En ineens is februari ook alweer half om

Ja en dat zonder rare incidenten!
Dus ik denk, waar moet ik het over hebben? Eigenlijk niks dus.
Erik is weer terug uit Nederland. Net voordat de winter Nederland bereikte.
Niet dat het hier lente is, verre van, maar vergeleken met vorig jaar valt de winter tot nu toe mee. De temperatuur, de hoeveelheid sneeuw en de daarbijbehorende sneeuwstormen.
Myrthe en Mees hebben tot nu toe maar één snowday gehad, zeer tot hun verdriet.
Het heeft af en toe wel gesneeuwd, maar door de enorme temperatuurwisselingen is deze sneeuw op veel plekken veranderd in ijs. Na die valpartij van Mojo hebben we de paddocks dicht gegooid en houden we de paarden in het bos.
Prima natuurlijk als dit veiliger is, maar je merkt dat de paarden het een beetje zat worden. Zij geven toch de voorkeur aan een open vlakte, van natura al.
Voor ons ook niet altijd even handig, want in de paddock hadden we alles voor de winter voorbereid. Een grote waterbak met een de-icer, een tuinslang die ijsvrij bleef, de inloopstallen en het hooi dichtbij.
Nu sjouwen we minstens drie keer per dag een jerrycan water naar boven om de waterbak te vullen. We hebben een nieuwe de-icer gekocht en stroom aangelegd zodat deze ook werkt.   Een tuinslag lukte niet, vandaar dat we ons een breuk sjouwen!
Niet allen met water, maar ook met de balen hooi.
Erik heeft afgelopen week nog een nieuwe afrastering in het tweede stukje bos gemaakt, zodat de paarden wel het bos kunnen gebruiken, maar niet op het ijs van de paddock terecht komen. Weer een stroomdraad er naar toe gelegd zodat we daar een stroomapparaat kunnen aansluiten en de afrastering flink onder stroom staat.
We hebben het zekere voor het onzekere genomen, een flink apparaat dat maar liefst 25 kilometer draad van stroom voorziet of 40 hectare. In de hoop dat die vier er deze keer niet doorheen breken maar alleen maar al door er naar te kijken een optater krijgen.
Waarschijnlijk zal Erik de eerste zijn die weer een hengst van de stroom krijgt, zoals in het verleden al zo vaak.
Ik denk dat er geen enkel lichaamsdeel is bij Erik wat nog geen stroomschok heeft gehad. Echt!
Bij het bukken werd zijn achterwerk geraakt, bij het er overheen stappen hing de draad net wat hoger of iets anders net wat lager? Het gevoel was niet prettig in elk geval.
Maar het mooiste is nog steeds dit verhaal.
In het begin stonden onze paarden nog achter de boerderij en  hadden we een draad op ooghoogte hangen (ietsje lager) omdat dit beter zou zijn om een veulen in de wei te houden.
En zo liep Erik eens op een zonnige morgen breed grijnzend de wei in, maar vergat de draad en raakte deze met zijn tanden! Er kwamen lichtflitsen uit zijn mond!
Gelukkig bleven zijn tanden op hun plek. 
Dus nu hier ook flinke stroom.

blik op de paddock, ijs ervoor, ijs erachter, ijs overal

het tweede stukje bos voor de paarden

aan de rand hebben de paarden weer een beetje uitzicht

Inmiddels zijn de temperaturen weer flink gezakt en is er afgelopen nacht een pak sneeuw gevallen. Door een forse wind zakt de gevoelstemperatuur naar -25!

Dat is echt koud!

Maar de Canadezen laten zich niet weerhouden om dan toch in de korte broek te lopen!

kijk, hier het bewijs! Als je goed kijkt zie je de sneeuwvlokken vallen.

Jopie is flink chaggie van de winter want hij gaat er 's nachts niet meer op uit. Gewoon veel te koud voor hem. Ter compensatie "eist" hij af en toe een wat bevoorrechte behandeling zoals jullie op de foto's kunnen zien.

's morgens bij het ontbijt, wel zijn eigen bordje

na het ontbijt moet ie effe uitbuiken!

En onze twee terriërs?

Die kijken er wat meewarig naar!

Met kerst kreeg ik van Wil kei-leuke bakvormen!

Dus bakte ik vandaag mijn eigen paardjes!

mijn eigen poonies!

Inmiddels is het me gelukt om mijn blog van de afgelopen 2 1/2 jaar af te drukken in verschillende boeken en het resultaat is niet verkeerd.

Mooie kwaliteit van foto's en tekst! 

de voorkant

een stukje binnenkant

Tot slot nog een paar mooie zonsondergangen! 

Fijne zondag!