En wat deden we nog meer op Cape Cod?

Na onze tocht op de boot en het zien van de walvissen hebben we een dagje rust ingelast. Tenslotte erg vermoeiend zo op je krent zitten op een boot!


Zaterdag besloten Myrthe, Mees en Erik een jetski te huren.
Myrthe had hiervoor extra nog haar vaarbewijs gehaald nadat zij had gelezen dat je als 16-jarige alleen zo'n ding mocht besturen, mits je een vaarbewijs had.
Anders moet er een volwassene met je mee op die jetski.
Grappig genoeg wordt zij dan ook heel inventief! Een vriend wist haar te vertellen dat je dit vaarbewijs gewoon online kon halen voor 50 dollar, een fluitje van een cent was en binnen een half uur was dat vaarbewijs gepiept!
Het geldbedrag klopte, ook dat het via internet kon, maar het vroeg wel effe ietsje meer tijd dan een half uur, maar hoe dan ook, na een paar uurtjes had Myrthe wel haar vaarbewijs en mag nu  elke boot varen die zij wil!
Mees en Erik gingen samen op zo'n ding en Myrthe mocht zelf de jetski besturen, zonder volwassen begeleiding, daar was het om begonnen!
Had ik effe geluk, want ik zag het toch echt niet zitten om bij Myrthe mee te rijden, ik weet tenslotte wat voor een racemonster zij is.
Bovendien ben ik geen fan van dingen die hard, hobbelig en bochtig gaan. Op een kermis word ik al misselijk als ik alleen maar naar een carrousel kijk, laat staan als ik er in zit.
Dus die drie togen er na een korte instructie vandoor, ik probeerde nog wat foto's te maken en ging daarna in het zonnetje zitten.
Na een half uurtje kwamen ze terug, vet gaaf was het, wel hadden ze na een dag fikse spierpijn van dat ding zo intensief vasthouden en konden amper een trap opkomen. 
Maar leuk was het geweest!

instructie op het strand

tot zo!

racemonster

Dat varen was  goed bevallen en zondag werd er een bootje gehuurd om over de rivier te varen. Eigenlijk wilden we er wat verder mee weg, maar dat mocht helaas niet. Het was leuk om eens wat "door de wijk" te toeren.

twee kapiteinen aan boord

Nadat we in New Haven Yale hadden bezocht, wilden we in Cambridge ook Harvard gaan bekijken.

Maandagochtend vroeg uit de veren om te voorkomen dat we richting Boston in de file terecht kwamen want Cambridge ligt pal tegen Boston aan.

Het eerste stuk ging ook redelijk voorspoedig, maar voor Boston stond het verkeer vast en vroegen we TomTom om ons daar omheen te gidsen.

Dat deed ie ook vrolijk, maar ik moet zeggen de wijken waar we doorheen kwamen waren allesbehalve vrolijk.

Nog erger, TomTom gaf aan dat we er bijna waren.... Mees merkte ineens op "wat in zo'n wijk ligt Harvard, wat voor een tuigschool is dat dan"?

Tja wat bleek.... Erik had de straatnaam  in Boston ingegeven en niet in Cambridge.

Volgens hem was Cambridge gewoon een wijkje van Boston en niet een zelfstandig stadje.

Uiteraard liepen de emoties effe hoog op in de auto. Op de eerste plaats dreigden we te laat te komen en op de tweede plaats moest Myrthe vreselijke dringend plassen.

(paaaahaaap, kan het NOG langzamer!!!)

Het verkeer zat ook niet echt mee en uiteindelijk kwamen we zo'n 5 minuten voordat de rondleiding zou beginnen redelijk dicht bij de bestemming.

Op het laatst mochten we  de straat naar links niet in en dreigden we via een enorme omweg gestuurd te worden. 

Myrthe en ik sprongen uit de auto en gingen het laatste gedeelte te voet. Niet fijn met een overvolle blaas en spierpijn van dat jetskieën. 

Het gebouw waar we moesten zijn konden we ook niet vinden, we besloten de bibliotheek in te lopen en daar iemand te vragen.

Myrthe beende op de man achter de balie af en in plaats van te vragen waar "Sanders Theater" is vroeg zij "can I use the washroom". Die man ook verbouwereerd wees haar de weg, ik beende in allerijl achter Myrthe aan maar na een lege blaas kon zij ook weer helder denken, liep weer op die aardige man af en vroeg naar het gezochte gebouw dat gewoon aan de overkant bleek te liggen, groot en imposant en zeker niet te overzien!

Net op tijd voor de rondleiding arriveerden wij en  Erik en Mees waren inmiddels op weg naar een marine haven om boten te bekijken en ergens na de informatie op Harvard zouden wij elkaar weer treffen. Mees zag het niet zitten om nog eens een "saai info" bij te wonen van een "kakschool".

Vol verwachting begonnen wij onze tour en we kunnen beiden alleen maar zeggen dat deze tegenviel.

Of het nou aan onze gids lag, of aan Harvard of aan het weer, wie zal het zeggen. Hoe enthousiast Myrthe ook binnen korte tijd was over Yale, zo zeer viel haar Harvard tegen.

Niet om specifieke redenen, maar gewoon een gevoel.

Wat ook geen ramp is, tenslotte wilden we deze universiteit gewoon eens zien en dat hebben wij nu gedaan.

Een aantal mensen vroegen ons wat er mis is met de universiteit in Guelph omdat we deze prestigieuze universiteiten bekijken.

Er is helemaal niks mis met Guelph en in principe wil Myrthe daar ook graag naar toe, maar studeren in de VS lijkt haar ook heel leuk.

Tot nu toe heeft zij ook geen ambitie om echt op kamers te gaan, maar als zij naar Yale zou kunnen, zou haar dat net wel weer aanspreken en dan zal het moeten ook. Elke dag een kilometertje of 900 enkele reis rijden, is geen optie.

Dus het is puur informatief en de kans dat zij toegelaten wordt is bijzonder klein. Maar nooit geschoten is altijd mis.

Inmiddels heeft zij ook al heel wat uren vrijwilligerswerk er op zitten. Twee zomers bij het CYC,  sinds een aantal maanden werkt zij elke dinsdag in een kliniek voor kleine huisdieren, vorige zomer heeft zij flink wat uren bij onze veearts gedraaid en in augustus gaat zij nog een week bij het Caledon Equine Hospital meedraaien.

Volgend jaar neemt zij weer deel aan het "mad-project" op school (een musical van het begin tot het einde produceren en uitvoeren), is zij mentor voor grade 9 en ook nog ambassadeur voor CYC.

En toch is dit allemaal geen garantie dat je ergens wordt toegelaten.

In ieder geval zijn we na de tour gaan lunchen en daarna samen met Erik en Mees die ook weer boven water waren naar Boston gegaan.

We hebben niet superveel van de stad gezien, maar het was leuk en voor herhaling vatbaar om eens een echte stedentrip te organiseren.

net als bij  Yale met grote parken als een soort binnenplaats

Lowell House, een plek waar studenten wonen, dit is de binnenplaats

Bradley onze gids

Myrthe voor de ingang van Lowell house

Harvard van de buitenkant

Sanders Theater, onbegrijpelijk hoe we het hebben kunnen missen

straatbeeld Boston, geweldig zo'n rijdende eetkraam

Boston Quincy Market

of iets lekkers onderweg

kerstwinkel 

de kroeg "cheers" 

downtown Boston

Dinsdag was het zo superheet hier dat zelfs aan het strand liggen niet echt lollig was.

Myrthe en Mees zijn in de ochtend nog een ritje gaan maken met de "banana boat" wat erg funny was, maar daarna  was het echt te warm om buiten te blijven.

klaar voor vertrek

en daar gaan ze om 15 minuten lang achter een boot aangesleurd te worden

met een paar flinke bochten en nu maar hopen dat je er niet vanaf valt en haaienlunch wordt!

het was gaaf!

Mees wilde na die rit op die "banana boat" het liefst binnen bij de airco blijven en Erik, Myrthe en ik besloten om naar "Lighthouse Beach" in Chatham te rijden, het bekende strand waar de "great whites" waren gesignaleerd, de grote witte haaien.

Die haaien zijn daar met name omdat het daar één drijvend buffet is.

Nee niet met mensen, maar het wemelt daar van de zeehonden en die wilde ik graag nog zien voordat we naar huis gingen.

Die rit naar Chatham was meer dan de moeite waard. De omgeving is daar heel erg mooi, het strand gewoon schitterend en we hebben heel veel zeehonden gezien.

Bij "lighthouse Beach" wordt afgeraden om het water in te gaan. De zeehondjes zwemmen dicht bij de kust.

Het was een schitterende ervaring om langs de vloedlijn te lopen en een paar meter van je vandaan zwemt een zeehond die je met grote oogjes aankijkt en nieuwsgierig steeds een een beetje dichterbij komt en dan weer gauw wegduikt.

Ongeveer anderhalve kilometer van het strand was een kleine rots in het water waar een hele kluwen zeehonden bij elkaar lagen en die je af en toe kon horen als de wind onze kant op stond.

We raakten niet uitgekeken en elke keer opnieuw waren we verrast als vlak voor onze neus een zeehond opdook.

Haaien hebben we die dag helaas niet gezien.

kon helaas niet mee in de koffer!

strand gewoon prachtig

Aalscholvers

een kleine suggestie

vissersboot met tig meeuwen

zeehondjes op een rots

uitzicht vanuit de vuurtoren op "lighthouse beach" 

Inmiddels zijn onze tassen ingepakt, het hotel voor onderweg geboekt en zijn wij startklaar om naar huis te gaan.

En daar, daar hebben wij heel veel zin in.

Na een paar dagen begint het bij ons al te kriebelen. Missen de honden, de katten en ook de paarden.

Dat gevoel wordt elke dag sterker.

En vinden we het de eerste dagen nog leuk om uit te gaan eten, verlangen we nu naar een zelf gekookte prak.

Het was heerlijk om even ergens anders te zijn en ook om zo nu en dan van het stadse leven te genieten en van de zon, de zee en het strand, het was heerlijk.

Maar nu willen we naar huis, we verlangen naar de rust op de farm, ons eigen huis, onze beestjes en zelfs een klein beetje naar Petunia!