Don't jinx it, hier het bewijs!

Vorig jaar schreef ik het al eens, je moet niks "jinxen", het (nood?)lot tarten.
Iets roepen en vervolgens gebeurt precies het tegenovergestelde.
Zo ook hier.
Schreef ik zaterdagavond dat februari alweer bijna om was zonder noemenswaardige incidenten, mag ik dit vandaag gelijk herschrijven!
En niet eens iets om te lachen...
Vanavond, rond half negen zijn Myrthe en ik nog eens naar buiten gegaan om Stjarni's oog te druppelen. 
's Avonds doen we dat altijd met z'n tweetjes omdat iemand een zaklamp moet vasthouden zodat je ook zeker weet dat je de druppels in het oog spuit en niet ergens anders.
Daarbij is Falki ook altijd aanwezig als een trouwe assistent, al is het maar om daarna net als Stjarni een koekje te krijgen.  Meestal (nee altijd) is Falki dan zo irri dat hij al begint te schrapen, je zakken afstruint en staat te porren voordat  er ook maar één druppel in dat oog zit.
Wat wel handig is,  dat hij Mojo en Barrett altijd op afstand houdt, want de taak als assistent is alleen voor hem weggelegd en daar wil hij geen andere pottenkijkers bij. (lees koekjeskapers!)
Dus ik schijn met de lamp en Myrthe druppelt. Maar deze keer staat Falki er maar een beetje wezenloos naast. In eerste instantie dacht ik nog "goh, hij snapt dat hij niet zo moet aandringen", maar als ik hem een koekje wil geven pakt hij dit met super lange tanden aan.
Ondertussen legt Barrett zijn hoofd op mijn schouder en Falki kijkt hem wat glazig aan, maar onderneemt geen actie. 
Vreemd...heel vreemd.
Dan pak ik het hooi en Myrthe verdeelt de plakken, maar niks gebeurde. Falki nam geen hap.
We waren gelijk gealarmeerd. Myrthe belde onmiddelijk Bob onze veearts en kreeg een paar instructies wat zij moest checeken.
Terwijl ik bij Falki bleef wachten liep Myrthe terug naar binnen, haalde haar stethoscoop, thermometer, een halster, meer licht en Erik die ook erg verrast was met dit nieuws.
Myrthe probeerde Falki's hartslag te vinden wat niet zo makkelijk was met die dikke vacht en luisterde naar zijn darmen terwijl Falk daar wat stond met hangend hoofd, hij vond alles best.
Bob terug gebeld en toen hij hoorde hoe sloom het paardje was beloofde hij gelijk te komen. We haalden Falk uit het weitje en bij de garage hebben we samen staan wachten op Bob omdat we op die plek het meeste licht hebben en ook een beetje beschutting tegen de kou.
Ik bedacht dat Mees nog steeds op zijn kamer zat te gamen en geen idee had dat wij al een tijdje buiten waren.
Ocherm, wat schrok hij toen hij hoorde dat Falki ziek was en kwam gelijk in actie om te helpen. Sjouwde met vers water en haalde wat we nodig hadden en bracht het naar de garage.
Terwijl wij op Bob wachtten leek het alsof Falki een beetje bij positieven kwam en na een tijdje mestte hij ook! Hoera! Dat was er in elk geval uit.
Bob kwam, luisterde naar hart, longen en darmen, testte zijn reflexen en constateerde dat Falki ietwat uitgedroogd was. Niet heftig, maar wel wat.
Zijn darmen waren actief, maar het leek er ook op dat het aan zijn linker kant niet helemaal soepel liep. Plus had Bob het vermoeden dat Falki wat last had van zuurbranden.
Al met al allerlei kleine dingen waardoor het paardje zich niet zo heel lekker voelde.
Ook het rectale onderzoek leverde geen noemenswaardige dingen op. Voor Falki een gedenkwaardige avond (wat gebeurt mij nou??????)
Hij kreeg twee spuitjes, één tegen de pijn en de ander dat zijn darmen een beetje ontspannen en zich geen gas gaat vormen.
Ik moet zeggen, op het moment toen er al aan hem gefrutseld werd leek het alsof Falki zich beter ging voelen, hij begon zelfs weer aan mijn jas te plukken voor een snoepje.
Een onhebbelijkheid waar ik nu ineens heel blij mee was!


Aansluiten mocht ie weer terug naar zijn vriendjes, kreeg voor alle zekerheid nog een jas aan en terug in de paddock begon hij zelfs aan zijn hooi te knabbelen en iedereen weg te jagen.
Het lijkt er op dat ie weer boven Jan is!


Inmiddels is het bijna half 1, Erik en de kids zijn net pas naar bed en ik zit hier, schrijf het blog en houd wacht.
Zometeen nog eens naar buiten om te kijken hoe Falki zich voelt, misschien daarna nog eens en als ik het idee heb dat ik hem met een gerust hart kan achterlaten dan ga ik ook naar bed.


Schrikken is dat als je paard ineens ziek voor je staat. Het lijkt niks ernstigs. Misschien waren er op tijd bij, misschien was het alleen een dipje. Wie zal het zeggen. 
Maar ik ben blij dat de veearts gelijk kwam en handelde. 
De relaxte maand februari werd ineens ruw verstoord!
Happy Valentine????

Wat foto's van de patiënt!

Falki, altijd overal bij!

nu met winterbaard

overal met zijn neus erbij!

mijn trouwe vriendje!

(foto gemaakt door Myrthe!)