Stjarni thuis en een chaotisch begin van onze spring break!

Wat zijn we toch een geschuffeld gezin riep ik vanavond!
Waarom?
Lees en beaam!


Vandaag mochten we dan eindelijk Stjarni naar huis halen! 
Het begon er al mee dat na de ontzettende dooi van donderdag de sneeuw voor een groot deel weg was, maar we bleven zitten met een paar ijsbanen in de paddocks.
Dus paarden weer in het bos.
Niet alleen dat, ook de tuin was een ijsbaan en het was gewoon een kunst om zonder benen te breken bij die paarden te komen. Echt een heel gedoe.
De temperatuur ging van plus 12 naar -12 en omdat het zo leuk was kregen we ook nog eens een flink pak sneeuw.
Great!

Lente? Dacht het niet!

In Caledon werden we al opgewacht met een A4'tje vol instructies, nog een persoonlijke uitleg en een tas vol medicijnen en spuiten. Ze vonden het jammer dat Stjarni ging want hij was een uiterst prettige patiënt.

doos vol spuiten

alle medicijnen op een rijtje

Stjarni was zo enthousiast om naar huis te gaan, hij rende nog net niet de trailer in!
In Hillsburgh moesten we een andere route verzinnen omdat onze trailermeneer verwachtte de berg naar ons huis niet op te kunnen en daar zou hij wel eens groot gelijk in kunnen hebben.
Thuis aangekomen stapte Stjarni rustig de trailer uit, we verwisselden zijn fleecedeken met een winterdeken. De afgelopen twee weken heeft hij zoveel vacht verloren dat hij al bijna in zijn zomervacht zit.
Nu was het de kunst om Stjarni zonder benen te breken veilig bij de andere paarden in het bos te krijgen. Door de tuin was geen optie, dus liepen Erik en Myrthe zigzaggend door de voorste paddock.
De sneeuw had er weer voor gezorgd dat het een verrassing was waar je op je bek ging, dus dat maakte het ook nog eens extra spannend. Stel je voor, het zou eens "smooth" verlopen.
Erik mocht voorop als een soort verkenner, mocht hij vallen, dan wist Myrthe dat die route niet veilig was! Handig als je al weken met een dik knie loopt en zere heupen van eerdere valpartijen! Maar wat doe je niet alles voor je dochter en haar paard, nietwaar?
Het lukte om Stjarni daar te krijgen waar hij moest zijn en hij werd met groot hoera door de anderen ontvangen.
Het paardje was intens blij weer thuis te zijn. Rennend en rollend met zijn vriendjes door de sneeuw!
Wij waren happy eindelijk naar binnen te mogen, inmiddels stijf bevroren door de intens koude wind die ervoor zorgde dat de gevoelstemperatuur rond de -20 lag! 

vertrek voor de kliniek, het ging zo snel, ik kan er amper een foto van maken

thuis met de winterjas aan

route door ijs en sneeuw

hindernis lopen door het bos

heeeeeee daar ben je!

let's have some fun together!

Een paar uurtjes later was het tijd voor de eerste oogdruppels van Stjarni.  Hij heeft nog steeds een slangetje in zijn oog waar de medicijnen in moeten.  Er was aan alles gedacht.... behalve dat het slangetje kon bevriezen door eerdere druppels die waren blijven steken.
Shit!
Myrthe met de kliniek gebeld, die waren verbijsterd maar legden haar secuur uit hoe zij de druppels rechtstreeks in het oog moest druppelen. Dat lukte!
Hindernis nummer 1 genomen! Fluitje van een cent!


Weer een paar uur later moesten de volgende druppels in het oog. Inmiddels donker, nog kouder, maar Myrthe, Mees en ik togen vrolijk de bossen in, Erik zorgde ondertussen dat het eten klaar was.
In het bos begonnen we eens te roepen, te fluiten, maar er kwam geen paard.
Het waaide zo hard, dus we dachten, die horen ons niet...
Een tijd door dat bos gelopen totdat we ineens Stjarni en Barrett tegen kwamen. Hebbes!
Gelukkig waren we zo slim geweest om de oogdruppels in een handwarmertje te pakken zodat deze niet ter plekke bevriezen.
Shotje nummer 1 in het oog en even wachten totdat de volgende shot er in mag.
We staan daar wat in het donker en de kou en verbazen ons dat er maar 2 paarden zijn.
Shotje nummer 2 in het oog en inmiddels is paard nummer 3 er ook, maar..... Waar is Falki?
Roepen, fluiten, maar niks?


We splitsen ons op, Myrthe naar links, Mees en ik naar rechts. Langzaam begin ik het eng te vinden. Waar is Falki? Normaal komt hij als eerste en staat vooraan als we komen, maar nu helemaal niks.
Eerlijk is eerlijk, ik heb gelijk de naarste  visioenen van een paard dat ergens gewond in het bos ligt en in gedachten zit ik al te bedenken hoe we de dierenarts hier naar boven kunnen krijgen. Zo atletisch is Bob niet.
Mees en ik doorzoeken de ene helft van het bos en besluiten terug te lopen naar Myrthe die aan de andere kant in haar eentje loopt.
We zijn net de poort van de tuin voorbij, horen we Erik achter ons.
Wat blijkt?
Erik werd binnen gebeld op zijn mobiel (op de huislijn was ie aan het bellen) en kreeg alleen te horen "je moet komen, breng een touwtje".
Einde verhaal.
Ander gesprek werd ook abrupt beëindigd en Erik maakte zich op pad.
We vonden Myrthe aan de andere kant van het hek op het grote hooiveld MET Falki.
"WTF"????
Wat bleek?
Door de harde wind was de ketting van de poort gebroken en die stond wagenwijd open!
Blijkbaar had Falki dit als eerste ontdekt en twijfelde niet en ging er gelijk doorheen. Tuurlijk, aan de andere kant is het gras altijd groener! In dit geval is het meer, aan de andere kant staat tenminste nog gras!
Of die anderen waren te onzeker of ze hadden het nog niet gezien, maar gelukkig hoefden we geen 4 paarden te vangen, maar ene!
Als eerste "repareerde" had Myrthe het hek gerepareerd door het met haar riem vast te binden.  Falki probeerde zij eerst nog optimistisch aan zijn manen mee te nemen, maar die ging wijdbeens als een ezel staan en snapte ineens niet meer wat de  bedoeling is, terwijl hij je normaal volgt zonder halster... Maar ja, dat gras hè?
Gelukkig kwamen wij er net aan, met strotouwtje.
Mees en ik zorgden ervoor dat de andere paarden niet door het hek wilde in dat moment dat Falki terug kwam en Erik assisteerde Myrthe om Falki terug te krijgen naar de goede kant van de afrastering.
Eind goed al goed! 
Behalve dat onze nachos "well done" waren! Ja ach....
Het begin van een relaxte spring break dus?

hier was nog alles "pais en vree"