Halverwege de zomervakantie

Na mijn laatste blog kreeg ik veel lieve reacties.
Op het feit dat ik weer schreef, maar ook op het overlijden van Chris.
Dikke dankjewel hiervoor.

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder.
Zelfs meer dan halverwege de zomervakantie. Ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt.

Voordat Myrthe naar British Columbia (BC) vertrok zijn we nog een dag gaan shoppen.
Mees hadden we voor zijn rapport nieuwe cowboylaarzen beloofd en Myrthe was op zoek naar chaps.
Ook wilde Mees een nieuwe hoed. Zijn "oude" hoed, vrijwel nieuw, lag namelijk in de auto van Chris en alle spullen die daar in liggen worden pas na een half jaar vrijgegeven.
Zolang wil Mees niet wachten en het is maar de vraag of hij die hoed ooit nog op zal zetten.
Dus togen we met z'n viertjes naar "Herberts" een zaak die hier bekend staat als DE grootste aanbieder met dat soort spul en ook nog kennis van zaken heeft.
Persoonlijk vind ik er geen bal aan, aan deze spullen en voel me dan ook altijd erg verloren in zo'n winkel.
Maar voor Mees was het een geslaagde dag, nieuwe laarzen en een nieuwe hoed!

nieuwe aanwinst van Mees

het aanbod is mega

er lopen ook vreemde figuren rond...

puberzoon...

cowboy Mees

Toen ik een tijdje geleden terug kwam van het boodschappen doen zag ik een groepje Turkey Vultures (Kalkoengieren) langs de weg.

Ik besloot naar huis te rijden en mijn camera te halen en hoopte dat het me lukte deze imposante dieren op de foto te krijgen.

Van de drie vlogen er twee weg, maar die ene bleef stug zijn wasbeer oppeuzelen. 

Volgens mij had ik zelfs heel dichtbij kunnen komen, maar omdat ik in mijn eentje was durfde ik niet goed. Hoewel deze vogels allesbehalve agressief zijn, maar wist ik veel hoe zeer deze aan zijn stinkende maaltijd gehecht was?

Maar gaaf was het om dit te zien. Maar jeetje wat ruftte dat kadaver! 

door een beetje met mijn armen te wapperen liet ik hem even opvliegen

effe naar de andere kant flippen

een Turkey vulture heeft een spanwijdte van 1,60m-1,80m

Een dag na Myrthes vertrek waren Erik en ik een dag weg.

We waren bijna thuis, gaat de telefoon.

"Mam ik heb een probleem" zei Mees.

Dat klinkt altijd erg alarmerend!

Het "probleem" bestond uit een jonge wasbeer die in de voortuin uitgeput in een boom lag.

Zoals ik in mijn vorige blog vertelde willen wij liever geen wasbeer in de tuin en gaan ze zeker niet voeren.

Maar ja..... dit was wel een hele zielige......

Het beestje zag er niet uit en maakte een hele afgematte indruk.

Eerst probeerde ik de "wildlife opvang" te bellen, maar daar verteld een bandje jou doodleuk dat zij tussen 8 en 28 juli geen dieren opvangen.

Uh... pardon? Midden in het hoogseizoen? Duh!

Bij de tweede opvang ergens in Toronto kreeg ik ook een antwoordapparaat aan de lijn met een heel waslijst aan instructies waar ik niks aan had.

Zucht...

Het was bijna 9 uur, we waren moe en hadden honger.

Nee de wasbeer opeten was geen optie voor de lolligen onder ons.

Gewapend met een blikje kattenvoer naar buiten.

Mees hield het hoog in de boom vlak voor de wasbeer zijn neus. Eerst gebeurde er niks, maar ineens begon dat neusje te bewegen en warempel, hij at.

Daarna leek het alsof je een lampje had aangemaakt, zo zeer knapte het beestje op.

We besloten het voer op het gras neer te zetten, bakje water erbij en als hij er de volgende ochtend nog zou zijn, gingen we proberen een andere opvang te bellen zodat iemand hem kwam ophalen.

Blijkbaar was het kattenvoer genoeg om hem op de been te helpen, want de volgende ochtend was ie weg........ of opgegeten door een ander?

Wie zal het zeggen! (wij gingen overigens was om 10 uur aan tafel!)

"mam ik heb een probleem"

stevig hield de wasbeer het blikje vast

Mees ziet in het algemeen veel "wildlife" als hij met zijn Gator onderweg is.  Regelmatig vertelt hij van zijn ontmoetingen. Coyotes, herten, snapping turtles maar ook laatst een Porcupine met jong.

Verontwaardigd zei ik dat hij mij dan moest bellen als hij een Porcupine met jong zag, ik wilde dat ook zien.

Twee dagen later belt Mees "mam ik zie die kleine Porcupine weer".

Hup gauw in de auto en naar de plek waar Mees was.

Helaas was die kleine al in het hoge gras verdwenen en zagen we hem niet meer.

Mees zag dit als een uitgelezen kans om mijn auto naar huis te rijden en ik zijn Gator. 

Mees in mijn auto

Omdat Myrthe in BC is wilde ik haar verrassen met een aantal recente foto's van de paarden.

ons viertal

onze "pup" alweer ruim 2 jaar oud

Stjarni mist Myrthe best wel

Falki

Barrett

Stjarni

Over het zomerse weer hebben wij eigenlijk niks te klagen. Het is korte tijd heel heet geweest, maar daarna gewoon prettig.

Dus elke dag buiten eten, koffie drinken.

Hannah denkt blijkbaar dat het tafeltje tussen de stoelen voor haar bestemd is want zodra zij ons met een kop koffie ziet lopen rent zij naar de tafel en gaat er op zitten.

het mooiste plek van iedereen

Mees had in november voor zijn 14e verjaardag een vliegles cadeau gekregen. Nu naar maanden heeft hij die les eindelijk kunnen verzilveren en was erg onder de indruk van het gebeuren.

Nooit gedacht dat even vliegen zo vermoeiend kon zijn. Mees snapt nu volkomen waarom ze altijd met z'n tweeën in zo'n vliegtuig zitten.

Erik ging ook mee

wel stoer

ready?

cockpit

staat wel stoer zo'n vliegtuig

Mees met instructrice Madeleine

Mees to tower, breaky breaky

en weg waren ze!

en weer terug

piloot Mees

Nu Barrett ruim drie jaar is werd het tijd voor hem om naar "school" te gaan.

In het algemeen beginnen ze hier in Canada al met 2 jaar een paard te beleren, maar dat zagen wij toch echt niet zitten.

Ze snappen er al helemaal niks van dat wij bij onze IJslanders tot ruim 4 jaar wachten en dat Skjanni met zijn 2 jaar nog niet gecastreerd is, is ook shocking.

In ieder geval is Barrett een week geleden opgehaald door zijn trainer DJ.

En met het ophalen begon de eerste les ook al.

Trailerladen!

Meer als een uur was DJ met Barrett in de weer, maar na een uur liep Barrett de trailer in en uit, ook als DJ erbuiten bleef staan.

Het was mooi om te zien hoe dat ging, vooral omdat er in al die tijd geen onvertogen woord van DJ viel en hij geen enkel moment zijn geduld verloor.

wat staat mij nou te wachten?

kijk Barrett, daar ga jij dadelijk in

daar???

dacht het niet

jawel hoor!

klaar om naar school te gaan

Nog een paar dagen en dan komt Myrthe eindelijk weer naar huis. Eens kijken of we haar kunnen bestoken om hier zelf een verhaaltje te schrijven?

Ik kijk er wel heel erg naar uit dat zij er weer is, alleen met die mannen hier is maar niks.

Twee dagen na Myrthes thuiskomst vertrekken we met z'n allen op vakantie. Tien dagen naar Florida. 

Effe genieten van nog meer zon, maar vooral zee en strand.

De eerste dagen zijn in Crystal River gepland, daarna naar Captiva Island en tot slot Sarasota waar we Chris zijn ouders terug zullen zien. 

Als we terug komen, is de vakantie zo goed als om en de zomer loopt dan ook op zijn einde.

We merken het nu al een beetje. Blaadjes beginnen her en der te verkleuren en onze wintergasten, de ganzen zijn ook weer terug in grote groepen.

Maar ik negeer het gewoon... NOG is het zomer...

begin van de herfst?

de eerste ganzen achter het huis

Fijne week en zonnige groet!