Family Day

Vandaag hadden we een vrije dag ivm "Family Day".
Een lekker lang weekend met heerlijk weer. 
Wintersportweer, stralend blauw, zonnetje en sneeuw, behalve dat we niet "gewintersport" hebben.
Maar toch genoten door gisteren en vandaag een lange wandeling te maken over het terrein hier.
Afwisselend terrein, (hooi)weilanden, een groot veld waar afgelopen jaar sojabonen op groeiden met daaromheen een mooi wandelpad. Plus nog een stukje bos dat er ook bijhoort waar we zo nu en dan Oehoe tegenkomen, kalkoenen, reeën en Mees ziet er geregeld een coyote. Al met al een veertig hectare waar we kunnen wandelen, paardrijden en Mees met zijn Gator rijdt.
De honden genoten ook van deze wandelingen, zeker Hannah die steeds ver voorui loopt altijd op zoek naar een muisje of een konijntje. Digger raakt niet uitgesnuffeld en houdt Hannah in de gaten, zo gauw zij iets ziet, schiet hij te hulp! Ondanks dat hij zo laag bij de grond is en het meeste last heeft van sneeuw en ijs stapt hij altijd stoer door.
En Meggie? Die blijft trouw met haar stok naast mij lopen en geniet op haar eigen manier en zorgt dat het groepje bij elkaar blijft.

het pad langs het "bonenveld"

midden in het bonenveld staan ook nog bomen

stukje door het bos

Mees en ik eens samen op de foto, komt ook zelden voor!

Meggie met stok

samen spelen met Mees

Diggertje was op het eind van de wandeling een beetje bevroren

aan de andere kant van het "bonenveld" met zicht op Foxcote Farm

Mees en Erik

Meggie werkte vandaag mee en wilde op de foto, normaal kijkt zij gewoon weg!

Hannah, het liefst rolt zij door de sneeuw

Erik met Digger dwars door het veld

het hooiveld naast onze tuin. In de verte zien jullie het bos

achter onze tuin waar de paarden staan

en effe inzoomen en Barrett is te zien met Mojo

het was een prachtige dag!

een ander uitzicht

Afgelopen week was schrikken met Falki, maar hij herstelde gelukkig heel snel. Met z'n allen zijn we nog tot half 12 opgebleven. Zelf ben ik om 2 uur nog eens bij Falki gaan kijken om zeker te weten dat hij de goede kant uit ging. Hij stond heerlijk zijn hooi te eten en was weer assertief en beetje verbaasd wat ik daar deed op dit ongewone tijdstip.

We blijven alert en voeren nu regelmatig slobber om te zorgen dat de paarden genoeg vocht binnen krijgen. Slobber is een goedje wat je weekt met water. Door er wat zout bij te gooien gaan de paarden extra drinken. Zij vinden het heerlijk en zitten na het eten ervan helemaal onder de derrie. 

 

Falki met "slobberneus"

Veel meer zorgen maakt ons het oog van Stjarni.

Inmiddels voorzien wij hem al dik 4 weken van medicatie.  Vier keer per dag krijgt hij vier verschillende druppels in zijn oog en daarbij ook nog twee keer per dag een pijnstiller.

Rond half 8 in de ochtend beginnen we met de eerste sessie en rond 9 uur 's avonds de laatste. Tussendoor om de 4 uur druppelen wat inhoudt dat we goed moeten plannen wie thuis is om de druppels toe te dienen, maar dat lukt ons aardig.

En ik moet zeggen, we zagen ook na een week of 3 aardig wat progressie. Stjarni hield zijn oog al goed open, er kwam geen troep meer uit, kortom, het ging echt de goede kant uit.

Myrthe hield intensief contact met de kliniek en zij adviseerden aan hand van de positieve verhalen de medicatie te minderen. Wat we ook deden.

En ook dat scheen in het begin weinig uit te maken, maar ineens, sinds een dag of 3 is het oog van Stjarni weer dicht, gezwollen en komt er troep uit. Het lijkt alsof we terug bij af zijn.

Wij zijn onmiddellijk weer gestart met de oorspronkelijke dosis en hopen dat dit helpt want behalve een dik, gezwollen dicht oog lijkt het alsof Stjarni ook pijn heeft.

Hij is altijd heel makkelijk met druppels indoen, maar nu, als je het oog aanraakt, deinst hij terug. Heel erg sneu.

Het enige waar Stjarni niet in mee werkt is het dragen van het vliegenmasker. Dit moet om zijn oog goed te beschermen. Elke ochtend staat hij ons op te wachten zonder masker. Dus mogen wij weer op zoek  door het bos.

Maar rond lunchtijd als ik weer druppels kom geven, is het masker weer weg. De zoektocht wordt steeds lastiger omdat dan inmiddels de poort naar het tweede stukje bos open is. We lopen en zoeken wat af kan ik je vertellen. Soms heb ik het gevoel dat Stjarni staat te grijnzen terwijl ik door het bos strompel.

Uiteraard ligt dat masker altijd op het eind van je zoekroute, hoe je ook loopt en waar je ook begint!

Morgen heeft Stjarni een vervolgafspraak in Caledon, de specialist, de Opthalmologist uit Florida is er morgen weer en zal naar het oog van Stjarni kijken. Wij zijn heel benieuwd, maar ook sceptisch en ik moet zeggen na de afgelopen dagen zie ik het ook donker in.

Myrthe doet de druppels in het oog en Stjarni blijft braaf staan

altijd even lief en geduldig

alle druppels bij elkaar

en de pijnstiller

een beetje "Piet Piraat" met het masker

Inmiddels is het tweede "blogboek" uit 2011 binnen gekomen en hoe meer ik er maak, hoe leuker ze worden. Ik kreeg er veel vragen naar hoe ik dat deed.

Via de website www.blurb.com  heb je de mogelijkheid om je blog te importeren. Op zich vrij simpel, maar het kost heel wat uren om het te bewerken. Je kunt ervoor kiezen om in het in een standaard lay-out te downloaden, of om elke pagina afzonderlijk te bewerken, wat ik gedaan heb omdat ik graag bepaalde foto's groter afgedrukt wilde hebben of anders gesorteerd.

Daarbij importeert het programma de reacties niet, dus die heb ik allemaal stuk voor stuk met de hand ingevoerd. Letterlijk stuk voor stuk, want een hele pagina kopiëren en plakken lukt niet. Maar het is de moeite waard!

Ik ga overigens niet meer schrijven dat hier alles op rolletjes loopt, zonder noemenswaardige dingen. Als er van die dagen zijn, van die saaie, dan ga ik er gewoon stiekem van genieten zonder er iets van te zeggen.

Deze week werd ik er weer aan herinnert dat er bij ons altijd wel gebeurt, ook nog ruim voordat wij ons blog hadden. 

Van de week vroeg iemand op Facebook om raad bij een flessenlam. 

En raad eens, ik wist wat te doen bij een flessenlam.  Ja wie niet hè?

Behalve paarden, honden, katten, een konijn, cavia's, varkens hadden we namelijk ook schapen! Tuurlijk, waarom niet!

We begonnen ooit eens met drie....waarvan 2 drachtig = vijf schapen! Dat waren Witje met zoon Gijs, Trixie met zoon Henkie en Bea was kinderloos.

Kei leuk trouwens die lammetjes!

En toen... ik was bij mijn moeder en wij waren op weg naar een schoenenwinkel. We reden met een omweg naar toe. Want ik wilde effe kijken of mijn oude manege er nog was!

Die was er! Maar een stukje verder, waar ik mijn auto wilde draaien zag ik de schapen die altijd al wilde hebben, Kameroenschapen!

Enthousiast stapte ik uit de auto en liet mijn moeder die schapen zien!

Goh, ze waren nog leuker dan ik dacht!

Weet je wat, ik vraag eens waar die mensen die schapen vandaan hebben....

De rest laat zich raden, in plaats met een paar schoenen ging met twee schapen naar huis, Pientje en Sientje! Nou ja, niet gelijk, Erik haalde ze een paar dagen later op met de trailer.

Was overigens ook een leuk telefoontje naar huis! Raad eens??????

Erik raadde het antwoord trouwens niet!

Maar goed, Sientje bleek drachtig en kreeg op tweede kerstdag een lammetje, Puck.

Maar Sientje liet Puck niet drinken en nadat we dat een paar uur buiten in de ijzige kou hadden bekeken, besloten we Puck en Sientje mee naar huis te nemen.

Nee wij woonden niet op een boerderij, maar gewoon midden in de wijk met een tuin zo groot als een postzegel!

Enne.... nee Puck en Sientje gingen niet in de trailer, maar gewoon achter in mijn Twingo!

Mensen keken best verrast toen zij bij het stoplicht naast of achter ons stonden! Maar zo'n Twingo is verrassend groot!

Hoe dan ook, op die manier weet ik dus wat te doen bij een flessenlam.

Sientje en Puck namen tijdelijk hun intrek in onze garage waar we een noodstal creëerden met uitloop naar de piepkleine tuin!

Na een kleine week zagen wij dat Sientje Puck liet drinken, wij hebben die twee weer in de Twingo gezet en terug gebracht naar de wei naar hun soortgenoten!

Kijk, op die manier weet je wel eens wat!

Afgelopen week konden we weer het weiland openmaken voor de paarden. Het ijs onder de sneeuw was inmiddels door de dooi geruwd en het gevaar van uitglijden is tijdelijk weg.

De paarden waren blij dat ze er weer in mochten en Barrett en Mojo gingen meteen in de stal staan.

Voor ons scheelt dat even gesleep met hooi en water naar de achtertuin, maar inmiddels is Mees daarin wel reuze behulpzaam en handig. Hij rijdt behendig met zijn Gator door sneeuw en ijs en heen en voorziet de paarden van hooi!

Dinsdag gaat het weer regenen en dan moeten we het weiland ook weer sluiten, de ervaring leert dat het dan weer glad wordt.

Mees haalt het hooi

lossen bij de paarden in het bos

uitzicht vanuit de sunroom, daar achter in het bos staan de paardjes

Mees rijdt behendig achteruit

de klus is geklaard

paarden blij dat ze weer even de wei in mogen

Jullie zijn weer bijgepraat!

Wens jullie een hele fijne week!