Biiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiig NEWS!!!!!!!!!

Zoals we al eerder schreven: de laatste weken waren nogal enerverend!

Enerzijds door de gescheiden huishoudens (Erik in Canada, de rest in Nederland), anderzijds door de steeds groter oplopende spanning van "vinden we wel een huis of niet". En eerlijk gezegd leek het er op dat we géén huis gingen vinden.

Één dag na Erik’s aankomst was er een afspraak gemaakt voor een bezichtiging.

Deze verliep positief, al vonden we het huis zelf een tikkie té (groot, pompeus). Maar, zouden we een goede huurprijs kunnen bedingen dan het wel een prima keus zijn en konden wij voorlopig vooruit.

Via onze “representative” Cindy hebben we de eigenaar/verhuurder laten weten dat we het wel zagen zitten en een voorstel gedaan. “Mooi, dat is geregeld”, dachten we toen nog.

Maar bij de tegenpartij bleef het stil. Erg stil...

Eigenaar Tim van het huis liet niks meer van zich horen. En heeft tot op de dag van vandaag nog steeds niks van zich laten horen.

Tja en nu?

Ons plan was om in mei 2010 te verhuizen. Maar zonder huis, geen verhuizing.

Eerlijk is eerlijk, in Nuenen sloeg de paniek echt toe. We leven inmiddels zo lang naar dit punt toe dat dit een enorme domper zou zijn. Want als mei niet ging lukken, wanneer dan wel?

Niet dat we op de vlucht zijn, maar we voor ons begint de tijd te dringen omdat het we denken dat het nu nog makkelijk voor Myrthe en Mees is om de overstap te maken. Beide kinderen sluiten nu nog mooi aan op het Canadese schoolsysteem. Gaan we later, zou het moeilijker kunnen worden.

En ja, dan bekruipt je af en toe het gevoel dat het allemaal misschien toch een bezopen idee is.......

Maar ineens.... kwam het goede nieuws uit een onverwachte hoek!

De eigenaren van mijn vaste stek in Orangeville (Gary & Brenda) wisten te vertellen dat ze iemand wisten die een huis beheert en daarvoor een lange termijn huurder zocht.  Of ik misschien  eens wilde bellen? “You never know, right?”.

Met niet al te veel verwachtingen en meer uit hoffelijkheid jegens Gary & Brenda deed ik dat ook en trof een alleraardigste dame aan de andere kant van de lijn die honderduit kletste en het geweldig zou vinden als er misschien een gezin met honden en paarden interesse in het huis hadden. Het huis bleek in de gemeente Erin te liggen, een eindje van Orangeville af. Hmmm. Minder...

Maar goed, ik maakte een afspraak voor een bezichtiging die zaterdagochtend. Alweer omdat ik vooral mijn huidige verhuurders niet voor schut wilde zetten.

Lang verhaal kort: het huis was geweldig en lag nog dichter bij Orangeville dan het pand waar ik al geweest was en nog steeds op een reactie van de eigenaar zat te wachten.

Hier zouden we plek hebben voor onszelf, honden en paarden, een beheerder op het terrein die zorgt voor tuin en erf (en in de winter sneeuw ruimt!), alle telecommunicatievoorzieningen aanwezig en een garage beschikbaar.

Nog beter: het ligt in het dorpje Hillsburgh en daar zijn een paar winkeltjes waar je via een binnenweggetje zelfs op de fiets naar toe kunt. Lijkt een onbenulligheid, maar het is plezierig als Myrthe en Mees ook een keer zelfstandig een boodschap kunnen doen.

En als bonus: er hoort een zwembad en tennisbaan bij. Dat hoeft voor ons natuurlijk niet maar het hoort bij het “package". Nou, dan leggen we ons er maar zuchtend en steunend bij neer... J

Diezelfde week heb ik de eigenaar in Toronto ontmoet en hebben we de deal rondgemaakt. Om verassingen te voorkomen heb ik een all-in prijs bedongen en vanaf 1 mei kunnen we er gaan wonen! 

We gaan dus binnen 4 maanden verkassen!

Hier wat foto's van onze nieuwe stek:

zo ziet het er van boven uit

ons nieuwe huis

dichterbij het linker gedeelte

dichterbij het rechter gedeelte

woonkamer

eetkamer

keuken

gang naar de eetkamer

nog eens woonkamer

nog eens het huis met tuin

study/tv-kamer of wat dan ook

sunroom

tuin met daarachter paardenwei