Beetje enerverend...

Dachten we met Sinterklaas een turbulente periode af te sluiten, moest ik gauw constateren dat niks minder waar was.

Maandagochtend begon voor mij met een bezoek van de boswachter. Dit naar aanleiding van mijn vragen aan de gemeente betreffende de jacht.

Afgelopen week liep ik in het bos namelijk ineens tegen vier jagers aan. Ben gauw de andere kant uitgewandeld en toen ik 10 minuten later bij de auto kwam werd er ook een schot gelost.

Nu weet ik dat de jacht nog geopend is tot eind van de maand, maar nergens in het bos is een waarschuwing te vinden dat er gejaagd wordt. Met andere woorden: als je pech hebt loop je zo tegen een kogel aan.

Dus ik vroeg me af hoe dit nou geregeld is. 

Dit leverde een hoop gedoe op. Bij de gemeente werd ik vier keer doorverbonden en twee keer teruggebeld. De tweede keer door de boswachter die had gehoord dat ik geschrokken was en dat er dingen niet aan de haak waren. Huh?

Nou, zo was het verhaal dus niet. Moet zeggen dat het een aardige meneer was die voorstelde om eens op bezoek te komen (en dit alleen maar door het stellen van 1 vraag...).

Hoe dan ook, die goeie man kwam maandagochtend. Hij heeft mij een stuk wijzer gemaakt over het leven in het bos en hij gaat er zeker eens achteraan hoe we het kunnen regelen dat niemand in de vuurlinie van de jagers terecht komt. 

Maandagavond moest Myrthe nog naar de bieb. Gauw reden we even op en neer. Thuis merkten we dat Digger op de eettafel was gesprongen en een schaaltje chocolade had leeg gegeten. Balen!

Een lepel zout in Digger’s keel gekieperd en gehoopt dat ‘ie ging braken. Een paar keer is Digger de tuin in gelopen en op een gegeven moment ging hij gewoon liggen. Ogenschijnlijk maakte hij een fitte indruk.

Om 2 uur 's nachts werd ik wakker door geblaf. Sodepie!

Chagrijnig naar beneden, stond Digger kwispelend voor de deur. Zo van “Hoera, daar ben je!”.

De tuin ingelaten waar hij daadwerkelijk wat moest en daarna ik weer naar bed.

Om 4 uur weer hetzelfde verhaal. Inmiddels was ik helemaal chaggie..... Lag ik net weer in bed, schoot ik als een speer overeind. Shit, shit, shit, die hond was natuurlijk zo hyper van die chocolade.

Hup, naar beneden, op internet opzoeken hoe en wat. En jawel, die belachelijke symptomen kwamen van de chocolade en nog erger, het kon  best wel eens lelijk aflopen.

Gelijk de dierenarts gebeld. Tot mijn spijt kreeg ik net die DA aan de lijn waar ik het minste mee heb. Kalm en netjes legde ik mijn verhaal uit, beschreef de symptomen van de hond. Maar DA zei laconiek dat ie daar ook niks aan kon doen....... Ging vanzelf over.

Voor alle zekerheid ben ik beneden op de bank gaan liggen. Geslapen heb ik niet meer, want Digger was net een stuitballetje. Rende door de kamer, sprong boven om mij, sprong boven op Hannah, alleen maar rusteloos.

Nadat M&M naar school waren ben ik nog even naar bed gegaan. Ik hoopte dat Digger de rust goed zou doen en hij dan een beetje zou chillen. Maar toen ik weer beneden kwam was er niks veranderd. Het was misschien zelfs nog erger geworden...

Weer de DA gebeld, weer diezelfde loser aan de lijn......... Nog steeds zag hij geen aanleiding om mij naar de kliniek te laten komen. Daar ben ik toen maar uit mezelf naar toe gegaan. Gelukkig kwam ik niet bij hem terecht, maar bij een aardige vrouwelijke collega die gelijk de ernst van de situatie in zag.

Digger moest gelijk worden opgenomen en aan het infuus. Zijn hartslag was torenhoog en de temperatuur al over 40. Een zeer kritieke situatie voor het kleine hondje.

In de wachtkamer heb ik even gewacht om te kijken hoe Digger zou reageren als ik hem zou achterlaten, maar ik geloof hij was inmiddels al doodmoe van al dat gestuiter want hij gaf geen kik!

Om 5 uur werd ik gebeld met de mededeling dat het de goede kant met Digger uit ging en dat hij misschien om 7 uur naar huis mocht. Pffffffffffff.

Toen we om 7 uur de praktijk in liepen "schreeuwde" Digger ook al de boel bij elkaar. Hij was duidelijk opgeknapt en had er genoeg van. Hij was zelfs zo eigenwijs geweest om daar niet te eten (normaal eet hij ALLES) en ook weigerde hij om mee naar buiten te gaan om te plassen.

Hoe dan ook: we waren erg blij dat ‘ie weer naar huis mocht. Het waren enerverende uren geweest.

Hier een foto van Digger met zijn verbandje van het infuus:

Verder druk met de fotovakschool en de huishoudelijke beslommeringen.

Ik zit een beetje door mijn reserves heen en wil alleen nog maar slapen! Maar dat zit er voorlopig niet in.

***********
In Canada is het inmiddels serieus winter geworden.

Flinke sneeuw en overdag -10°C. Best fris.

Ik heb de hele week tevergeefs geprobeerd contact te zoeken met de makelaar/eigenaar van het huis wat we willen huren. Ook onze makelaar Cindy vond ‘m maar een beetje laks. Zelfs voor Canadese begrippen en dat wil wat zeggen...

De man heeft uiteindelijk vanochtend onze makelaar gebeld maar die was toen natuurlijk net niet op kantoor...grrr.

We hebben hem maar ons voorstel voor een huurcontract gestuurd en zien wel of hij akkoord gaat of niet. Ik verwacht wel wat gemor hier en daar maar uiteindelijk zal het wel lukken met wat geven en nemen.

Verder is het een drukke week geweest, maar bij lange na niet zo enerverend als thuis in Nuenen. 

Morgenochtend ga ik nog een huis bekijken een dorp verderop. Dat heb ik via de eigenaar van het huis waar ik nu zit gekregen. Ben benieuwd, maar ga er eigenlijk van uit dat we naar Airport road gaan (van de stille makelaar).