Daar ben ik dan!

Vrijdag, de dag van mijn vertrek was weer uitermate hectisch en chaotisch. 
"what else is new"?
In de ochtend moesten wij Hannah naar de dierenarts brengen voor een uitgebreid röntgenonderzoek. 
Normaal blijven wij bij haar, maar omdat we om 10 uur een afspraak hadden met een dame die interesse had om bij ons te "home-sitten" als we eens een weekend weg willen. Aangezien we deze mevrouw al drie hadden verzet konden we haar onmogelijk nog eens verzetten.
Stipt 10 uur arriveerde zij, aardig mens, kletste honderduit en het klikte ook gelijk tussen ons, maar ook tussen haar en de honden en Jopie die effe kwam kletsen.
Rond half 11 belde de dierenarts, Hannah begon langzaam bij te komen uit de narcose en als we wilden konden wij haar om 11.35 halen en gelijk een gesprek met de dierenarts hebben over de uitslag.
Uiteraard wilden we dat, maar moesten het gesprek met de home-sitter versnellen om op tijd bij de kliniek te zijn.
Helaas werd 11.35 ineens 12 uur en voordat we klaar waren met de gesprekken en eindelijk thuis 1 uur.  Gauw eten, honden uitlaten, paarden voeren en Erik naar Guelph en ik naar Orangeville voor de laatste boodschappen.
Uiteindelijk kwam ik pas tegen vieren weer thuis en kon toen nog eens beginnen met de laatste dingen te strijken, spullen bij elkaar zoeken en zorgen dat alles in de tas paste en ik onder de 23 kilo bleef wat lukte.


Erik en de kids brachten mij naar het vliegveld. Bagage afgeven en gedag zeggen en snel door de douane. 
Eerst eens in een restaurant gerelaxt wat gegeten, Starbucks als toetje en bij de gate gaan wachten. Ineens hoorde ik weer of "mrs. "Kurn" naar de desk wilde komen.
"Het zal toch niet waar zijn"?????
Gelukkig was het niks spannends deze keer, maar ik werd gevraagd of ik van plaats wilde wisselen zodat andere mensen bij elkaar konden zitten en dat vond ik geen probleem.
Achteraf een gouden zet, ik zat super. Op de voorste rij van de economy-plus, niemand voor me en ik kon mijn benen helemaal strekken.
Vlucht ging mega-snel, 6 uur en 3 kwartier, bij de douane kon ik zo doorlopen (ik heb tenslotte alle boetes betaald), mijn tas draaide al op de band (dank het priority-tag van Erik aan mijn tas) en voordat ik het wist zat ik al in de trein naar Eindhoven. (geen hond op het perron)
Daar wachtte mijn lieve vriendin Wil op me en samen gingen we naar Nuenen.
Beetje gammel was ik wel, maar dankzij Wil bleef ik wakker en fit en na een gezamenlijk uitstapje naar de Appie was ik voorzien van de nodige boodschappen in huis.
Wil ging naar huis en ik naar de friettent!!! Yeah baby!

Tot tien uur heb ik me staande weten te houden, maar toen brak ik toch echt af boven mijn enkels en plofte mijn bed in.

Zondagochtend niet te laat op. Wil zou mij naar Eindhoven brengen waar ik mijn huurauto kon ophalen. 

Daar wachtte een kek Peugootje op me waarmee ik gelijk via een rondje door Nuenen naar Wil reed.

Nou moet ik zeggen het viel niet mee om ineens na twee jaar weer een handgeschakelde auto te rijden.

Zo vergat ik bij het starten de koppeling in te trappen (autsch)

Reed ik in de twee de snelweg op en vergat door te schakelen (tering wat een herrie)

Ging ik in de vijf de hoek om (wooooooooow)

Sloeg bij een stoplicht de motor regelmatig af omdat ik foute versnelling zat (doos).

Daarbij moet ik opletten dat ik niet rechts afsla terwijl het stoplicht rood is (wat wel mag in Canada)

Straten lijken bovendien extreem smal en heb ik regelmatig het idee dat ik niet pas met mijn auto of van de weg afval.

Ook moet ik heel alert zijn als het groen wordt, anders slaan al 5 mensen op hun claxon omdat ik niet snel genoeg wegrij. Over de gebaren heb ik het niet eens.

Alles went.

Bij Wil heb ik genoten van heerlijke appeltaart en een superblije Teddy! Één van mijn favoriete hondjes hier. Op weg naar huis kwam ik namelijk een andere favoriet tegen, Roef!

Na de koffie naar de paardjes en daarna weer terug naar huis om mijn spullen bij elkaar te zoeken omdat ik naar mijn moeder en Hub in Limburg ben gereden.

Veel gekletst en heerlijke asperges gegeten!!! Jammie!

mijn autotootje met hippe dashboard 

lieve Ted met een speeltje

Lieve Loeka, alweer 12 jaar oud

Teddy

 Dreyra

Brana

Dreyra

Baugi

"mijn" Roef

overheerlijke asperges

Maandagochtend bij mijn moeder en Hub een klein beetje uitgeslapen, samen ontbeten en daarna even het dorp in wat spulletjes halen, maar vooral samen wat bij gekletst.

Tegen het eind van de middag reed ik weer terug naar huis, maar eerst heb ik een tussenstop gemaakt.

Namelijk bij een verzorgingstehuis waar ik mevrouw Berghuijs ben gaan opzoeken. Ik ken haar al sinds mijn.....? vijftiende denk ik, want toen raakte ik bevriend met haar zoon Erik, genoemd "Muis". En geen idee hoe het ontstaan is, maar behalve Muis en ik zijn mevrouw Berghuijs en ik ook steeds in contact gebleven en bel ik haar zo nu en dan eens op, stuur trouw kaarten en we mailen zelfs met elkaar, want ergens rond haar 90e heeft mevrouw Berghuijs ook nog leren emailen!

Mevrouw Berghuijs is bijna 93 en woont dus sinds een tijd in een verzorgingstehuis en ik besloot om haar te verrassen en die verrassing was echt gelukt.

Wat was dat onwijs leuk! Effe samen bijkletsen zonder telefoongekraak.

Het waren al welbestede dagen hier!

mevrouw Berghuijs en ik!