Tussen de verjaardagen door...

De afgelopen twee blogs stonden in het teken van de verjaardagen van Myrthe en Mees.

Een boel voorbereidingen en activiteiten die gedaan moesten worden die veel tijd vroegen. Dan zou je denken de rest loopt dan tussendoor op rolletjes.

Tja... dat is hier natuurlijk haast nooit het geval. Deze keer ook niet!

Zoals eerder vermeld hebben we hard gewerkt om alles wintervast te maken voor de paarden en door het maken van een soort gang door het bos kregen de paarden de gelegenheid om op eigen houtje van wei A naar wei B te lopen en weer terug.

Dat vonden ze ook helemaal fantastisch. Regelmatig zag ik ze langs galopperen als ik aan de keukentafel zat en de tuin in keek. Echt een geweldig uitzicht.

Kennen jullie dit?: "het gras is altijd groener aan de andere kant van de heuvels"? Dat moeten ook onze paarden gedacht hebben.

Dinsdagochtend, 2 dagen voor Myrthes verjaardag.

Erik zat beneden op kantoor bezig met diverse teleconferenties. Boven had ik net gebakken, probeerde het huis wat op te ruimen en de was te strijken. Dit alles in mijn favorieten outfit. Gescheurde joggingbroek, vieze sweater en een plastic speld boven op mijn hoofd om mijn haar bij elkaar te houden. Niet bepaald een "Rob Peetom-kapsel" en zeker geen look waarmee je (vreemde??) mensen wilt ontmoeten.

De honden beginnen te blaffen, ik kijk uit het raam en zie een witte truck staan.

Huh? Wie is dat? Maar ik kan ook niemand ontdekken en besteed er geen aandacht aan.

Twee minuten later rent Erik de trap op:" Claud actie, de paarden zijn ontsnapt"

Huh?

Ik schiet in mijn mooie "Bogs", graai de Gator-sleutels en we lopen samen naar de garage, grissen daar nog 4 halsters mee en maken ons op pad de heuvel op naar onze overburen!

Want de witte truck was van de overbuurman die ons kwam vertellen dat onze paarden in zijn voortuin stonden!!!!!

Nu is die "Gator" ook geen "Porsche", maar het leek alsof ie nu NOG langzamer dan langzaam reed, dus het duurde effe voordat we er waren! Ik koos voor de Gator als we eventueel de velden in moesten rijden, je weet het maar nooit!

Boven op de heuvel zagen we Falki en Stjarni in de voortuin staan grazen. Ze keken amper op toen we aankwamen. In eerste instantie schrok ik want ik zag Barrett en Mojo niet, maar die bleken op het laatst niet zo dapper en namen de laatste hindernis niet door over een stukje afrastering heen te springen.

Bovendien stond buurvrouw Nancy voor de lage afrastering met haar armen te zwaaien zodat die twee ook bleven waar zij waren.

Goh altijd leuk om met een look als een zwerver je buurvrouw te ontmoeten die er natuurlijk keurig uitzag!

Onze IJslandse uitbrekers kregen hun halsters om en te voet liep ik met ze naar huis. Beetje verongelijkt waren die twee wel, zooooooo lang waren ze daar nog niet en er stond best nog veel gras!

Erik liep met Mojo en Barrett door het bos terug naar de wei.

De poort ging dicht, speelkwartier in het bos was even over totdat de buitenste afrastering potdicht zou zijn!

Wat inmiddels ook gebeurd is!

Zaterdag, twee dagen na Myrthes verjaardag ging Erik nog effe gauw de honden uitlaten voordat we naar bed gingen.

Digger kon het blijkbaar niet laten om  Petunia te vertellen dat we nieuwe paarden hadden of dat Myrthe jarig was geweest, want Petunia antwoordde nogal uitbundig terug!!!

Het hele terrein stonk een uur in de wind en Digger zo mogelijk nog meer!

Yep.... weer midden in de nacht en weer een hond in bad.

Gelukkig zijn we goed uitgerust met Anti-Skunk shampoo en conditioner.  

Je zou denken het went, maar geloof me, dat doet het niet!

Digger in bad

Drie dagen voor Mees zijn verjaardag viel de stroom ineens uit!

En dat zonder enige aanleiding. Geen storm, geen ijsregen, geen heftige sneeuwval niks.

We hadden net gegeten, keken TV en ineens zaten we in een aardedonker huis. En geloof me, als het hier donker is, dan is het hier ook echt heel erg donker!

Maar we hebben een "stroomuitval-kast". Daar staan twee zaklampen, reservere batterijen, een gasbrander, lucifers en kaarsen.

Uitgerust met een zaklamp gingen we aan de slag om in de keuken, woonkamer en gang kaarsen aan te steken, net zoals de open haard. En Erik probeerde er achter te komen wat er aan de hand was.

Niet het hele dorp lag plat, maar een gedeelte ervan. Er was een storing (dat namen we ook al aan) en men verwachtte dat het tot half 11 ging duren.

Om 10 uur stonden we net op het punt naar bed te gaan floepte overal het licht weer aan!

We vulden onze "stroom-uitval-kast" weer en gingen inderdaad slapen!

Twee dagen voor Mees zijn verjaardag was er een weerswaarschuwing!

IJsregen (ijzel?) werd verwacht.

Als er hier een waarschuwing wordt afgegeven, dan betekent deze ook wat.

En inderdaad vanaf een uur of 7 's avonds begon het te regenen. Buiten veranderde alles in een ijsbaan.

Het was spek en spekglad! De paarden hadden we in regendekens gehuld zodat zij de nacht zouden doorkomen.

Mees was al thuis van hockey, alleen Myrthe moest nog gehaald worden. Maar dat is veilig en wel gelukt.

Het was niet mogelijk om over asfalt te lopen, het was gewoon te gevaarlijk. Rondje met de honden was alleen mogelijk via het gras.

De volgende ochtend was alles verijst! Alsof er een laagje glas over de bomen lag, auto's omhuld met ijs, liep je over het gras, leek het alsof je over scherven liep. Heel bizar eigenlijk.

De wereld leek geverfd met zilver op veel plaatsen.

Op internet waren er meldingen dat een aantal scholen gesloten waren, behalve die van Mees en Myrthe tot hun verdriet!

Dit was onze eerste keer dat we zulk weer meemaakten. Bijzonder!

overal zat een dikke laag ijs op

de wereld leek geverfd met zilver

Mees zijn verjaardag zijn we traditioneel gestart. Zingen, kaarsjes uitblazen en cadeautjes uitpakken.

De dag ervoor had Mees een bal op zijn vinger gekregen en deze deed zeer. Maar omdat hij er zelf wat lacherig over deed, hebben we er verder geen aandacht aan besteed.

Toch was de vinger raar dik, Mees kon hem gedeeltelijk bewegen.

Afspraak bij de huisarts gemaakt die adviseerde om een foto te laten maken.

Dus zaten Erik en Mees op de ochtend van Mees zijn verjaardag bij een diagnostisch centrum een röntgenfoto te maken!

Het bizarre alleen is, we kregen geen uitslag!

Er was geen radioloog aanwezig en ze waren een beetje druk.

Als het mee zou zitten konden we de uitslag een dag later bij de huisarts verwachten of anders in de loop van de week erna, maar zeker binnen 2 weken!

Ik wist echt niet wat ik hoorde! Wat een duffe bende daar!

Volgende keer toch maar naar de Röntgen van het ziekenhuis en als dat niet werkt via de EHBO naar binnen, dit is gewoon te zot.

Nu heeft Mees een spalk om zijn vinger, het doet al minder zeer en de vinger is beschermd, maar toch...

Mees zijn vinger

Zaterdagochtend is altijd onze les met Heather en de paarden en dat is echt ontzettend leuk. De paarden worden er wijzer van, maar wij ook.

Vanochtend heb ik even moeten overslaan omdat ik me niet lekker voelde. Aangezien Erik in de loop van de dag zou vertrekken naar Nederland nam ik het zekere voor het onzekere en bleef in bed.

Barrett geniet altijd erg van de aandacht van Erik

Rond vieren is Erik naar de luchthaven vertrokken, Myrthe en ik gaan nog gauw naar de winkel om wat boodschappen in huis te halen en vinden bij thuiskomst een gewond meesje op de trappen buiten.

Het beestje is bebloed en maakt geen al te beste indruk.

Aangezien niemand van ons de "kunde" heeft om kordaat een einde aan het diertje zijn leven te maken, laten we hem zitten.

Maar na anderhalf uur leeft het diertje nog en om te voorkomen dat een kat of wasbeer nog een rondje rugby met hem speelt heb ik hem toch maar naar binnen gehaald.

Nu zit het beestje op Mees zijn kamer en we wachten vol spanning. Mocht hij er morgen nog zijn dan zal ik hem naar de dierenarts brengen......

voor de tigste keer aan het wachten op een taxi...

De wasberen maken er ook weer een potje van!

Een paar nachten geleden probeerden zij om een feeder via de bovenkant te stelen. Bekijk de foto's maar eens goed wat ze van plan waren, niet normaal!

kijk zo hoort het, let op het blauwe vogeltje en de tak rechts

en zo troffen we het aan..

Oh iets anders leuks. Bij het tijdschrift "Flair" vroegen ze een wintersfeerfoto te plaatsen. Daarmee kon je een servies winnen. Een week geleden kreeg ik het bericht dat ik daadwerkelijk gewonnen had!!!

Dus over een paar weken ben ik het bezit van dit mooie  Hollandse servies!

mijn prijs!!!!!

Tot slot, Barrett en Mojo zijn ook alweer een maand bij ons en zijn goed ingeburgerd zoals onderstaande foto laat zien!

Fijne zondag!