Captiva Island en The Everglades

Na onze toch wel spectaculaire ontmoetingen met de Manatees woensdagochtend, maakten wij ons die middag op weg naar het zuiden.  Captiva Island, een eiland voor de westkust van Florida, was het doel.
Een tochtje van ruim 4 uur en met een keertje lunchen, koffie van de Starbucks en daardoor weer de nodige plaspauzes, arriveerden we rond de klok van zeven op het noordelijkste puntje van Captiva.
Je rijdt een end, maar het is méér dan de moeite waard. Ze zeggen niet voor niets dat deze stranden tot de mooiste ter wereld behoren. 
Prachtig aangelegd resort met heel veel voorzieningen. Hier is in elk geval niet zo heel veel te merken van de ingestorte onroerend goed markt van Florida, want veel van het spul dat hier staat is in private handen en gaat voor stevige prijzen van de hand. Dan krijg je er wel zo'n hip golfkarretje bij waar de senioren de straten van Captiva mee onveilig maken. 
Samen een hapje eten en de avond verder doorgebracht met een film kijken en op tijd naar bed.

Volgende ochtend de resort-trolley genomen en naar een ontbijtrestaurant gereden. Een beetje getild voel je je wel als je plotseling 2x zoveel moet afrekenen omdat je een warme hap van tafel nr. 2 hebt genomen die niet bij het koude buffet hoorde, maar goed. Erik zei bij het naar buiten lopen dat we hier nooit meer zouden eten waarop het personeel hartelijk lachte om die "big Dutch Canadian". Maar het was dus geen grapje...
Aansluitend de plek verkennen en relaxt aan pool, strand of appartement met een airconditioning die zeer wordt gewaardeerd want het is me toch bloedje heet in Florida! 35° overdag schrikken we niet meer van.
Het heerlijkst is het om 's avonds aan het strand te zitten, wat we ook doen.
Erik en ik in een stoel, voetjes in het zand en Myrthe en Mees zwemmen in de warme zee.
Terwijl we zo over het water kijken vroegen we ons net af of er nou haaien in de Golf van Mexico voorkomen en terwijl we het amper hebben uitgesproken zien we vlak achter Myrthe, die drijvend op haar rug in het water ligt, een dolfijn omhoog springen.
Ja echt een dolfijn, geen haai.
Spectaculair gewoon. Myrthe had (helaas?) niks in de gaten....

op weg naar het zuiden kwamen we deze borden tegen, geen idee dat er beren in Florida waren

maar ook deze advertenties kom je tegen

sunny highway

we gaan Tampa bay over

éénmaal aangekomen op Captiva

Pelikanen zijn er ook, mijn favoriete vogels

zwemmen voor zonsondergang

Vrijdagochtend op tijd uit de veren. Ons doel die dag: de Everglades!

Een ritje van ruim 2 1/2 uur.

Onderweg ontbijten bij obesitas-kweekvijver Denny's, koffie, plassen... Het gebruikelijk dus, maar een relaxte rit naar het zuiden.

Groot was onze verbazing DEZE borden tegen te komen.

helaas geen "poes" gezien

De rit naar Everglades City is niet echt spectaculair en het laatste stuk is ronduit saai en lelijk. Niet voor te stellen dat je op weg bent naar een heel bijzonder stukje natuur.

In Everglades City hadden we een "date" met Captain Doug's Airboat Company"

Het leek wel uitgestorven daar en kijken nog eens extra op ons papiertje of we wel goed waren, maar dat waren we.

Erik ging de kaartjes halen. Naast het loket zat een oudere man (Gator Guy, serieus), met anderhalve arm. Voor hem was blijkbaar een ontmoeting met een alligator niet zo goed afgelopen vermoed ik maar es.

Voordat we erg in hadden duwde de "anderhalf-armige" man Mees een baby alligator in handen.

Ben zelf niet zo gecharmeerd van die praktijken dieren van hand tot hand te reiken, zeker niet als ik zie dat het dier zijn bek had dichtgeplakt met tape.

Mees gaf het dier gauw aan Myrthe en die weer aan de meneer terug.

Erik en ik bedankten vriendelijk voor de eer.

de kids met een kleine alligator

Vlak daarna kwam onze "ride" met Captain Stuart.  Een hele aardige gast die ook veel wist te vertellen. Echt heel leuk en vooral interessant!

Na vijf minuten zagen we al de eerste alligator en nadat we door paden omringd met Mangroves (erg interessante, functionele en vooral cool uitziende begroeiing) voeren kwamen we bij onze volgende stop: een wasberen familie.

Op de eerste plaats waren we verbaasd hier wasberen aan te treffen en gezien onze ervaringen deinsden we ook eerst even terug. Die vinden we immers niet leuk. Eigenlijk jagen we die (op een zielige uitzondering na dan) met een hockeystick weg uit de tuin.

Maar deze gasten zagen er niet zo "scruffy" uit als die bij ons in de tuin rondlopen en daarbij wisten zij dat zij door captain Stuart gevoerd werden.

Het was een drukte van belang bij onze boot.

Onze tocht ging verder, af en toe echt met een noodgang, wat het ook heel spectaculair maakte en bij het snikhete weer ook geen straf.

Na een tijdje varen kwamen we bij de volgende "attractie": een flinke alligator die onder de Mangroves lag.

Een enorm imposant beest. 

Stuart wist te vertellen dat ie met gemak hupsakee uit het water kon springen, de boot op.

Dat weerhield me er toch niet van om plat op de boot te liggen en foto's te maken want ik had nergens gelezen dat er regelmatig gasten werden verorberd. Dus ik vast ook niet.

Waren we er twee dagen geleden nog zo kien om het water in te gaan met de Manatees; nu deden we er alles aan om er vooral van weg te blijven!

eng of niet eng, het was heel gaaf om zo'n dier van ZO dichtbij te zien

Onze dag kon niet meer stuk, we hadden weer genoeg moois gezien en konden moe, maar voldaan in de auto stappen terug naar huis.

Mangroven 

alligator onder water

het begin van onze tocht

De Mangroven

onze boot met captain Stuart

met z'n allen

captain Mees

Op de terugweg naar Captive nog gestopt in het sfeervolle en mooie Naples. Helaas regende het en konden we niet zoals gepland het oude gedeelte verkennen. Heel jammer, want met wat we zagen met alleen er doorheen rijden wisten we zeker dat het de moeite waard zou zijn.

Nog gestopt bij een grote shopping mall zodat Myrthe en Mees hun slag konden slaan bij Abercrombie en daarna waren we het ook zat. Langzaamaan waren we toch wel moe van alles en wilden we naar Captiva waar we nog een uurtje van de mooie zonsondergang aan het strand konden genieten en deze keer een grote groep dolfijnen voorbij zagen zwemmen.

Meer was er niet meer te wensen die dag!

stiekem hoop ik dat we nog meemaken als de schildpadden uitkomen

zwemmen bij zonsondergang