Florida, Crystal River

Maandagochtend om half 4 gaat de wekker. HALLUF VIER!
Je moet wat als je op vakantie wilt.
Netjes op tijd arriveren we op de luchthaven, Erik laat ons met de bagage voor de vertrekhal eruit en gaat de auto parkeren terwijl Myrthe, Mees en ik de bagage alvast gaan afgeven.
De mevrouw scant netjes alle spullen, wil wel graag nog Erik zien en die komt ook vrij vlug aanlopen.
Maar dan begint 't: "Heeft u een Esta mevrouw"? (digitale visumcheck VS).
Uhm... ja, toch? Ik draai me gelijk vragend om naar Erik, die dit gelijk bevestigt want de kids en ik hebben net alledrie een nieuwe aangevraagd en gekregen.
Tja, ze kan het toch echt niet vinden.
Erik biedt aan het bevestigingsnummer uit zijn DropBox te halen, maar dat moesten we maar met customs regelen.
Het voordeel als je vanuit Toronto naar de VS vertrekt is dat je al in Toronto de Amerikaanse grens over gaat. Dus alle handelingen (vingerafdrukken, foto) en vragen beantwoorden die normaliter bij aankomst op een Amerikaanse luchthaven plaatsvinden, doe je al hier.
Handig, als alles werkt natuurlijk.
Bij customs stond zoals gewoonlijk een lange rij en toen we eindelijk aan de beurt waren kon ook die meneer mijn inreistoestemming niet vinden. Maar hij was welwillend, bekeek het bevestigingsnummer en kwam erachter dat een nul in mijn paspoort door zijn systeem gelezen wordt als een O. Dat was dan waarschijnlijk ook de vorige keer in Detroit (toen we onze aansluiting naar Toronto misten) het probleem.
Gelukkig, want ik was al bijna bereid gewoon terug naar huis te gaan in plaats van dat gezeur.

Eenmaal door security voorzagen we ons van een ontbijt en vieze koffie, want om half 4 hadden we immers nog niet gegeten. 
Voor de gate ons ontbijtje opgegeten totdat we konden gaan boarden voor onze eerste vlucht naar Cincinnatti. 

ons vliegtuigje naar Cincinnati

Aangekomen in Kentucky, want de luchthaven van Cincinnati ligt in Kentucky en niet in Ohio zo hebben we geleerd, hebben we gelijk gezocht naar de traditionele koelkastmagneetjes en verder gewacht op onze vlucht naar Orlando.

Gezien de korte nacht hebben we die trip voor een deel hangend en slapend doorstaan.

In Orlando ging alles vrij vlug. Bagage oppikken en doorlopen naar de autoverhuur om onze auto op te halen.

We hadden een wat ruimere auto gereserveerd waar alle bagage inpast.

De dame van de verhuur vertelde vol trots dat zij een "very nice" car uit de "specialty series" voor ons had en overhandigde ons met een brede smile de sleutels.

Vol verwachting liepen we naar de auto en troffen daar een BMW 3-serie sedan aan. Volgens Erik was het wel een dikke trouwens...

Genoeg mensen die voor zo'n kar in katzwijm vallen misschien, maar voor ons was die auto gewoon te onhandig. Je krijgt er echt geen 4 personen, 4 weekendtassen en dito handbagage handbagage in.

Erik liep dus terug en vertelde dat hij toch echt graag een andere auto wilde. De dame kon het echt niet geloven: "No BEE EM DOUBLE YOU sir"???

De man naast hem aan de balie die luidruchtig stond te zeuren om een upgrade kon er ook niet bij en staarde Erik verbijsterd aan toen die vroeg om een minivan of iets vergelijkbaars in plaats van die BMW. Lachen wel hoe sommige mensen op auto's kicken...

Maar we kregen maar mooi een degelijke Amerikaanse SUV mee. Right on!

het treintje op de luchthaven in Orlando

deze wilden we niet

deze wilden we wel

Het was overigens bloedje heet in Orlando. Holy moly wat een hitte!

God bless climate control...

Onderweg zochten we in de TomTom naar een eettentje op route en kwamen ergens in een sportscafe/grill terecht. Best een leuke tent, alleen mijn sandwich viel wat groter uit dan verwacht!

effe een bammetje eten

Na een ritje van 2 uur kwamen we in Crystal River aan op het mooie Plantation Resort.

Allemaal prachtig aangelegd in de zo kenmerkende Zuidelijke stijl. 

Wat boodschapjes gedaan want na die uitgebreide lunch hadden we geen zin meer in echt avondeten dus besloten we iets in ons appartement te maken en daarna op tijd naar bed te gaan. We waren immers al vanaf half 4 op.

ons hotel

Dinsdagochtend een beetje langer geslapen en na een heerlijk ontbijt zijn we een bootje gaan huren om het gebied rondom de Plantation te gaan verkennen.

Voor vertrek kregen we een instructievideo te zien over wat te doen en vooral wat te laten in de baai, met name met het oog op de Manatees die daar in dat gebied leven.

Manatees zijn zeekoeien en overwinteren met name in Crystal River vanwege de warme bronnen die daar uit de grond komen.

Op de waterkaart liet die meneer ons nog eens zien waar we wel en waar we dus ECHT NIET mochten komen en daarna vertrokken we opgewekt.

Moet zeggen, zo'n bootje heeft wel wat. Heerlijk weer, licht briesje en prachtige omgeving.

Ons eerste doel was lunchen bij een tent helemaal aan de andere kant van de baai (het is leuk om een doel te hebben, nietwaar) en daarna de plas verder rond te varen om vervolgens bij het startpunt weer uit te komen.

vertrek bij het hotel

onze lunchplek "Crackers"

op het terras

en vanaf het terras keken we uit over ons bootje

(beetje angstvallig, want stel we hadden het niet goed vast gemaakt)

Na de lunch weer verder.

Eerst naar de bron "The Three Sisters" want daar komen veel Manatees op af vanwege het warme water.

En jawel, we zagen er warempel eentje zwemmen en zodra wij de boot stil zetten kwam hij gelijk op ons af. Indrukwekkende dieren.

om onder de brug door te komen moest de kap worden neergelaten

de eerste Manatee die we zagen

Vervolgens verder. Om een eiland moesten we varen, maar er kwam geen einde aan.

Van tevoren had men ons dreigend gewaarschuwd om vooral niet voorbij boei 29/30 te gaan want dan ga je de grote rivier op, op weg naar de Golf van Mexico en dat was beslist niet de bedoeling.

Nee, stel je voor...

En terwijl we daar zo voeren bedachten we wel dat het eiland waar we omheen moesten wel heel erg groot was en de rivier ineens erg breed.

Nadat we zomaar boei 20 passeerden dachten we nog "mooi, nog 10 te gaan", maar na het passeren van boei 18 wisten we toch echt dat we fout zaten en keerden snel om.

Zo zie je maar, een TomTom op het water zou reuze handig zijn.

ineens hadden we zoveel plek

Maar verkeerd of niet verkeerd, het was een zeer geslaagde dag op het water en we hebben ervan genoten.

veel baaibewonders zijn begaan met de Manatees

Aalscholvers

tankstation op het water

allerlei soorten brillen heb je nodig

slippers het enige handige schoeisel bij deze hitte

veiligheid voor alles!

Woensdagochtend was het tijd voor het "echte" werk: het water in en de Manatees van dichtbij mee maken.

Erik en Mees wilden dit niet ("ik ga niet in water zwemmen maar Manatees sex in hebben"), maar Myrthe en ik des te meer. Sinds we er ooit van gehoord hadden dat je met Manatees in het water kunt, wilden we dit en nu was het dan zover.

Het zijn gigantische, maar zeer vriendelijke dieren die niks anders doen dan een beetje zwemmen en zeegras eten.

Maar zoals zo vaak zijn ook zij een enorm bedreigde soort.

In Florida komen er nog ongeveer zo'n 4500 voor. Maar alleen dit jaar zijn er al zeker zo'n 200 gesneuveld.

Hun grootste vijand zijn de boten, en dan vooral de schroeven.

Het zijn slome dieren en als er een boot aankomt die al sneller dan een paar mijl per uur gaat lukt het hun niet om op tijd weg te komen en raken zij gewond in het ondiepe water.

Sommige verwondingen hebben de dood als gevolg, en anders nekken de bijkomende infecties de imposante dieren wel.

Een andere vijand is Red Tide, een schadelijke algensoort.

Rond 8 uur vertrokken we met de boot vanaf het hotel met een groepje van 12 mensen.

De afspraak is dat je eigenlijk niks mag. Niet de Manatee aanraken, er niet achteraan zwemmen, het dier niet bang maken.

De Manatee daarentegen mag alles. Dus als hij jou aanraakt of lens slaat met zijn staart, dan is dat ok.

Al na een minuut of 10 varen werd een groepje van 5 Manatees gespot. 

Rustig gingen we het water in en wat dan gebeurt is eigenlijk wel sensationeel.

Je drijft in het water en ineens duwt er zo'n groot, zwaar dier tegen je aan.

Myrthe was net met haar duikbril onder water toen zij een frontale kus kreeg.

Ik voelde zelf iemand tegen mijn kont aanduwen en voordat ik het wist had ik twee Manatees om me heen.

Één keer schrok ik heel even, omdat het gewoon overweldigend is, maar het is echt waanzinnig spectaculair.

Een tijdje bleven we tussen dit groepje drijven totdat we merkten dat ze er genoeg van hadden en zijn wij verder gevaren naar een andere baai waar op dat moment twee Manatees waren.

Normaal gesproken zit deze baai vanaf november vol met Manatees en zwem je wel tussen 200 dieren ipv 2, maar Myrthe en ik vonden dit al gaaf en wat er ook ging gebeuren die dag, die van ons kon niet meer stuk.

de witte littekens op zijn lijf geven aan dat dit dier al verschillende keren geraakt is door een boot

Myrthe gaat eerst het water in

daar zijn ze dan

en voordat je het weet zijn ze bij je

ik heb geprobeerd foto's te maken met een onderwater wegwerpcamera, maar of dat gelukt is?

zeer intelligent

Tot slot zijn we nog naar de al eerder genoemde bron "The Three Sisters" gevaren waar je in kon zwemmen.

Net alsof je een lagune betrad. Een compleet andere wereld. Veel visjes, kristalhelder water en een mooie rotsachtige oever met aparte begroeiing.

Nooit gedacht dat ik snorkelen zo leuk zou vinden.

Het was een dag met een gouden randje!

Later op de middag zijn we vertrokken naar Captiva Island waar we de komende dagen zullen doorbrengen.

Wordt vervolgd!

ps: behalve leuke Manatees kom je zoiets ook tegen