator van Mees reden we voorop

in de groene doos zit Spike, in die andere zat een Opossum die eerder die dag vrijgelaten was

Cynthia en James tillen hem uit de auto en maken nog een afscheidsmaal

Zo gauw de deksel af ging, wilde hij er ook uit

het kon hem niet snel genoeg gaan

effe checken

het voer werd een beetje minachtend bekeken

Spike maakte zich gauw op pad

achter zie je de plek waar de verwondingen waren

hier zien we Spike de laatste keer voordat hij in de bosjes verdwijnt

Dag lieve Spike het ga je goed!