De eerste week is al om!

En dan ben ik hier al een week! Ongelooflijk hoe de tijd vliegt.
Maar dat is altijd zo als je het naar je zin hebt, alles gaat in een vloek en een zucht voorbij. 
Naar mijn zin hebben doe ik het zeker, al moet ik toegeven dat het best een drukke week was. Maar leuk, interessant en leerzaam.
Dinsdagochtend eerst op pad om een lens te huren. Helaas had het verhuurbedrijf vergeten dat ik kwam, er was niemand en kon ik de lens was een paar uurtjes later ophalen. Op zich geen probleem, behalve dat ik de lens niet meer kon uitproberen wat me later op de dag fataal werd, ik kreeg hem niet uit elkaar gedraaid om te zoomen.
Enfin, lens gehaald, tas ingepakt en me op weg gemaakt naar het begrazingsgebied "De Lokker".
Het Stamboek voor IJslandse paarden heeft een aantal begrazingsgebieden in Nederland. In deze gebieden groeien jonge IJslandse paarden op in de leeftijd van ongeveer 1 tot 5 jaar. Er zijn gebieden voor merries en voor hengsten en ruinen.
De paarden hebben een enorme vlakte ter beschikking (in dit geval dacht ik een hectare of 60, sommige gebieden zijn groter, andere kleiner). Hier kunnen de paarden vrijuit rennen, spelen en opgroeien zoals het hoort, onder soortgenoten.
De begrazingsgebieden worden beheerd en deze beheerders controleren twee keer per week de groep paarden.
De beheerders van  "De Lokker", Dorith en Hugo gaven mij de mogelijkheid om foto's te maken wat een hele gave ervaring was!
Het was zo leuk om deze jonge paarden van dichtbij mee te maken en er tussen te lopen, super gewoon. Het weer zat niet echt mee die middag, maar ondanks dat lukte het om een paar leuke plaatjes te maken. Ik wil er zeker nog eens terug!

Dorith

Woensdag had ik even tijd om wat dingen in huis te doen, boodschappen te halen en mij voorbereiden op de volgende fotoshoot.

Donderdagochtend vertrok ik op tijd richting Almere/Lelystad/Weesp/Soest....

Ik had die dag afgesproken om met natuurfotograaf Steven Ruiter foto's te gaan maken in natuurpark Lelystad en de Oostvaardersplassen.

En omdat ik dan toch al in de buurt was combineerde ik dit gelijk met een bezoek aan Fra Skoti in Weesp en bij Chantal en Suus in Soest.

Kon natuurlijk niet allemaal op een dag, dus boekte ik een heel leuk hotel in Muiderberg. Superknus en gezellig dat ding.

Voordat ik Steven ging ophalen mijn tas in het hotel afgezet en vervolgens door naar Almere.  Steven ophalen, doorrijden naar het natuurpark, eerst effe wat eten en toen het park in.

Steven wist mij veel te vertellen over het gedrag van ganzen en zwanen en kon aan het gesnater horen wanneer deze vogels begonnen te vliegen. Machtig om te zien.

Het was zo boeiend allemaal plus nog een hoop info over fotograferen zelf dat ik wenste dat ik voor mijn hoofd net zo'n geheugenschijfje had als voor mijn fototoestel.

Mocht ook nog een tijdje één van Stevens fototoestel gebruiken wat al helemaal het walhalla was. Dat ding was zo snel, nog voordat ik bedacht een foto te willen maken had dat ding er al 10 gemaakt. Awesome!

wat beelden uit natuurpark "Lelystad"

Na een hele tijd fotograferen in het natuurpark reden Steven en ik naar de Oostvaardersplassen waar "Konikpaarden" leven. Aangezien mijn hart toch nog het meeste naar de paarden uitgaat, wilde ik deze heel graag zien.

Ik weet niet waar ik meer over verbaasd was, de "Konikpaarden" of over het feit  dat toen ik uit de auto stapte Eline zag!!!!

Bij de afrastering van de paarden stond nog iemand te kijken en toen deze persoon zich omdraaide, bleek ik haar nog te kennen ook. Een lieve vriendin die ik al jaren ken van de IJslandse paarden. Wat was dat gaaf om elkaar daar zo maar ineens te zien!

Eline

Maar die "Konikpaarden"??? Jeetje wat was dat gaaf om zo'n mega groep wilde paarden bij elkaar te zien. En zoooooo mooi! Waanzinnig gewoon.

Helemaal soepel ging mijn fotograferen overigens niet. Door mijn enthousiasme en nieuwe dingen die ik die dag had geleerd vergat ik op een gegeven moment mijn sluitertijd in de gaten te houden en werden de actiefoto's helaas erg onscherp. Balen, maar ik ben ook blij met de beelden die wel gelukt zijn en het feit dat ik er was.

Pasgeleden had ik nog een ringtone gedownload, hinnikende paarden. Nou, dan krijg je zo'n kudde paarden echt mee op gang. Erg interessant om te zien.

Ik heb in elk geval een hele mooi dag fotograferen gehad. Alleen rond 7 uur brak ik echt boven mijn enkels af en reed ik terug naar mijn knusse hotel, bestelde een kan thee en viel mijn bed in.

Vrijdagochtend weer op tijd op. Om 10 uur had ik met de "de dolle tweeling" van Fra Skoti afgesproken.

Marije en Cunera (de dolle tweeling want het is echt een tweeling!) hebben hun hobby, hun liefhebberij ontwikkeld tot een mooie stoeterij 

Fokken op hoog niveau, timmeren hard aan de weg en hebben er een professioneel bedrijf neer gezet. 

Ik kreeg de "grand tour", heb de dames in actie gezien tijdens het trainen van hun twee prachtige hengsten uit IJsland.

Behalve interessant was het ook heel erg gezellig elkaar weer te zien. 

Paarden zijn leuk, maar IJslandse paarden zijn het ALLERLEUKSTE!

peptalk

Marije met Náttar frá Þorláksstöðum

medewerkster Noortje met één van de jonge hengsten

List

Cunera met Hraði frá Úlfsstöðum

vermoeiend hoor

de waakhonden van "Fra Skoti"

's Middags ben ik nog via een tussenstop in Soest gereden waar momentel Chantal en Suus wonen.

Chantal en Suus zijn ook twee jaar geleden naar Canada geëmigreerd, naar British Columbia, maar afgelopen maand besloten zij om weer terug te gaan naar Nederland.

En aangezien ik nu in Nederland was, leek het me leuk om elkaar effe in het echie te zien, in plaats van alleen via mail of andere media.

Het was een leuke en gezellige middag, wel op tijd naar huis want mijn energielevel is momenteel niet erg hoog of de indrukken te enerverend.

Het programma blijft vol maar leuk.

Tijd om veel aan thuis te denken heb ik niet.  Misschien maar goed ook.

We hebben intensief contact met elkaar, veel bellen en mailen en heb het idee dat daar alles op rolletjes loopt met links en rechts eens een kleine uitschieter naar de verkeerde kant. De gebruikelijke debiele rampjes die bij ons regelmatig voorbij komen.

Zo hoorde ik van de week dat Digger ontdekt had waar Erik het oude frituurvet had gelaten, namelijk in de composthoop. Blijkbaar vond Digger het een puik plan om eerst eens flink met zijn lijf door dat vet te raggen en het aansluitend binnen aan de bankstellen af te poetsen!

Erik heeft in wilde paniek geprobeerd dat nog schoon te krijgen, maar hier helpt alleen nog maar een stomerij.

Ja ach, moet je eens meemaken zoiets.

Grappig genoeg vragen veel mensen mij hoe dat nou moet thuis, nu ik weg ben. 

Dit wordt mij nooit gevraagd als Erik weg is, blijkbaar gaat men er dan vanuit dat ik dat wel geregeld krijg....

Fijne zondag!