Super Mezie!

Ja echt! Super-Mezie!

Anderhalve week geleden kreeg Mees zijn rapport en dat zag er echt heel goed uit. Goede beoordelingen voor zijn vakken en eindeloos lovend commentaar over hemzelf.

Een paar dagen later hadden we het tien-minuten-gesprek met Mees zijn "home-room-teacher", zijn klassenjuf.

Zij begon te vertellen over Mees, hoe behulpzaam hij was, hoe hij zich ontfermde over zijn klasgenoten, hoe sociaal hij was, Mees bood uit zichzelf aan tekstdelen hardop te lezen, was beleefd, respectvol, werkte vooruit, had zijn werk op tijd af, deed actief mee,  enz enz enz.

Het was zo'n lofzang dat we tussendoor eens vroegen of dit allemaal echt over Mees ging.

Niet dat hij thuis zo vervelend is, maar ja.... deze juf ging wel heel erg uit haar dak over hem.

Terwijl ik daar zat moest ik aan het tienminuten-gesprek denken dat mijn moeder had toen ik op 4 Havo zat.

Zij kwam bij mijn klassenleraar en voordat zij goed en wel zat kreeg zij een tirade over zich heen waarin haar werd verteld wat haar  dochter wel niet voor een vervelend, opstandig, luidruchtig, irritant wicht was.

Mijn moeder was verbijsterd! Na een paar minuten zei zij ineens, "maar meneer Pijl, mijn naam is Kern, ik kom voor mijn dochter Claudia Kern, volgens mij heeft u het over de verkeerde leerling".

Arme ziel!

Meneer Pijl werd zo mogelijk nog kwader en had echt geen goed woord voor me over!

Hij had het wel degelijk over de goede leerling!!!

Tja.... thuis was ik heel anders en in al die jaren daarvoor kregen mijn ouders alleen maar positieve dingen over mij te horen. Maar 4 Havo was een donker jaar...

Als een geslagen hond kwam mijn moeder naar huis, nog steeds verbijsterd over wat zij over mij had gehoord!

Maar terug naar Mees. Zijn juf was één en al lof over hem en we mochten trots zijn op Mees hoe hij als persoon was, maar ook welke enorme vorderingen hij in een jaar tijd had gemaakt.

Dat zijn we ook, echt, heel erg!

Zeker omdat we weten hoe zwaar hij het de eerste maanden heeft gehad.

Twee dagen voor zijn verjaardag kregen we een mail van school waarin Erik en ik werden uitgenodigd om een bijeenkomst bij te wonen. De Character-Ed assembly werd het genoemd. 

Mees zou daar de "caring-award" uitgereikt krijgen. De juf schreef dit:

"Students from each class will be honoured...The awards are given to kids who show caring and compassion towards all people in the life : peers, younger students, teachers, siblings....parents..... Mees is a good choice"

Mees zelf wist niet dat dit ging gebeuren en wij vertelden ook niks.

Dus vanochtend ging ik naar school, nam plaats in de gymzaal en woonde de ceremonie bij. Mees had geen idee dat ik er was, zag mij ook niet omdat grade 7 en 8 boven op een tribune van de gymzaal zaten en de ouders beneden op de vloer. (op stoelen wel te verstaan)

Hij werd met nog een aantal leerlingen naar voren geroepen, kreeg de award overhandigd en ik zag aan hem dat hij daarover al erg verbaasd was. Nog groter was de verbijstering toen hij weer terug naar zijn plek liep en mij WEL zag!

Aangezien hij momenteel in die leeftijd en fase zit dat je vooral niet wilt opvallen, heb ik me ook gedeisd gehouden, niet enthousiast "go Mezie" geroepen, maar decent mijn duim opgestoken.

Na afloop mochten ouders foto's maken van hun spruit met de award, ook dat hebben we niet gedaan, alles onopvallend en ingetogen!

Maar trots zijn we, dat wilde ik hier toch effe melden!

Super gedaan Mees!

de uitreiking van de award

best verbaasd

thuis wil ie best op de foto

tadaaaa

Na vier dagen kregen we dan ook te horen dat Mees zijn vinger daadwerkelijk gebroken is en na nog eens vier dagen wordt hij dan aanstaande vrijdag gezien door een specialist om te kijken of de vinger zo geneest als die zou moeten en niet scheef.

Tja, je kunt blijkbaar in Canada niet alles hebben, rust en ruimte en snel werkende artsen!

men at work, wat afleiding in huis zoeken

Onze kleine vondeling Chuck van zaterdagavond (het kleine Meesje), leefde zondag nog steeds en maakte een zeer kwieke indruk.

Ik besloot om het beestje buiten vrij te laten. Dat wilde hij ook heel graag, maar lukte helaas niet, het vliegen ging niet.

Dus hup weer mee naar binnen en daar na kort overleg besloten hem bij de vogelopvang af te geven. Deze mevrouw was zeer positief over Chuck en dacht wel dat ie het ging redden ondanks de flinke verwonding die hij had opgelopen. Het zag er blijkbaar erger uit dan het was.

Maar goed dat we het kleine vogeltje mee naar binnen hebben genomen.

"little" Chuck

De herfst en het mooie weer zijn hier ook definitief afgelopen. Sinds 24 uur komt het met bakken uit de lucht en kunnen de paarden zo wat bootje varen in hun weiland.

Vanaf morgen zou het gaan sneeuwen!

Dit was het voor vandaag uit Hillsburgh!

ondanks de "zeikende" regen, toch eentje van onze vast bezoekers!