Maartse buien

Die hebben we afgelopen week ook echt wel gehad.
Op woensdag hadden Myrthe en Mees  een snowday omdat er bar en boos werd verwacht. Eerst 15 centimeter sneeuw, dan regen en tot slot ijsregen. De sneeuw viel wel mee, ok, het had gesneeuwd, maar volgens mij geen 15 centimeter.
Niet getreurd, de bussen vielen uit voorzorg uit, dus we genoten van een heerlijk lange luierdag.
's Middags leek het opgeklaard, het miezerde, maar ja dat is niet zo dramatisch. Totdat Erik en Myrthe naar Stjarni wilden gaan. Op weg naar de auto glibberden zij al een beetje maar toen zij bij de auto kwamen leek het alsof er een laagje glas overheen zat.
Het ijsregende dus! Zachtjes, maar genoeg om te besluiten niet de weg op te gaan.
Jammer voor Stjarni want die vind onze bezoekjes toch wel leuk.


Donderdag scheen de zon weer. Gelukkig maar, want 's avonds moesten we Myrthe in Mississauga afzetten.
Zij was gevraagd om voor de sponsoren van Credit Valley Conservation (CVC) een praatje te houden over hoe zij het had ervaren om deel te nemen als vrijwilliger aan het jeugdprogramma Conservation Youth Corps (CYC) afgelopen zomer.
Myrthe was ontzettend zenuwachtig, maar had er zin in.
Wij dropten haar bij het hoofdgebouw van CVC en gingen met Mees winkelen in de "Square One Mall".
Rond half 9 stonden we netjes weer op Myrthe te wachten die in het gezelschap van een voor ons vreemde mevrouw naar buiten kwam.
Eerlijk gezegd dachten we gelijk "oh nee, Myrthe heeft vast aangeboden om die mevrouw mee te nemen omdat het toch op route ligt en vervolgens moeten we anderhalf uur omrijden", maar dat bleek niet het geval te zijn. (maar zoiets komt hier wel voor!!!)
Die mevrouw zat blijkbaar ergens in de leiding van CVC en kwam ons hoogstpersoonlijk vertellen hoe geweldig Myrthe haar speech had gehouden! 
Super om te horen!
Myrthe vond het een super ervaring en had een geweldige avond gehad. Ik moet ook zeggen, we waren ook heel trots op haar.
Zij woont nog geen twee jaar in Canada en houdt dan zomaar uit haar hoofd een praatje voor een aantal hot shots die geld sponsoren! 
Mees leek dat ook wel wat, al was het maar om ook aansluitend te mogen eten van dat door Myrthe beschreven fantastische buffet! Met heus chocolade-fondue-fontuin!
Alleen daarom zou Mees het doen!


Inmiddels kregen we vrijdag bericht van het volgende weeralarm. Koud, sneeuwstorm en wind met een snelheid van 60 tot 100 km/uur!
De voorspelling hield woord en het spookte enorm vrijdagnacht. Onweer, sneeuw en heel veel wind! Het koelde ook gelijk af en vanochtend was het nog steeds -15 met een gevoelstemperatuur van -22! 

de enige die geen hinder van de kou heeft is Hannah, die blijft er even vrolijk onder!

Vrijdagavond voordat de storm begon zijn Myrthe en ik de paarden nog gaan voeren en zoals wel vaker loopt Jopie met ons mee.
Door wat gerommel met hooi, hekken en paarden heb ik er niet meer opgelet of Jopie mee naar binnen was gekomen.
Zaterdagochtend merkte ik dat Grace en Izzy er erg relaxt bij liepen en uitgebreid in de badkamer speelden. Dat is tegenwoordig de favoriete plek van Izzy, spelen in de badkuip.
Vaak wordt dit spel ruw verstoord door Jopie die dan probeert die meiden te grijpen of achter ze aan jaagt.

Izzy in de badkuip

Hij is echt af en toe "Terror-Jopie", smoort elk leuke spelletje in de kiem. Maar valt ook Digger regelmatig aan. Echt heel vaals. Dan springt Jopie van achteren op Digger en bijt hem keihard in zijn billen. Grenst aan seksuele intimidatie.
Dus ik vroeg Erik of hij Jopie die ochtend al had gezien. En dat kan niet missen, want 
's ochtends hang Joop het liefst in de keuken en zeurt voor extra eten.
Niet die ochtend.
We zochten het hele huis af, maar die dikke rode kater was nergens te zien. 
Jassen en laarzen aan en de koude wind in, buiten Jopie zoeken. 
In de garage klonk bij de eerst roepen een klaaglijk gemiauw! In eerste instantie dachten wij dat Jopie boven de garage zat, net als 2 jaar geleden, toen we hier net woonden.
Erik gelijk kijken, maar geen Jopie.
Verder roepen in de garage en af en toe kwam er een zielig "miauw" maar we konden het niet duiden.
Erik ging weer boven zoeken en ik besloot de hooibalen aan de kant te trekken. Per toeval viel mijn blik achter de strobaal die schuin tegen de winterbanden opstond. En daar zat Jopie, in elkaar gedoken. Niet klem of opgesloten, maar klein en angstig.
Heel zielig. 
Waarschijnlijk is hij vrijdagavond nadat wij de paarden gevoerd hadden in de garage achter gebleven. We hebben de poort dicht gedaan en zijn naar binnen gegaan.
De volgende ochtend maakte Erik de garage weer open om hooi te pakken, maar omdat het nog zo stormde ook weer dicht gegaan. 
Jopie moet helemaal in de stress zijn geraakt door het noodweer en heeft zich ergens klein en opvallend verstopt en raakte compleet van de wap.
Gelukkig reageerde hij wel op mijn roepen.
We droegen Jopie naar binnen, hij at en viel daarna doodmoe in zijn mandje in slaap!

doodmoe van zijn avontuur

in zijn favoriete mandje dat we met kerst uit Nuenen hebben meegenomen

bij het geringste geluid keek hij angstig om zich heen

voor Izzy had het terugvinden van Jopie niet gehoeven want hij heeft het nog het meeste op haar gemunt!

Met Stjarni gaat het elke dag een beetje beter en we zijn blij dat we hem een extra week in de kliniek hebben gelaten. Het weer was bar en boos en dat was vast niet goed voor zijn oog geweest.

Aanstaande vrijdag halen we hem eindelijk naar huis. Erik is dan terug uit Nederland, springbreak begint hier, dus genoeg mankracht die Stjarni kunnen verzorgen en hem goed in de gaten te houden.

De drain blijft in zijn oog en hij moet nog steeds vier keer per dag medicijnen krijgen tot aan het volgende bezoek van de opthamologist uit Florida die rond 19 maart wordt verwacht.

Stjarni blijft de lieveling van de kliniek. Wordt tig keer per dag geborsteld, zijn staart is al gewassen en ze nemen hem regelmatig mee wandelen.

Wat ze  vandaag helemaal fantastisch vonden was dat Stjarni post uit Nederland had gekregen! Gerry was zo aardig om een kaart te sturen!

Amy de arts van Stjarni haalde gelijk tape zodat de kaart aan zijn stal werd geplakt!

Ik denk niet dat ze hem daar ooit vergeten. Volgens mij is Stjarni het enige paard dat dagelijkse bezoek krijgt en ook nog eens post! Over de emmers wortels, appels en brok die we steeds meesjouwen heb ik het geen eens!

Mensen vragen me regelmatig of dat niet allemaal veel geld kost, die operatie en behandeling van Stjarni. 

Natuurlijk kost het geld, maar we hebben voor hem gekozen en dan is het onze plicht om zo goed mogelijk voor Stjarni te zorgen. In goede tijden, in slechte tijden, toch?

Post!

Stjarni wilde de kaart eerst graag naast zijn wortels

Amy zorgde voor plakband!

Nog een paar daagjes en dan zijn we eindelijk weer allemaal compleet! Erik terug uit Nederland, Stjarni weer thuis! Een fijn gevoel.
Lekker een weekje vrij samen!

Mojo, Barrett en Falki kijkn er ook naar uit dat Stjarni weer thuis komt

Fijne week!